บทที่ 2

ตอนที่ 2 จดจำเหยื่อ

พลอยใสเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวใส่ในกระเป๋าที่ธาราเป็นคนเตรียมมาให้เพราะพรุ่งนี้รถที่บ้านฮาร์เปอร์จะมารับตอนเก้าโมงเช้า

“พรุ่งนี้เราจะต้องย้ายบ้านกันแล้วนะเจ้าหมี”

เด็กสาวพูดกับตุ๊กตาตัวโปรดที่นอนกอดทุกคืน โดยไม่ลืมที่จะเก็บใส่กระเป๋าไปด้วยพร้อมกับรูปแผ่นเล็กที่เธอขอแม่แก้วมาเมื่อสองปีก่อน เป็นรูปของชายหนุ่มเมื่อครั้งที่นำเงินและของเล่นมาบริจาคให้บ้านเด็กกำพร้าเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งเป็นรูปของชายหนุ่มที่เธอไม่รู้จักแต่รู้ว่าเขาคือผู้มีพระคุณ แม้จะเป็นรูปที่มองเห็นแค่ด้านข้างแต่ก็พอมองออกว่าคนในรูปนั้นรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเพียงใด และหวังว่าสักวันเธอจะมีโอกาสได้เจอตัวจริงและขอบคุณเขาด้วยตัวเอง

เช้าวันถัดมา

พลอยใสเข้าไปกราบลาแม่แก้วซึ่งเป็นคนที่ดูแลเธอและเพื่อน ๆ มาตั้งแต่เล็กด้วยน้ำตาที่นองหน้า

“พลอยมาลาค่ะแม่แก้ว” ร่างอรชรที่กำลังเจริญเติบโตเข้าสู่วัยสาวคลานเข่าเข้าไปหาผู้ที่เลี้ยงดูเธอมาแต่อ้อนแต่ออก

“แม่ขอให้พลอยโชคดีนะลูกเป็นบุญของหนูกับเพื่อนที่คุณชาร์วีให้ความเมตตา อนาคตด้านการเรียนของพวกหนูคงไม่ลำบากแล้วแม่ดีใจด้วยจริง ๆ ไปอยู่บ้านใหม่ก็ทำตัวดี ๆ ทำให้เขารัก เป็นเด็กดี เชื่อฟังที่ผู้ปกครองสอน ตั้งใจเรียน ขอให้หนูมีอนาคตที่ดีต่อจากนี้”

แม่แก้วให้พรเด็กสาวทั้งน้ำตาเมื่อเด็กที่เลี้ยงดูมากำลังจะจากอ้อมอกไปสู่โลกภายนอก เด็กสาวสวมกอดแม่ที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็กร้องไห้ตัวโยน จนธาราเดินเข้ามาและเสียงร้องนั้นค่อย ๆ เงียบลง

“ฝากคุณธาราดูแลเด็ก ๆ ด้วยนะคะโดยเฉพาะพลอยใสแกเป็นเด็กดีมาก ช่วยสอนให้เธอเป็นคนที่ดีอยู่ในสังคมนี้ได้อย่างปลอดภัยและเข้มแข็ง ถ้าหากว่าเธอทำอะไรผิดก็ช่วยอบรมสั่งสอนบอกพวกเขาดี ๆ นะคะ”

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลเด็ก ๆ เป็นอย่างดี แม่แก้วไม่ต้องเป็นห่วงนะครับเพราะว่าคุณชาร์วีได้เตรียมสังคมที่ดีไว้ให้กับทั้งสามคนแล้ว ส่วนพลอยใสผมจะช่วยดูแลอย่างดีไม่ต่างจากน้องสาวของผม แม่แก้ววางใจได้ครับ” ธารารับปากแม่แก้วอย่างหนักแน่นก่อนที่จะเดินไปสมทบกับเด็กสาวอีกสองคนที่กำลังหิ้วกระเป๋าเดินไปขึ้นรถ

“พลอยไปนะคะแม่แก้ว แล้วพลอยจะหาเวลามาเยี่ยมแม่แก้วบ่อย ๆ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ” พลอยใสยื่นกระเป๋าให้คนขับรถก่อนจะวิ่งมากอดแม่แก้วอีกครั้งและร้องไห้

“ไปเถอะลูกแล้วถ้าว่างก็ค่อยกลับมาเยี่ยมแม่กับน้อง ๆ แล้วก็อย่าลืมที่แม่สอนนะลูก” แม่แก้วน้ำตาซึมยืนส่งเด็กสาวทั้งสามคนขึ้นรถ โดยพลอยใสถูกสั่งให้นั่งรถตู้คันเดียวกันกับธารา ส่วนอีกสองคนนั่งคันเดียวกันกับบอดี้การ์ดที่ติดตามมาด้วย จนกระทั่งรถเคลื่อนออกจากประตูบ้านเด็กกำพร้าไปจนลับสายตา

พลอยใสถูกพามายังบ้านหลังใหญ่ ซึ่งภายในบริเวณรั้วบ้านนั้นมีบ้านเล็ก ๆ อีกหลายหลังแยกเป็นสัดส่วนและมีสวนขนาดใหญ่อีกทั้งต้นไม้ดอกไม้นานาชนิด พลอยใสรู้สึกชอบบ้านหลังใหม่แห่งนี้ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง

“พี่ธาราคะ? อันนี้เขาเรียกว่าบ้านเหรอคะพลอยนึกว่าคฤหาสน์เสียอีก” พลอยใสตาโตหันมาถามธาราเมื่อรถตู้แล่นเข้ามาบริเวณอาณาจักรบ้านฮาร์เปอร์

“นี่คือบ้านฮาร์เปอร์ บ้านหลังใหม่ของพลอยและเพื่อน ๆ ต่อจากนี้พลอยคือสมาชิกของบ้านหลังนี้” ธาราบอกเด็กสาวและยิ้มอย่างเอ็นดู

“โห ใหญ่โตสมกับเป็นบ้านของคนรวยเลยค่ะ” พลอยใสยังคงชื่นชมภาพตรงหน้าไม่ขาดปาก เพราะตั้งแต่โตมาจนอายุสิบสามยังไม่เคยออกจากบ้านเด็กกำพร้าไปไหนไกล ๆ นอกจากไปโรงเรียนและไปซื้อกับข้าวที่ตลาดใกล้ ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นบรรยากาศภายนอกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเติบโตมา

“ชอบหรือเปล่าล่ะ” ธาราถามเด็กสาวด้วยความเอ็นดู

“ชอบค่ะ แต่ก็ดูน่ากลัวมีผู้ชายชุดดำยืนเต็มกันไปหมดเลยค่ะ” แววตาสดใสฉายแววกังวลออกมาเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตามองรอบ ๆ ก็เจอกับบอดี้การ์ดร่างกำยำสวมชุดสูทสีดำยืนประจำจุดต่าง ๆ ทั่วบริเวณบ้าน

“ไม่ต้องกลัวหรอกพวกนั้นมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้กับทุกคนภายในบ้าน” ธาราบอกให้เด็กสาวสบายใจ ก่อนจะลงจากรถและพาไปแนะนำให้ป้าณีแม่บ้านคนเก่าคนแก่ให้รู้จักเด็กสาวทั้งสามซึ่งเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านฮาร์เปอร์

“มากันแล้วเหรอคะ” ป้าณีทักขึ้นมาเมื่อเห็นธาราเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่พร้อมกับเด็กสาววัยแรกแย้มอีกสามคน

“ครับป้า ผมขอแนะนำให้รู้จักนะครับนี่พลอยใส แก้วใสและผ้าไหมครับ ทั้งสามคนคือเด็กที่คุณชาร์วีรับอุปการะส่งเสียให้เรียนต่อและให้มาช่วยงานป้าณีด้วยครับ” ธาราแนะนำเด็กทั้งสามคนที่พามาจากบ้านเด็กกำพร้าให้ป้าณีได้รู้จักชื่อเสียงเรียงนาม

“สวัสดีจ้ะป้าชื่อป้าณี ยินดีต้อนรับสู่บ้านฮาร์เปอร์ ขอให้หนู ๆ อยู่ที่นี่อย่างมีความสุขและตั้งใจเรียนกัน ส่วนงานที่จะให้คอยช่วยเหลือระหว่างอยู่ที่นี่คุณธาราบอกกับเด็ก ๆ หรือยังคะ” ป้าณีทักทายเด็กสาวทั้งสามพร้อมแนะนำตัวเองก่อนจะหันมาถามธารา

“ยังครับ เดี๋ยวผมให้ป้าณีเป็นคนจัดการชี้แจงรายละเอียดงานดีกว่าครับ เพราะงานบ้านงานเรือนผมคงไม่ถนัดเท่าไหร่ แต่ถ้างาน..”