บทที่ 3

ตอนที่ 3 ส่งเสียเลี้ยงดู

“ปะ เด็ก ๆ ทานขนมกันเสร็จหรือยังจะพาไปดูที่พัก” เสียงธาราดังขึ้นหลังจากที่เดินออกมาจากห้องทำงานของชาร์วีและเดินตรงมายังเด็กสาวทั้งสามคนที่กำลังนั่งคุยกันสนุกสนาน

“ทำไมพี่ธารากลับมาเร็วจังคะ? พวกเรายังกินขนมฝีมือป้าณีไม่อิ่มเลย” พลอยใสที่กำลังจะหยิบขนมเข้าปากเป็นคำที่เท่าไหร่ไม่รู้ ทำตาละห้อยเหมือนกับว่าเวลาแห่งความสุขกำลังจะโดนพรากไป

“ไม่ใช่พวกเราหรอกที่ยังไม่อิ่มเธอคนเดียวต่างหากพลอยใสฉันกับผ้าไหมอิ่มตั้งนานแล้ว” แก้วใสแย้งขึ้นทันควัน พลอยใสจึงส่งขนมในมือเข้าปากแล้วเคี้ยวด้วยสีหน้าละห้อยเมื่อมองดูขนมที่ยังเหลืออยู่ในจาน

“ไม่กลัวอ้วนเหรอเราน่ะเห็นขนมเป็นไม่ได้เลยนะ” ธาราที่เดินมาถึงกลุ่มเด็กสาวขยี้หัวพลอยใสเบา ๆ อย่างเอ็นดู

“ก็ขนมฝีมือป้าณีอร่อยนี่คะ อร่อยกว่าขนมที่พี่ธาราเคยซื้อไปฝากอีก” พลอยใสรีบกลืนขนมลงคอก่อนจะคว้าน้ำมาดื่มตามทันทีเพราะกลัวว่าธาราจะรอนาน

“ไม่ต้องกลัวหรอกต่อไปนี้ได้กินฝีมือป้าณีจนเบื่อแน่” ธาราบอกกับพลอยใส เด็กสาวจึงยิ้มแป้นก่อนจะรีบเก็บจานขนมและแก้วน้ำไปคืนป้าณีที่ในครัวโดยมีผ้าไหมและแก้มใสเดินตามไปด้วย

“ที่พักของพวกเราอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่าคะ” แก้วใสที่เดินนำทุกคนออกมาจากห้องครัวถามธาราด้วยท่าทางตื่นเต้นเพราะตั้งแต่เข้ามาในบริเวณบ้านฮาเปอร์แห่งนี้ก็เจอแต่ความหรูหราทุกตารางนิ้ว เธอจึงหวังว่าที่พักของเธอก็คงจะหรูหราเหมือนกัน

“พักที่นี่ครับแต่ไม่ใช่หลังนี้ ถ้าพร้อมกันแล้วก็เดินตามพี่มาเลยครับ” ธาราบอกกับแก้วใสก่อนจะมองเลยไปยังผ้าไหมและพลอยใสที่เดินตามมา บอดี้การ์ดหนุ่มที่รับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเดินนำเด็กสาวทั้งสามเพื่อพาไปยังบ้านพักหลังย่อมแต่น่าอยู่ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังบ้านใหญ่ โดยมีสวนหย่อมและสระบัวกั้นกลางระหว่างบ้านหลังเล็กและบ้านหลังใหญ่ที่ชาร์วีอาศัยอยู่

ธาราพาพลอยใสและเพื่อนอีกสองคนไปดูที่พักและชี้แจงกฎระเบียบข้อห้ามของบ้านหลังนี้ให้เด็กสาวทั้งสามคนฟัง

“ที่นี่คือบ้านพักของเราทั้งสามคน บ้านหลังนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างทั้งโซฟา ทีวี ตู้เย็น เครื่องทำน้ำอุ่น อินเทอร์เน็ต โต๊ะเขียนหนังสือ คุณวีอยากให้เราทั้งสามคนอยู่กันอย่างสบายแต่ต้องมีวินัย และที่สำคัญสำหรับการอยู่ที่นี่จะต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบและข้อห้ามของที่นี่อย่างเคร่งครัด”

“แล้วกฎระเบียบและข้อห้ามที่ว่ามีอะไรบ้างคะ” พลอยใสที่ยังคงยืนนิ่งเมื่อเดินเข้ามาในบ้านถามธาราแต่เพื่อนอีกสองคนของเธอต่างพากันเดินชมกับความสะดวกสบายตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน ธาราจึงเรียกแก้วใสและผ้าไหมให้มาฟังพร้อมกัน

“ข้อห้ามหลัก ๆ คือห้ามเดินเข้าไปในบริเวณบ้านหลังใหญ่และบ้านพักบอดี้การ์ดซึ่งอยู่ฝั่งโน้น แต่สระบัวและสวนสามารถไปนั่งเล่นหรืออ่านหนังสือได้” ธาราเน้นข้อห้ามด้วยเสียงหนักให้เด็กสาวทั้งสามคนฟังซึ่งต่างก็พยักหน้ารับทราบ

บ้านพักของเด็กสาวทั้งสามมีเพียงสองห้องนอน พลอยใสขนกระเป๋าเสื้อผ้าเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับผ้าไหมเพราะทั้งสองต้องนอนร่วมห้องกัน ในขณะที่แก้มใสออกตัวตั้งแต่แรกว่าขอนอนคนเดียวเพราะเป็นคนนอนดิ้น และเนื่องจากห้องนอนที่พลอยใสและแพรไหมอยู่เป็นห้องนอนใหญ่ ภายในห้องจึงมีเตียงเดี่ยวแยกเป็นสองเตียงและตู้เสื้อผ้าแยกเป็นสองตู้เพื่อจะได้แยกของใช้ส่วนตัวของใครของมัน

“ไหมเลือกเตียงและตู้เสื้อผ้าได้เลยนะ พลอยยังไงก็ได้” นิสัยให้เกียรติผู้อื่นและมีน้ำใจที่แม่แก้วสอนยังมีอยู่ในตัวพลอยใส ไม่ว่าสิ่งนั้นจะทำให้เธอได้ประโยชน์หรือเสียผลประโยชน์พลอยใสก็มักจะคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นก่อนตนเองเสมอ

หลังจากจัดการเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่นำมาจากบ้านเด็กกำพร้าเสร็จแล้ว พลอยใสก็เดินออกมาตรงหน้าบ้านหลังเล็กที่เธออยู่ ความสวยงามของสวนหย่อมและสระบัวที่อยู่ตรงหน้าทำให้เด็กสาวเผลอยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะเดินไปยังสระบัวที่มีทางเดินทอดยาวไปยังศาลาที่ตั้งอยู่กลางน้ำ แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาบ่ายและมีแสงแดดภายนอกที่ค่อนข้างแรงแต่บริเวณที่เธออยู่นี้กลับไม่รู้สึกร้อนเพราะถูกปกคลุมไปด้วยพรรณไม้นานาชนิด

เด็กสาวนั่งอยู่ตรงสระบัวเก็บภาพความสวยงามรอบ ๆ บ้านฮาเปอร์อย่างช้า ๆ ด้วยสายตานานนับชั่วโมง ก่อนจะก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือและรีบวิ่งไปทางห้องครัวเมื่อใกล้ได้เวลาที่ป้าณีบอกไว้สำหรับการเตรียมอาหารมื้อเย็นของทุกคน

พลอยใสรับรู้หน้าที่ของเธอจากป้าณีคือช่วยทำงานบ้านและช่วยงานในครัวเวลาหลังเลิกเรียน ในขณะที่แก้วใสและผ้าไหมจะมีหน้าที่รดน้ำต้นไม้และช่วยงานในแผนกซักรีด เพราะบ้านฮาร์เปอร์จะมีแผนกซักรีดเหมือนโรงแรมไว้สำหรับดูแลเสื้อผ้าของพนักงานและเหล่าบอดี้การ์ด

“พลอยมาแล้วค่ะ ป้าณีมีอะไรให้พลอยช่วยบ้างคะ” พลอยใสคือคนเดียวที่ได้รับการยกเว้นให้สามารถเข้ามาบริเวณบ้านใหญ่ได้เฉพาะเวลาที่ต้องมาช่วยงานบ้านและงานในครัวเท่านั้นเหมือนกับเวลานี้

“เก็บของเสร็จแล้วเหรอถึงมาช่วยป้า” ป้าณีที่กำลังเช็กวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นเงยหน้าขึ้นถามเด็กสาว

“เรียบร้อยแล้วค่ะ เก็บของเสร็จเดินดูรอบ ๆ ที่พักนิดหน่อยพลอยก็รีบมาหาป้าณีเลยค่ะ” เสียงใสพร้อมรอยยิ้มเผยความน่ารักตั้งแต่วันแรกที่มาถึง

“งั้นก็มาช่วยหั่นผักและแกะกุ้งนี่มา”

“เย็นนี้ป้าณีจะทำเมนูอะไรคะ” พลอยใสซึ่งมีใจรักในการทำอาหารเป็นทุนเดิมอยู่แล้วรู้สึกเริ่มสนุกกับครั้งแรกของงานในครัว แม้ว่าที่ผ่านมาเธอจะเคยช่วยป้าแม่ครัวที่บ้านเด็กกำพร้าทำอาหารอยู่บ่อย ๆ แต่ห้องครัวที่ทันสมัยของที่นี่ก็ทำเธอตื่นเต้นไม่น้อย และที่มากไปกว่านั้นพลอยใสดีใจที่จะได้เรียนรู้การทำอาหารจากป้าณี เพราะหลังจากตอนกลางวันที่ได้ทานอาหารฝีมือแม่บ้านคนเก่าแก่ของที่นี่เธอก็รู้สึกถึงรสชาติที่กลมกล่อมแบบไม่เคยทานมาก่อน

“เมนูของคุณวีจะเป็นกุ้งคั่วพริกเกลือ ปลาเก๋านึ่งและไก่ตุ๋นยาจีนส่วนของเหล่าบอดี้การ์ดและพนักงานคนอื่นก็จะเป็นไก่ผัดกระเทียมและไข่พะโล้ เมนูอาหารของบ้านนี้จะเน้นอาหารประเภทโปรตีนเป็นหลักพวกผักและแป้งจะมีทำบ้างนาน ๆ ครั้งจ้ะ” ป้าณีบอกรายการอาหารสำหรับมื้อเย็นให้พลอยใสทราบ เด็กสาวก้มหน้าก้มตาเป็นลูกมือแม่ครัวใหญ่และแม่ครัวรองอย่างตั้งใจ ฝีมือเรื่องงานครัวที่พอมีอยู่บ้างทำให้พลอยใสเป็นที่พึงพอใจของป้าณีที่คอยสังเกตอยู่เงียบ ๆ