บทที่ 4

ตอนที่ 4 เจ้านายในความลับ

เด็กสาวในชุดนักเรียนกระโปรงลายสกอตเสื้อนักเรียนสีขาวแขนสั้น เดินตามทางเดินไปขึ้นรถตู้ของบ้านฮาร์เปอร์ที่จอดรออยู่บริเวณลานหน้าบ้านและมีคนขับยืนประจำอยู่ที่รถ

“ตั้งใจเรียนกันให้ดีเพื่ออนาคตที่ดีของตัวเองนะ วันนี้พี่ติดงานสำคัญไม่ได้ไปส่งเดี๋ยวคนขับรถจะพาไป” ธาราที่ติดงานสำคัญกับชาร์วีในตอนเช้าแต่ก็เดินมาส่งเด็กสาวทั้งสามคนขึ้นรถพร้อมให้กำลังใจในวันเปิดเรียนวันแรก หลังจากที่พลอยใสและเพื่อนอีกสองคนขึ้นรถเรียบร้อยแล้วรถตู้สีดำก็แล่นออกจากอาณาจักรบ้านหลังใหญ่มุ่งตรงไปยังโรงเรียนนานาชาติชื่อดังที่มีค่าเทอมแพงติดอันดับต้น ๆ ของประเทศไทย

“ว้าว ทำไมวันนี้ที่โรงเรียนดูครึกครื้นมากเป็นพิเศษนะว่าไหม” แก้วใสพูดขึ้นมาหลังจากที่รถเคลื่อนตัวเข้าสู่บริเวณโรงเรียน ซึ่งกว่ารถตู้ที่พวกเธอนั่งจะหลุดจากการจราจรที่หนาแน่นได้ก็กินเวลาพอสมควรเพราะรถติดตั้งแต่ทางเข้าไปจนถึงด้านในโรงเรียน เนื่องจากเป็นวันเปิดเรียนวันแรก ผู้ปกครองต่างมาส่งลูกหลานด้วยตนเอง

“ก็วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกก็ต้องดูครึกครื้นเป็นธรรมดา ตอนนี้ฉันตื่นเต้นจนอยากจะลงจากรถเดี๋ยวนี้เลย” ผ้าไหมหันไปตอบแก้มใสก่อนจะหันกลับไปมองด้านนอกรถที่ตอนนี้คลาคล่ำไปด้วยกลุ่มนักเรียนและผู้ปกครองมากมาย

“พลอยใส เธอไม่รู้สึกตื่นเต้นบ้างเหรอวันนี้เปิดเรียนวันแรกนะ ดูสิบรรยากาศที่โรงเรียนวันเปิดเทอมช่างน่าเรียนมากเลยฉันกำลังตื่นเต้นที่จะได้เจอเพื่อนใหม่” แก้วใสหันมาถามพลอยใสที่นั่งนิ่งมองออกไปนอกรถไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมาเหมือนตัวเธอและผ้าไหม พลอยใสหันมายิ้มให้เพื่อนก่อนจะหันกลับไปมองนอกรถดังเดิมโดยไม่ได้พูดอะไร

“เดี๋ยวแยกกันตรงนี้แล้วเจอกันตอนเย็นตรงจุดที่รถมารับนะ” เมื่อรถมาจอดตรงหน้าตึกและทั้งสามคนลงจากรถกันแล้วพลอยใสก็หันมาบอกกับเพื่อนทั้งสอง พลอยใสเป็นคนเดียวที่ต้องแยกห้องเรียนจากเพื่อนทั้งสองเนื่องจากทางโรงเรียนจำกัดนักเรียนเพียง 20 คนต่อห้อง

“โอเค ๆ ไว้เจอกันตอนเย็นฉันไปก่อนล่ะนะ ไปเถอะแก้มใส” ผ้าไหมตอบพลอยใสอย่างเร่งรีบก่อนจะลากแก้มใสให้รีบเดินเข้าไปด้านในอาคารเรียนเพราะตื่นเต้นที่จะได้เจอเพื่อนใหม่ เหลือเพียงพลอยใสที่ยืนเคว้งอยู่ตรงทางเดินเพียงคนเดียว

เด็กสาวยิ้มให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเดินไปเข้าห้องเรียนตามตารางเรียนที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ ระหว่างทางที่เดินไปยังห้องเรียนพลอยใสก็เก็บรายละเอียดรอบตัวไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ โรงอาหาร ชื่อตึกเรียนแต่ละตึก ทางหนีไฟ เพราะไม่รู้ว่าเพื่อนใหม่ของเธอจะเป็นยังไงจะมีใครเข้ามาเป็นเพื่อนใหม่ของเธอบ้าง แต่ที่แน่ ๆ ทุกคนคือลูกคนรวย ยกเว้นเธอที่เป็นเด็กกำพร้าเพียงแค่โชคดีได้คนอุปการะจึงได้มีโอกาสมายืนอยู่ที่นี่

พลอยใสเดินมาถึงหน้าห้องเรียนตามที่ระบุในตารางเรียนก่อนจะเจอเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอที่กำลังยืนอยู่หน้าห้อง

“เอ่อ ขอโทษนะเธอกำลังจะเข้าไปเรียนที่ห้องนี้หรือเปล่า” พลอยใสแสดงความเป็นมิตรทักทายก่อนทั้งที่ก็ไม่แน่ใจว่าคนที่เธอทักจะฟังภาษาไทยเข้าใจหรือเปล่า

“ใช่ เรากำลังจะเดินเข้าไปในห้อง เธอก็เรียนห้องนี้เหมือนกันเหรอ” หญิงสาววัยแรกแย้มหน้าลูกครึ่งแต่พูดไทยชัดเจนตอบกลับพลอยใส

“ถ้าอย่างนั้นเราขอเข้าไปด้วยคนนะเราชื่อพลอยใส”

“ได้สิเราชื่อพิชชี” พลอยใสยิ้มกว้างเมื่อได้รับมิตรตอบอย่างน้อยเธอก็รู้จักพิชชีแล้วหนึ่งคนและลดความกลัวลงไปได้บ้างเมื่อต้องไปเจอกลุ่มเพื่อนที่อยู่ในห้อง

“เธอยิ้มสวยมากนะพลอยใส ตั้งแต่มาอยู่เมืองไทยได้สามปีฉันพึ่งเห็นรอยยิ้มที่สวยมากก็วันนี้” พิชชีที่ตอนแรกกำลังจะเปิดประตูห้องเรียนเดินนำพลอยใสเข้าไปในห้องต้องหันหน้ากลับมามองคนที่พึ่งจะเป็นเพื่อนใหม่ของเธออีกครั้งเพราะรอยยิ้มหวานนั้น

“ขอบคุณนะพิชชีเธอก็สวยมากเหมือนกัน” พลอยใสที่ถูกผู้หญิงด้วยกันชมซึ่ง ๆ หน้าก็รู้สึกเขินจึงต้องชมกลับไป หลังจากนั้นทั้งเธอและพิชชีก็เดินเข้าห้องที่ตอนนี้มีเพื่อนร่วมชั้นอยู่ก่อนแล้วประมาณสิบคนพร้อมกับครูประจำห้อง

พลอยใสพยายามอยู่ใกล้พิชชีตลอดเวลาเพราะอย่างน้อยหากว่าเธอสื่อสารอะไรไปผิด ๆ หรือไม่เข้าใจในสิ่งที่ครูหรือเพื่อนคนอื่นถามจะได้ขอความช่วยเหลือ เพราะพิชชีสามารถพูดภาษาไทยได้

“ดูเธอกังวลอะไรบางอย่างนะ มีอะไรหรือเปล่า” พิชชีถามขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าพลอยใสไม่ค่อยพูดต่างจากคนอื่นที่ทักทายกันเสียงดังและพูดคุยแนะนำตัวกันอย่างสนุกสนาน

“พลอยรู้สึกว่าภาษาพลอยยังไม่เก่งมากก็เลยกังวลนิดหน่อยที่จะพูดกับคนอื่น” พลอยใสบอกความกังวลของเธอไปตรง ๆ เพราะถึงแม้เธอจะสามารถพูดภาษาอังกฤษได้บ้างแล้วจากการที่ชาร์วีส่งครูมาติวตลอดสามเดือนที่ผ่านมา แต่พลอยใสก็ยังไม่มั่นใจเมื่อต้องสื่อสารจริงท่ามกลางเพื่อนส่วนใหญ่ที่เป็นเจ้าของภาษา ซึ่งเมื่อพิชชีได้ฟังก็ยิ้มออกมาและเข้าใจ

“ไม่เป็นไรหรอกพูดออกมาเถอะภาษาอังกฤษไม่ได้น่ากลัว เดี๋ยวพูด ๆ ไปก็พูดคล่องแต่ต้องกล้าพูดกล้าสื่อสารกับเพื่อนคนอื่น ๆ” พิชชีบอกกับพลอยใสเพราะสำหรับเด็กลูกครึ่งอย่างเธอแล้วถือว่าความกล้าแสดงออกคือสิ่งสำคัญ

“ไฮ พวกเธอชื่ออะไรกันบ้างเราชื่อเจ” เด็กหนุ่มตัวสูงแต่ผอมบางเข้ามาทักทายพลอยใสและพิชชีเป็นภาษาอังกฤษ พลอยใสหันไปมองหน้าพิชชีว่าจะตอบเพื่อนหนุ่มผู้มาใหม่ว่ายังไงแต่พิชชีกลับส่งสัญญาณให้พลอยใสเป็นคนตอบ พลอยใสจึงยิ้มก่อนจะตอบเจกลับไปเป็นภาษาอังกฤษตามที่ได้ฝึกมาจากติวเตอร์ชื่อดัง

“เราชื่อพลอยใสและที่ยืนข้างเราชื่อพิชชี ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ”