บทที่ 5

ตอนที่5 เพียงแค่เงา

พลอยใสในวัย17 ปี เริ่มโตเป็นสาวเต็มตัว กำลังนั่งหัดเล่นกีตาร์อยู่ที่ม้าหินอ่อนในสวนหย่อมที่เดิมในวันหยุดเมื่อเสร็จจากการทำงานในครัวและทำความสะอาดบ้านหลังใหญ่ตามที่ได้รับมอบหมาย เด็กสาวใช้เวลาว่างระหว่างช่วงกลางวันมานั่งทบทวนบทเรียนและฝึกเล่นดนตรีซึ่งเป็นอีกอย่างที่พลอยใสชอบทำ กีตาร์ตัวโปรดเป็นของชิ้นแรกที่เธอเก็บเงินซื้อเองจากค่าขนมที่ชาร์วีให้ในแต่ละวัน พลอยใสชื่นชอบดนตรีเพราะรู้สึกว่าเสียงดนตรีทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย และเธอก็ชอบเสียงกีตาร์โดยเฉพาะแนวอะคูสติก

“ทำไมโน๊ตตัวนี้แกะยากจังนะ” พลอยใสพึมพำกับตัวเองเมื่อนั่งแกะโน๊ตเพลงที่ต้องการไม่ได้สักที อีกไม่กี่วันเธอก็ต้องไปสอบกับอาจารย์ที่สอนวิชาดนตรีแล้ว พลอยใสถอนหายใจออกมาเป็นระยะเมื่อการเล่นกีตาร์ของเธอยังไม่เป็นที่พึงพอใจ

เสียงกีตาร์ดังไปรบกวนการทำงานของเจ้าของบ้านที่วันนี้หยุดทำงานอยู่ที่บ้าน และบังเอิญเปิดหน้าต่างห้องทำงานเพื่อรับลมเย็น ๆ และอากาศบริสุทธิ์ จนต้องหยุดชะงักงานในมือและตั้งใจฟังเสียงกีตาร์ที่ไม่เคยได้ยินในบ้านหลังนี้มาก่อน

“ใครมาดีดกีตาร์แถวนี้” ชาร์วีอดไม่ได้ที่จะโผล่หน้าออกมาดูต้นตอของเสียงนั้นแต่ก็เห็นแค่เพียงแผ่นหลังของเด็กสาวในการปกครอง เพราะพลอยใสนั่งหันหลังให้กับบ้านหลังใหญ่ในท่าไขว่ห้างโดยมีกีตาร์วางไว้บนตักและบนโต๊ะตรงหน้ามีสมุดโน๊ตเพลงเปิดกางไว้ ชายหนุ่มจึงมองเห็นเพียงศีรษะทุยที่กำลังก้มมองกีตาร์ในมือ สายตาคมมองลงมายังบ่าเล็กและแผ่นหลังที่ตั้งตรงสลับกับโค้งนิด ๆ เมื่อเจ้าตัวโน้มลงไปดีดกีตาร์ตามจังหวะเพลงก่อนจะหยุดอยู่ที่เอวคอดโค้งได้สัดส่วน เสียงเพลงจากกีตาร์รวมถึงคนเล่นและบรรยากาศยามเย็นที่มีลมโชยผ่านเข้ามาทางหน้าต่างห้องทำงานทำให้ชาร์วีรู้สึกอารมณ์ดีและผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ชาร์วียืนมองเด็กสาวผ่านหน้าต่างสีใสอยู่นานจนพลอยใสเล่นเพลงนั้นจบลง

พลอยใสจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาและเก็บหนังสือที่เปิดกางอยู่บนโต๊ะให้ปิดลงแล้วลุกและกำลังหมุนตัวกลับ จังหวะนั้นแหงนหน้าขึ้นมองตรงหน้าต่างชั้นสองของบ้านก็เจอกับร่างสูงของใครบางคน แต่ก็เห็นแค่เพียงแว็ปเดียวม่านสีเทาก็ถูกเลื่อนปิดทันที

“คุณวี” เสียงเล็กพึมพำกับตัวเอง จังหวะหัวใจเต้นเร็วกว่าปกติดวงตากลมโตยังจ้องมองอยู่ที่เดิมแต่ก็ไร้เงาเจ้าของห้อง เด็กสาวตัดใจหันหลังเดินกลับไปทางเรือนเล็กที่อยู่ถัดไป ชาร์วีที่ยังแอบมองเด็กในปกครองที่ตอนนี้เป็นสาวเกือบเต็มตัวค่อย ๆ เดินห่างออกไป พลางคิดในใจว่าเด็กที่วิ่งชนเขาเมื่อหลายปีก่อนตอนนี้เริ่มโตเป็นสาวเต็มตัว ยามที่ลุกขึ้นยืนเต็มตัวแบบนี้ยิ่งทำให้เห็นชัดว่าเธอมีรูปร่างสูงและสัดส่วนที่เหมาะสมกลมกลึง รวมถึงจังหวะการย่างก้าวในแต่ละครั้งก็ดูดีทำให้เผลอมองเพลินตาจนกระทั่งมีเสียงบอดี้การ์ดดังขึ้น

“นายมีอะไรหรือเปล่าครับ” บอดี้การ์ดที่เดินตรวจตรามาถึงบริเวณนั้นพอดีและเหลือบไปเห็นเจ้านายหนุ่มยืนมองไปยังทางด้านหลังบ้านจึงตะโกนถามออกไปเสียงดัง พลอยใสที่เดินไปยังไม่ไกลนักได้ยินจึงหันกลับมาดูก่อนจะแหงนหน้ามองตามทิศทางที่บอดี้การ์ดมองอยู่

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” พลอยใสที่ตกใจเสียงของบอดี้การ์ดจึงหันกลับมาถาม

“เปล่าครับ พอดีเมื่อกี้เหมือนเห็นนายยืนอยู่ด้านบนแล้วมองลงมาเลยถามดูน่ะครับว่ามีอะไรหรือเปล่า” และหัวใจของเธอก็กลับมาเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง แต่พอหันไปมองก็พบแต่ความว่างเปล่า หน้าต่างห้องปิดสนิทรวมถึงม่านก็ถูกเลื่อนปิดไม่มีแม้แต่เงาของเจ้าของบ้าน

“เอ้า! นายคงกลับเข้าห้องไปแล้วครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มหันมาตอบพลอยใสและหันกลับไปก็ไม่เจอเจ้านายหนุ่มแล้ว พลอยใสจึงเดินต่อไปยังบ้านพักของเธอ

“นายหลบอะไรครับ” เสียงธาราที่เดินเข้ามาในห้องทำงานชาร์วีถามเจ้านายหนุ่มอย่างสงสัย เมื่อเห็นท่าทีเจ้านายเหมือนกำลังหลบอะไรบางอย่างก่อนจะเดินไปหาคำตอบเองโดยไม่รอเจ้าของห้อง ชาร์วีไม่ทันจะคัดค้านอะไร ธาราที่ตอนแรกนึกไปถึงความปลอดภัยของเจ้านายเป็นอย่างแรกก็สาวเท้ายาวไปยังหน้าต่างก่อนจะยื่นมือไปเปิดม่านออกทันที

“ไม่มีอะไรหรอกเดินดุ่ม ๆ ไปแบบนั้นเกิดมีใครเล็งปืนมา มึงเปิดม่านแบบนั้นเขายิงแสกหน้าขึ้นมามึงคงตายฟรี” ชาร์วีพูดเสียงเรียบพยายามทำตัวปกติเพื่อไม่ให้มือขวาสงสัย

“ถ้าลูกปืนมันทะลุกระจกกันกระสุนในห้องนี้เข้ามาได้ นายก็เปลี่ยนมาใช้กระจกธรรมดาเถอะครับ” ธาราตอบเจ้านายในขณะที่สายตาก็สอดส่องออกไปด้านนอก ก่อนจะเห็นแผ่นหลังของเด็กในการปกครองที่เจ้านายหลบหน้ามาตลอดเกือบ4ปี

“มึงจะยืนชมวิวอีกนานไหม ห้องกูไม่ใช่จุดที่มึงจะมายืนชมวิวได้ตามใจ” ชาร์วีประชดเสียงเรียบ แต่ธารากลับไม่รู้สึกเกรงกลัว มิหนำซ้ำยังหันกลับมาถามสีหน้าปกติ

“เป็นผู้ใหญ่ถ้ำมองมันไม่ดีเท่าไหร่นะครับ บอดี้การ์ดมันเห็นมันจะเอาไปพูดถึงนายในทางไม่ดีได้”

“ใครมันจะกล้าพูด ถ้ากูได้ยินกูไม่เลี้ยงต่อให้เปลืองข้าวสุกหรอกนะ”

“แล้วเด็กตัวเล็ก ๆ ที่เลี้ยงไว้แต่สามารถสร้างความหวาดกลัวให้กับเจ้าของบ้านได้เพียงแค่เดินผ่านนี่ ถือว่าเลี้ยงเสียข้าวสุกด้วยหรือเปล่าครับ” ธาราปิดม่านลงดังเดิมก่อนจะหันมาถามชาร์วีเมื่อแน่ใจบางอย่าง

“มึงชักจะปากดีและทำเป็นแสนรู้ขึ้นทุกวันแล้วนะธารา” ชาร์วีชักสีหน้าเมื่อถูกลูกน้องคนสนิทรู้ทันก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโต๊ะทำงาน

“ไม่อย่างนั้นผมจะทำงานกับนายได้ยังไงล่ะครับ ลูกน้องก็ต้องแสนรู้เหมือนเจ้านายเป็นเรื่องธรรมดา” ธารายังสาดถ้อยคำกวนไม่เลิกเพราะรู้สึกคึกที่วันนี้เจ้านายตนเองทำตัวเหมือนกับแมวที่กำลังมองปลาย่างแต่ถูกจับได้ ชาร์วีตวัดสายตาคมที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดมองลูกน้องก่อนจะหันไปสนใจเอกสารตรงหน้า

“จะไปไหนก็ไปหมดเวลางานวันนี้ของมึงแล้ว” ชาร์วีตัดบทเพราะไม่อยากได้ยินธาราพูดอะไรที่ไม่เข้าหูอีก บอดี้การ์ดหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือแต่ก็ยังไม่ยอมไปไหน จนชาร์วีต้องเงยหน้าขึ้นมาถาม

“คืนนี้มึงจะนอนในห้องทำงานกูใช่ไหม”

“กูไม่ใช่เมียมึง กูแค่อยากจะบอกมึงเรื่องเด็กในอุปการะของมึงก็เท่านั้น” เมื่ออยู่นอกเวลางานซึ่งเป็นเวลาส่วนตัวธาราก็เปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกตัวเองกับชาร์วีทันที

“มีอะไร” ชาร์วีสีหน้าเคร่งถามขึ้นมาทันที