บทที่ 6

ตอนที่6 แม่ครัวคนใหม่

“ตั้งโต๊ะเสร็จแล้วพลอยขอตัวก่อนนะคะ” พลอยใสพูดขึ้นเมื่อจัดเตรียมมื้อเย็นสำหรับเจ้าของบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“จ้ะ กลับไปพักผ่อนเถอะลูกทางนี้ป้าจัดการต่อเอง” เด็กสาวที่รู้หน้าที่ของตัวเองดีจึงไม่อยู่รบกวนเวลาส่วนตัวของเจ้าของบ้าน ทั้งที่เธออยากเจอหน้าผู้ปกครองของเธอมากก็ตาม

“แขขึ้นไปเชิญคุณวีมาทานข้าว” เท้าเล็กที่กำลังเดินพ้นขอบประตูบ้านหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงป้าณีสั่งแม่บ้านอีกคนให้ไปตามชายหนุ่มลงมาทานข้าว และนั่นจะเป็นโอกาสที่เธอจะได้เจอมาเฟียหนุ่มถ้าเธอหาเรื่องประวิงเวลาเพื่ออยู่ที่นี่ต่อ

“~” เด็กสาวยืนคิดอยู่สักพักก็ตัดสินใจก้าวเท้าเดินออกจากบ้านใหญ่ไปโดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย

หลังจากทานมื้อเย็นกับเพื่อน ๆ แล้วเสร็จพลอยใสก็หยิบกีตาร์ตัวโปรดมานั่งแกะโน๊ตต่อจากที่ค้างไว้เมื่อช่วงเย็น เสียงใสของคอร์ดอีไมเนอร์ที่อยู่ในท่อนสุดท้ายช่วยส่งอารมณ์เพลงให้จบลงอย่างสมบูรณ์

“เฮ้อ! เสร็จสักที ปวดนิ้วไปหมดแล้ว” นิ้วเรียวเล็กที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยกดของสายกีตาร์ถูกยกขึ้นสำรวจอีกครั้งหลังจากที่ถูกใช้งานไปอย่างหนักตลอดทั้งวัน

ชาร์วีที่กำลังนั่งดูภาพเคลื่อนไหวพร้อมเสียงผ่านหน้าจอมือถือ เมื่อสิ้นสุดเสียงของคนในภาพนั้นชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายทันที

“ธาราของใช้จำเป็นสำหรับเด็กสามคนนั้นมีเพียงพอหรือเปล่า มึงจัดการครบหมดหรือยัง” เสียงเรียบยิงคำถามทันทีที่อีกฝ่ายกดรับสาย

“ก็จัดการซื้อมาให้ครบหมดแล้ว มีอะไรอยู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา” ธาราที่กำลังนั่งทำงานต่อในห้องทำงานหลังจากทานมื้อเย็นเสร็จถามกลับเสียงเรียบ

“ช่วงนี้มึงทำแต่งานได้เดินไปถามพวกเธอบ้างหรือเปล่า”

“มึงก็ขายกิจการที่มีอยู่ออกไปสักครึ่งหนึ่งสิ กูจะได้ทำงานและใช้ชีวิตเหมือนคนปกติเขาบ้าง”

“อย่าพูดในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เดินมาหากูที่ห้องด้วยตอนนี้” ชาร์วีพูดจบก็กดตัดสายทันที

“สั่งเหมือนกูเป็นเมียมึงเลยนะไอ้ห่า” ธาราด่าให้กับโทรศัพท์เมื่อโดนเจ้าของบ้านออกคำสั่งแล้วตัดสายทันทีแบบนี้

แอ๊ด..

“มีอะไร” บอดี้การ์ดหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำเปิดกระดุมเม็ดบนสามเม็ดโชว์หน้าอกแกร่งเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาเอ่ยถามน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

ปั่ก!

กระปุกวาสลีนและปลอกสวมนิ้วซิลิโคนที่บรรจุในซองขนาดเล็กสามสี่ซองถูกโยนไปตรงหน้าบอดี้การ์ดหนุ่ม

“อะไร กูไม่ใช้ของพวกนี้” ธาราถามขึ้น คิ้วหนาดกดำขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นสิ่งที่ชาร์วีโยนมาตรงหน้า

“กูไม่ได้ให้มึงเอาไปใช้” ชาร์วีพูดขึ้นเสียงแข็ง

“แล้วโยนมาให้กูทำไม จะให้กูเอาไปทิ้งเหรอถังขยะอยู่ตรงโน้นเอาไปทิ้งเอง” ธาราตอบกลับหัวเสียกำลังหันหลังเดินกลับออกไป

“เอาไปให้พลอยใส” เสียงเรียบสั่งออกไป ธาราเอี้ยวตัวหันกลับมองสิ่งของบนโต๊ะอีกครั้งว่ามันคืออะไร

“ใส่ใจเด็กมันตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงรู้ว่าเด็กมันต้องการของพวกนี้” ธาราย้อนถามมาเฟียหนุ่ม

“อย่าถามมาก กูสั่งให้เอาไปให้ก็เอาไปแค่นั้น ออกไปได้แล้วกูจะทำงาน” ชาร์วีตัดบทเช่นเคยก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารที่วางอยู่มุมโต๊ะขึ้นมาเซ็น

“พูดเหมือนมึงมีงานคนเดียวนะ” ธาราสบถด่าออกไปก่อนจะคว้าของบนโต๊ะสาวเท้าเดินออกไป

ปั้ง! ตามมาด้วยเสียงปิดประตูที่บ่งบอกอารมณ์คนปิดได้เป็นอย่างดี

บอดี้การ์ดหนุ่มเดินมาหยุดที่หน้าประตูบ้านหลังเล็กที่ไม่ได้แวะเข้ามาเกือบหนึ่งเดือน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“อ้าวพี่ธารา มีอะไรหรือเปล่าคะ” พลอยใสลุกมาเปิดประตูก็ต้องตกใจและเอ่ยถามขึ้น

“พี่เอานี่มาให้..ทาซะ แล้วก็วันหลังจะเล่นกีตาร์ก็ใส่ซิลิโคนที่นิ้วด้วย ถ้ากดมาก ๆ เล่นไปนาน ๆ นิ้วจะเป็นแผลหรือด้านเอาได้” สายตาคมเหลือบมองนิ้วด้านซ้ายของเด็กสาวก็พอจะรู้สาเหตุที่เขาต้องมาที่นี่

“ขอบคุณค่ะ”

“พี่กลับไปทำงานต่อก่อนนะ ล็อกประตูบ้านดี ๆ ด้วยล่ะ”

“ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ พี่ธาราอย่านอนดึกมากนะคะรักษาสุขภาพด้วย”

เช้าวันถัดมา

พลอยใสในชุดนักเรียนสะพายกระเป๋าเป้ใบน่ารักพร้อมกับสะพายกระเป๋ากีตาร์ตัวโปรดที่เธอจะใช้สอบในวันนี้เดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่บริเวณหน้าบ้าน

“พี่ธาราสวัสดีค่ะ วันนี้ไม่เข้าบริษัทเหรอคะ” ดวงตากลมสวยแหงะไปเห็นบอดี้การ์ดหนุ่มที่คุ้นเคยเดินออกมาพอดีจึงกล่าวทักทายพร้อมรอยยิ้มสดใส

“เข้าครับ รอนายประชุมกับสาขาต่างประเทศอยู่สักพักก็จะออกไปแล้ว วันนี้เอากีตาร์ไปด้วยมีสอบเหรอเรา”

“ค่ะ วันนี้มีสอบวิชาดนตรี”

“พลอยไปก่อนนะคะ พี่ธาราทำงานก็สู้ ๆ นะคะ” เด็กสาวชูสองนิ้วเพื่อให้กำลังใจบอดี้การ์ดหนุ่มก่อนจะวิ่งขึ้นรถตู้ไป

“ถึงขั้นต้องมาส่งกันขึ้นรถแล้วเหรอเดี๋ยวนี้” เสียงเรียบถามขึ้นอย่างประชด

“ผมออกมาสั่งงานลูกน้องแล้วบังเอิญเจอเด็ก ๆ พอดีครับ เลยทักทายกันปกติแค่นั้นเอง” ธาราตอบกลับน้ำเสียงราบเรียบไม่ได้สนใจถ้อยคำประชดของเจ้านาย แค่เพียงอธิบายเพื่อไม่ให้เข้าใจเด็กสาวผิดแค่นั้น