บทที่ 11

ตอนที่11 หลบหน้า

“มึงจะมาจ้องจับผิดอะไรกูธารา” เมื่อถูกถามแบบจับผิดคนที่ไม่บริสุทธิ์ใจเหมือนเดิมก็ทำท่าหงุดหงิดขึ้นมา

“กูไม่ได้ว่าอะไรถ้ามึงจะสนใจเรื่องความปลอดภัยของเด็กแต่ที่กูเห็นมันเกินความจำเป็นไปหรือเปล่า ที่นี่ในบ้านไม่ใช่ข้างนอกที่ต้องให้คนไปยืนเฝ้าตลอดเวลาแบบนั้น ทำเหมือนเด็กมันเป็นนักโทษไปได้” ธาราพูดในสิ่งที่เขารู้สึก ไม่มีใครชอบให้มีคนยืนคุมตลอดเวลาหรอกแต่ที่พลอยใสไม่พูดเพราะเธอเกรงใจประมุขของบ้าน

ชาร์วีหันมองหน้าธาราก่อนจะยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบโดยไม่พูดอะไรต่อ ธาราเองก็หัวเสียที่อีกฝ่ายเอาแต่เงียบไม่สะทกสะท้านกับคำเตือนของเขา

“กูพอใจที่จะทำ และอีกอย่างไอ้พวกนั้นมันก็ไม่ได้ไปรบกวนอะไรเด็กนั่นด้วย แค่ยืนเฉย ๆ คิดซะว่าเป็นรูปปั้นประดับศาลาแล้วกัน” ชาร์วีพูดขึ้นหลังจากที่ต่างฝ่ายต่างเงียบมาสักพัก ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมและเดินออกจากห้องไป

“เธอว่าวันนี้เราจะเจอคุณวีไหมแก้มใส” ผ้าไหมพูดกับแก้มใสในขณะที่ทั้งคู่นัดกันมาดักรอเจ้าของบ้านอยู่มุมด้านหลังของตึกใหญ่ที่เชื่อมระหว่างตึกเล็ก หลังจากที่เห็นรูปชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในมือถือของพลอยใสเมื่อวันก่อนและสอบถามจึงได้รู้ว่ารูปชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนั้นคือคุณวีผู้อุปการะของพวกเธอ ทั้งที่ความเข้าใจแต่ก่อนคือคิดว่าคุณวีคงจะเป็นชายสูงวัยที่ไม่มีลูกสืบทอดทายาทจึงรับพวกเธอทั้งสามมาอุปการะ

“ก็ต้องลองเสี่ยงแหละ ถ้าไม่ทำแบบนี้เราก็คงไม่มีโอกาสเห็นคุณวีหรอก อยู่มาตั้งกี่ปีแล้วฉันพึ่งรู้ว่าคุณวีของเรายังหนุ่มอยู่แถมหล่อมากอีกต่างหาก” แก้มใสพูดขึ้นพรางสายตาก็สอดส่ายหาเป้าหมายอย่างมีความหวัง

“ไม่ใช่ยัยพลอยใสมันเคยเจอคุณวีก่อนพวกเราแล้วนะ” ผ้าไหมพูดถึงพลอยใสที่ตอนนี้กำลังนั่งอ่านหนังสือตรงศาลาสระบัวขณะที่พวกเธอแอบย่องมาในเขตบ้านใหญ่

“ฉันว่าคงไม่หรอก รายนั้นเอาแต่อ่านหนังสือจะเอาเวลาที่ไหนไปเจอคุณวี” แก้มใสหันมาพูดกับผ้าไหม

“กะ.. แก้ม แก้มใส” เสียงเรียกติด ๆ ขัด ๆ ของผ้าไหมทำให้แก้มใสต้องรีบถาม

“มีอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้น” แก้มใสเริ่มใจคอไม่ดีถามออกไป ก่อนที่จะหันไปตามไปตามทิศทางที่ผ้าไหมจ้องมองอยู่ก่อน สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงกำยำที่มีใบหน้าคมคายหล่อชนิดที่เรียกได้ว่าโตมาจะครบ 18 ปีแล้วยังไม่เคยเจอผู้ชายที่ไหนเพอร์เฟคทั้งรูปร่างและหน้าตาแบบนี้ ไม่บอกก็รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือชาร์วีหรือคุณวีคนที่อุปการะพวกเธอ ชาร์วีอยู่ในชุดนอนและสวมทับด้วยชุดคลุมด้านนอกอีกชั้นกำลังยืนอยู่ที่สนามหญ้าโดยมีบอดี้การ์ดกระจายเพื่อรักษาความปลอดภัยห่างอยู่ห่าง ๆ กำลังหันหน้ามาทางที่พวกเธอ แต่มองดี ๆ เหมือนกับว่าสายตาของชายหนุ่มนั้นกำลังมองไปยังศาลาสระบัวที่อยู่ถัดไปด้านหลังตรงจุดที่ทั้งสองแอบอยู่

“หล่อ หล่อมากผ้าไหม หล่อกว่าในรูปอีก” แก้มใสที่ได้เห็นชาร์วีเต็มตาครั้งแรกก็ถึงกับตะลึงในความหล่อเหลาจนจิกเล็บลงบนมือผ้าไหมอย่างลืมตัว

“โอ๊ย!! แก้มใสฉันเจ็บนะ” ผ้าไหมอุทานเบา ๆ เพราะกลัวบอดี้การ์ดได้ยิน

“ฉันขอโทษ ฉันลืมตัวน่ะมัวแต่ตะลึงในความหล่อของคุณวี”

“ทีหลังก็ระวังหน่อย เล่นจิกลงมาแบบนี้ถ้าเลือดออกจะทำยังไง” ผ้าไหมบอกเพื่อนพร้อมลูบที่มือตัวเองเพราะรู้สึกเจ็บ ๆ แสบ ๆ

“รู้แล้วน่าทีหลังฉันจะระวังกว่านี้ คิดแล้วก็อิจฉาคนที่จะมาเป็นแฟนคุณวีนะเธอว่าไหม ผู้หญิงคนนั้นคงโชคดีมากไม่รู้ต้องเกิดอีกกี่ชาติถึงจะมีแฟนหล่อแบบนี้” ทั้งสองสาวแอบดูชาร์วีอีกสักพักก่อนจะรีบกลับเข้าห้องเพราะบอดี้การ์ดเริ่มเดินมาทางที่พวกเธอหลบอยู่

ชาร์วียืนทอดสายตามองอยู่อย่างนั้นนานสองนาน นานจนเด็กสาวอ่านทบทวนตำราเรียนเสร็จและเก็บหนังสือลุกขึ้นยืนและหันไปพูดอะไรบางอย่างกับบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่เป็นเพื่อนเธอตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน

รอยยิ้มหวานเผยขึ้นบนใบหน้าเรียวเล็กอีกครั้ง มือด้านขวาชูสองนิ้วให้บอดี้การ์ดอย่างที่เธอชอบทำเป็นประจำ ชาร์วีที่ยืนมองอยู่ถึงกลับออกอาการไม่พอใจหันหลังเดินกลับขึ้นห้องไป

“อากาศเป็นพิษเหรอวันนี้ หัวเสียกลับขึ้นมาเชียว” ธาราที่นั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานเอ่ยถามขึ้นเมื่อเจ้าของบ้านเดินกลับเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจอะไรบางอย่าง

“ไม่เสือกเรื่องของกูสักวันมันจะตายไหม” ชาร์วีด่ากลับอย่างหัวเสีย ฝ่ามือหนากวาดแฟ้มที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะไปไว้ขอบโต๊ะอีกด้าน

“เด็กมันอัธยาศัยดี ก็ทักทายกับคนในบ้านแบบนี้ประจำ มึงจะหัวเสียทำไม” ธาราที่รู้ต้นเหตุที่ทำให้เจ้าของบ้านหัวเสียอยู่ตอนนี้จึงพูดขึ้น

“มึงรู้ได้ไงว่ากูหงุดหงิดเรื่องอะไร อย่าทำมาเป็นสู่รู้หน่อยเลย”

“แล้วไอ้ที่ไปยืนมองเด็กมันเป็นครึ่งชั่วโมงแล้วหัวฟัดหัวเหวี่ยงขึ้นมานี่ ไม่ใช่เพราะเห็นเด็กมันคุยกับคนอื่นหรอกเหรอ” ธารายังเหน็บแนมเสียงเรียบ

“รู้ดีนักนะมึง ลาออกไปเป็นนักข่าวดีกว่าไหมกูว่าอาชีพนี้น่าจะเหมาะกับคนอย่างมึงดี”

“ถ้าไม่จำเป็นมึงคิดว่ากูอยากมาทำงานบ้า ๆ พวกนี้กับมึงหรือไง เลิกบ้าแล้วรีบเคลียร์งานอีกสองวันต้องบินไปดูไบ ทางนั้นตกลงรับข้อเสนอของเรา เราต้องบินไปดูบ่อน้ำมันด้วยตัวเอง” ธาราที่ไม่ต่างอะไรกับชาร์วีที่ต้องมารับหน้าที่อันหนักหนาที่ผู้เป็นพ่อและนายใหญ่ของฮาร์เปอร์ทิ้งไว้แบบกะทันหัน

“แล้วไอ้มังกร”

“คุณมังกรจะบินไปกับเราด้วย ส่วนคุณฉลามต้องบินไปดูกาสิโนที่สิงคโปร์” ธาราพูดขึ้นน้ำเสียงจริงจังเมื่อเริ่มเข้าสู่โหมดการทำงาน

“บอกไอ้ลุคค์กลับมาดูแลความเรียบร้อยในบ้านระหว่างที่กูกับมึงไม่อยู่ งานที่ผับก็ให้คนอื่นดูแลไปก่อน” ชาร์วีตอบกลับเสียงเรียบสีหน้าจริงจังพร้อมกับหยิบเอกสารที่กวาดทิ้งไปกลับมาเซ็นทีละแฟ้มหลังจากที่ตรวจทานอีกรอบหนึ่ง

เช้าวันถัดมา

ชาร์วีมาวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าหลังจากห่างหายจากการออกกำลังกายกลางแจ้งมานาน ชายหนุ่มในชุดออกกำลังกายแบรนด์ดังกำลังวิ่งรอบสนามหญ้าหน้าบ้านสายตาเหลือบไปเห็นเด็กสาวในชุดนักเรียนเดินถือกระเป๋าตรงดิ่งมาทางลานหน้าบ้านเพื่อขึ้นรถตู้ไปโรงเรียน เท้ายาววิ่งไปหยุดอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ยืนมองเด็กสาวเดินผ่านหน้าไปจากนั้นก็รีบเดินเข้าบ้านเมื่อใกล้ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว