บทที่ 12

ตอนที่12 ออกอาการ

ชาร์วีที่วันนี้เคลียร์งานอยู่ที่บ้านทั้งวันกำลังยืนมองผ่านหน้าต่างจากชั้นบนของบ้าน ไปทางประตูหน้าบ้านเมื่อตอนนี้เลยเวลาที่เด็กในการปกครองต้องกลับถึงบ้านแล้ว

“ขอบคุณนะที่อุตส่าห์แวะมาส่งเรา ไว้เจอกันพรุ่งนี้จ้า” เด็กสาวในชุดนักเรียนสะพายกระเป๋าเดินลงจากรถตู้คันหรูที่ด้านในรถมีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งอยู่ด้านในรถคันดังกล่าวด้วย ทั้งสองโบกมือลากันก่อนที่ประตูรถจะปิดลงและขับเคลื่อนตัวออกไป

พลอยใสเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ระหว่างทางเดินก็กล่าวทักทายเหล่าบอดี้การ์ดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินตรงดิ่งไปที่บ้านหลังเล็กเพื่อเก็บกระเป๋าและเปลี่ยนเสื้อผ้า

“ธารา ไอ้ธารา” ชาร์วีตะโกนเสียงดังลงมาจากชั้นสองของบ้านธาราที่กำลังสั่งงานบอดี้การ์ดอยู่ด้านล่างต้องรีบหันไปถามคนเป็นนายทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“นายมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับเสียงดังไปถึงข้างล่าง”

“ทำไมวันนี้พลอยใสถึงไม่นั่งรถตู้ของที่บ้าน” น้ำเสียงโมโหถามออกไปทันทีที่ธาราพูดจบ ธาราถอนหายใจเพราะไม่คิดว่าเรื่องที่ทำให้ชาร์วีหัวเสียจนเสียงดังลั่นบ้านจะเป็นเรื่องของเด็กในปกครอง

“รถของที่บ้านกลับมาถึงตั้งแต่ช่วงเย็นแล้วครับ และอีกอย่างพลอยใสก็แจ้งผมแล้วว่าวันนี้เธอจะกลับบ้านเองไม่ต้องให้คนขับรถของที่บ้านไปรับ เพราะไม่รู้ว่าจะทำงานเสร็จกี่โมงครับ” ธาราบอกคนเป็นนายออกไปตามที่เด็กสาวได้แจ้งเขาไว้ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น

“กลับบ้านเองโดยให้ผู้ชายมาส่งอย่างนั้นสินะ”

“น่าจะเป็นเพื่อน ๆ ของเธอแหละครับ เห็นในรถก็มีกันตั้งหลายคน” ธาราเองก็เห็นว่าเด็กสาวนั้นลงจากรถตู้คันหรูโดยด้านในรถนั้นยังมีเด็กอีกหลายคนทั้งผู้ชายและผู้หญิง คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนที่ทำงานกลุ่มด้วยกันเพราะใส่ชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนเดียวกันกับเด็กสาว

“เพื่อนอย่างนั้นเหรอ นั่งรถมากับเพื่อนผู้ชายเนี่ยนะ” ชาร์วียังไม่ยอมฟังเหตุผลทั้งที่ปกติชายหนุ่มนั้นเป็นคนที่มีเหตุผลมากกว่าใคร

“เพื่อนก็ไม่ได้จำกัดนี่ครับว่าจะต้องมีแต่ผู้หญิง นายส่งเธอเรียนโรงเรียนนานาชาตินะครับไม่ใช่โรงเรียนหญิงล้วน"

“ไอ้ธารา!! มึงอย่ามากวนตีนกู มึงแหกตาดูไหมว่าวันนี้เด็กนั่นกลับบ้านกลับใคร” ชาร์วีเกรี้ยวกราดมากขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบของธารา

“นายกำลังตีกรอบให้เด็กมันมากไปนะครับ เด็กควรจะได้มีช่วงเวลาชีวิตกับเพื่อนบ้างตามวัยของเขา” ธาราพยายามบอกเหตุผลอย่างใจเย็นเพราะรู้ดีว่าตอนนี้ยิ่งเถียงกันก็ยิ่งไม่จบ

“แล้วเวลาทั้งวันที่อยู่ในโรงเรียนกูห้ามคุยกับเพื่อนหรือไง ให้ท้ายกันเข้าไปสักวันจะเสียคน” ร่างสูงเดินมาตะโกนใส่หน้าธาราก่อนจะเดินออกไปอย่างหัวเสีย

“ลุคค์!! ลุคค์!! ไอ้ลุคค์!!” เสียงเรียกผู้ช่วยมือซ้ายดังลั่นในขณะที่คนเรียกกำลังเดินลงบันไดมาจากชั้นบนของบ้าน

“ครับนาย” ลุคค์ที่กำลังเตรียมตัวออกไปดูแลความเรียบร้อยที่ผับรีบวิ่งมาตามเสียงเรียกทันทีอย่างตกใจ

“เตรียมรถกูจะไปผับ”

“แล้วพี่ธาราล่ะครับ” ลุคค์ถามอย่างแปลกใจเพราะปกติธารากับชาร์วีจะตัวติดกันตลอดทั้งตอนทำงานและตอนเที่ยว

“ไอ้ธารามันเป็นคนจ่ายเงินเดือนมึงหรือไง” ธาราที่เดินตามเข้ามาได้ยินถึงกับส่ายหัวกับอารมณ์พาลของเจ้านายและหันไปพยักหน้าให้ลุคค์รีบไปทำตามคำสั่งเพราะเกรงว่าหากช้ากว่านี้จะพาลลูกน้องคนอื่นให้เดือดร้อนไปทั่ว

“ครับ ไปเดี๋ยวนี้ครับ นายจะให้เตรียมห้องรับรองด้วยไหมครับหรือจะไปตรวจงานเท่านั้น” ถ้าเป็นปกติคำถามนี้จะไม่หลุดออกจากปากมือซ้ายคนสนิทอย่างแน่นอน แต่เพราะวันนี้อารมณ์ของเจ้านายไม่ปกติจึงถามความต้องการให้ชัดเจนเพราะกลัวจะโดนอาละวาดซ้ำอีก

“มึงคิดว่าอารมณ์กูตอนนี้เอื้อที่จะมานั่งดูเอกสารหรือไง แม่งเลี้ยงเสียข้าวสุกทั้งมึงทั้งไอ้ธารา” พูดจบก็เดินนำหน้าไปที่รถที่เตรียมรอสำหรับมาเฟียหนุ่มตลอดเวลา ในขณะที่ธาราก็รีบเดินตามออกไปอย่างรู้หน้าที่แต่เลือกที่จะขึ้นรถอีกคัน ปล่อยให้ชาร์วีขึ้นไปกับลุคค์แค่สองคนเพื่อเลี่ยงการปะทะอีกรอบ

ผับ

“นายมึงเป็นห่าอะไรเรียกพวกกูออกมาเสือกไม่พูดไม่จา” มังกรหันไปถามธาราเพราะตั้งแต่โดนโทรเรียกให้มาที่นี่ด่วนก็ยังไม่ได้ยินเสียงเจ้าของผับพูดจาสักคำ มีเพียงเสียงแก้วกระทบกับโต๊ะให้เกิดเสียงดังเพียงเท่านั้น

“เด็กที่บ้านดื้อนิดหน่อยครับ นายเลยอารมณ์เสีย”

“ฮะ! ที่โมโหเกือบฆ่าคนได้เป็นเพราะเด็กที่บ้านดื้ออย่างนั้นเหรอ เด็กคนไหนวะกูอยากเห็นหน้าคนที่ทำให้ไอ้ชาร์หัวเสียได้ขนาดนี้”

“ก็เด็ก….” ยังไม่ทันที่ธาราจะพูดจบชาร์วีจึงโพล่งแทรกขึ้นเสียงดัง

“เรื่องในบ้านกู คนนอกไม่ต้องเสือก”

“แล้วมึงจะโทรเรียกคนนอกอย่างกูมาทำห่าอะไร มานั่งดูมึงแดกเหล้าหรือไงครับคุณชาร์วี” มังกรตอบกลับน้ำเสียงปกติเพราะชินกับคำพูดร้ายกาจของชาร์วีแต่ไหนแต่ไรแล้ว ด้วยความที่คบกันมาตั้งแต่เด็กจนรู้นิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี

“นายครับ!!” ลุคค์เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่ปกติ

“มีอะไร” ธารายืนขึ้นทันที สัญชาตญาณบอกเขาว่าต้องมีอะไรผิดปกติ ขณะที่ชาร์วีเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองสีหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกตกใจอะไร

“ข้างล่างมีการยิงกันตรงหน้าผับครับ คนยิงเป็นลูกชายรัฐมนตรีไม่พอใจที่การ์ดเราไม่ให้เข้ามาด้านในเพราะตรวจเจออาวุธ จึงชักปืนยิงการ์ดเราบาดเจ็บหนึ่งคน ตอนนี้คนของเรากำลังนำส่งโรงพยาบาลครับ ส่วนคนก่อเหตุผมให้คนของเราคุมตัวไว้ที่ห้องชั้นใต้ดินครับ” ลุคค์รายงานเสียงหอบเพราะหลังจากเคลียร์เรื่องคนเจ็บและคนก่อเหตุเสร็จก็รีบขึ้นมารายงานคนเป็นนายทันที

“ธารามึงจัดการต่อด้วยเอาที่มึงเห็นสมควร สั่งสอนเสร็จโทรบอกพ่อมันมารับด้วยจะได้รู้ว่าลูกที่มันเลี้ยงมาด้วยเงินมหาศาลโตมาแล้วเป็นขยะสังคมมากแค่ไหน” น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยบอกออกไปพร้อมหยิบแก้วเหล้าขึ้นกระดกจนหมดแก้วแล้วลุกเดินออกจากห้องไปท่ามกลางสีหน้างุนงงของมังกร

“แล้วมันก็ทิ้งกูกลับบ้านหน้าตาเฉย โทรเรียกกูมาเพื่ออะไรไอ้ห่า แม่งอารมณ์เสียแล้วเป็นแบบนี้ทุกที” เสียงตะโกนด่าตามหลัง ชาร์วีเดินตรงดิ่งออกประตูด้านหลังผับและขึ้นรถกลับบ้านทันที