บทที่ 13

ตอนที่13 เพียงกระจกกั้น

“ถ้าหมดธุระก็เชิญกลับไปได้แล้ว” ขณะที่ฉลามกำลังนั่งเคาะนิ้วบนโต๊ะอย่างคนอารมณ์ดีอยู่ ๆ ก็โดนเจ้าของบ้านไล่กลับแบบไม่ทันตั้งตัว

“กลัวความลับรั่วไหลหรือไง พวกกูเป็นเพื่อนมึงนะไม่ใช่ศัตรูเผื่อมึงเข้าใจผิด” ฉลามสวนกลับทันควัน ทุกคนยังนั่งนิ่งไม่มีทีท่าจะลุกกลับออกไปสักคน

“พวกขี้เสือก แค่พวกมึงก้าวขาเข้ามาในบ้านกูก็รู้แล้วว่าตั้งใจมาเสือกโดยเอางานบังหน้า” ชาร์วีด่าสวนกลับไม่ไว้หน้าแม้แต่คนเดียว

“555 มึงยังฉลาดเหมือนเดิมนะไอ้ชาร์ ไอ้ฉลามอุตส่าห์คิดแผนตั้งนานมึงเสือกจับได้ซะงั้น ปะพวกเรากลับเถอะไม่สนุกแล้วว่ะ” อเล็กซ์หัวเราะร่าพร้อมตั้งท่าลุกขึ้น

“อย่าลืมสั่งลาเด็กมันด้วยล่ะ จะไม่อยู่อีกหลายวันเดี๋ยวเด็กมันคิดถึง” ฉลามยังไม่วายหันกลับมาบอกกับชาร์วีที่ตอนนี้กำลังจ้องแผ่นหลังของเพื่อนทั้งสามคิ้วขมวดเข้าหากัน

“นายจะรับกาแฟไหมครับ” ธาราถามขึ้นเมื่อตอนนี้ถึงเวลาอาหารว่างช่วงบ่ายของมาเฟียหนุ่ม

“กลับจากดูไบให้สถาปนิกเข้ามาดูพื้นที่ด้านหลังติดกับบ้านใหญ่ว่าสามารถปลูกบ้านหลังเล็กอีกหลังได้ไหม” ชาร์วีไม่ตอบคำถามธาราแต่กลับสั่งงานออกมาและสร้างความแปลกใจให้บอดี้การ์ดหนุ่มอยู่ไม่น้อย

“นายจะปลูกบ้านอีกหลังเหรอครับ”

“กูพูดไม่ชัดเจนเหรอเมื่อกี้” ชาร์วีถามกลับเสียงราบเรียบ

“ชัดเจนครับ แต่พื้นที่โซนด้านหลังของเราก็ว่างอีกเยอะแยะนายจะสร้างบ้านหลังเล็กตรงนั้นทำไม นายเคยบอกว่าปล่อยว่างไว้เผื่อนายจะสร้างกรงเจ้าชีต้าไม่ใช่เหรอครับ” ธาราถามขึ้นอีกครั้งด้วยความสงสัย

“กูจะสร้างบ้านตรงนั้น ให้สถาปนิกเข้ามาดูพื้นที่แล้วออกแบบบ้านด้วย กูต้องการให้เสร็จโดยเร็วที่สุด” ชาร์วีแจ้งความต้องการชัดเจนออกไปอีกครั้งจนคนที่ยังสงสัยอยู่ต้องเก็บกักความสงสัยไว้ก่อนแล้วรีบจัดการตามที่เจ้านายสั่ง

“ครับ ผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อยครับ”

22:00 น. (GMT+7)

“พี่ธาราคะ พี่ธารา” พลอยใสวิ่งหน้าตั้งมาจากด้านหลังบ้านโดยในมือถือถุงกระดาษใบเล็กมาด้วย ธาราที่กำลังจะขึ้นรถก็ต้องหยุดชะงักและหันกลับมาตามเสียงเรียก

“มีอะไรพลอยใสถึงวิ่งมาแบบนี้ เดี๋ยวก็สะดุดล้มเอาหรอก”

“พลอยทำขนมให้ไปทานบนเครื่องด้วยค่ะ นั่งเครื่องบินตั้งหลายชั่วโมงเผื่อพี่ธาราหิว” ถุงกระดาษใบเล็กที่มีกระปุกคุกกี้กล่องเล็กอยู่ด้านในส่งให้บอดี้การ์ดหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ชาร์วีที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ด้านในรถถึงกลับขบกรามแน่นเมื่อเห็นเด็กในการปกครองแสดงความห่วงใยกับมือขวาคนสนิทต่อหน้าต่อตาเขาคนที่ให้ข้าวให้น้ำส่งเสียเลี้ยงดู

“ขอบใจมาก งั้นพี่ไปก่อนนะเดี๋ยวนายนั่งรอในรถนานแล้ว”

“โอ๊ะ! คุณชาร์วีไม่ได้ขึ้นรถคันที่ขับออกไปก่อนเหรอคะ” ดวงตากลมโตเพ่งสายตามองผ่านกระจกเข้าไปด้านในเมื่อรู้ว่าคนที่เธออยากเจอนั่งอยู่ด้านในตรงหน้าเธอที่มีเพียงกระจกสีดำกั้น

“นายนั่งอยู่ในรถคันนี้ พี่ไปก่อน อย่าลืมที่พี่บอกไว้ว่าอย่าเถลไถลมีอะไรให้บอกลุคค์ เข้าใจไหม”

“ค่ะ เข้าใจค่ะ” ปากเล็กตอบกลับแต่สายตายังคงจ้องอยู่ที่ประตูรถตรงหน้า

“กลับเข้าบ้านได้แล้วมันดึกมาแล้ว” ธาราพูดกับเด็กสาวอีกครั้งก่อนจะเดินไปเปิดประตูขึ้นไปนั่งตรงตำแหน่งด้านข้างคนขับและรถก็เคลื่อนตัวออกไปโดยมีเด็กสาวยืนมองจนรถเคลื่อนตัวพ้นบริเวณรั้วบ้าน

“กูนึกว่าจะยืนร่ำลากันทั้งคืน” เสียงเรียบของชาร์วีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประชด

“คุกกี้ครับ เผื่อนายหิว” ธาราไม่ตอบกลับแต่ยื่นถุงคุกกี้ฝีมือเด็กสาวให้คนเป็นนายที่ตอนนี้กำลังนั่งคิ้วผูกเข้าหากัน จ้องมองธาราผ่านกระจกมองหลังด้วยสายตากรุ่นโกรธ

“เธอทำมาให้มึงไม่ใช่เหรอ ก็แดกเข้าไปซะสิ” ถ้อยคำประชดที่เปล่งออกจากปากหยักบ่งบอกอารมณ์ของคนพูดได้เป็นอย่างดี

“นายก็รู้ว่าเด็กมันตั้งใจทำมาให้นาย ไม่กินผมเอาให้ไอ้เนทนะครับ” ธาราแกล้งลองใจคนเป็นนายตั้งท่าจะส่งถุงคุกกี้ให้เนทที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถในวันนี้

“ไอ้ธารา” เสียงกดต่ำเรียกชื่อมือขวาอีกครั้ง ธาราจำต้องส่งถุงกระดาษใบนั้นให้คนเป็นนายทันที

{เดินทางปลอดภัยนะคะ} ข้อความบนกระดาษโน้ตสีชมพูที่เขียนด้วยลายมือน่ารัก ชาร์วีเมื่อเห็นข้อความถึงกับคลายสีหน้าหงุดหงิดลงทันที

“ระวังน้ำตาลขึ้นนะครับ” ธารายังไม่วายเอ่ยแซวคนเป็นนาย จนเนทที่ทำหน้าที่ขับรถในวันนี้ถึงกับเกร็งที่ต้องมานั่งอยู่ท่ามกลางสงครามประสาทของเจ้านายกับมือขวา และกลัวโดนหางเลขไปด้วยเมื่อเจ้านายโมโห

“ไม่ต้องเสือกห่วงกูให้มากนัก กูไม่ใช่ลูกมึง” ชาร์วีสวนกลับทันควันพร้อมส่งสายตาฟาดฟันผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะหันกลับมาสนใจข้อความบนกระดาษโน้ตที่อ่านวนซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า

“พี่ลุคค์สวัสดีค่ะ” พลอยใสที่กลับจากโรงเรียนเห็นลุคค์กำลังลงจากรถพอดีจึงเดินเข้าไปทักทายสวัสดี