บทที่ 14

ตอนที่14 ใส่ใจทุกรายละเอียด

“นายครับ สถาปนิกมาถึงแล้วครับ”

“ให้เข้ามา”

“ผมต้องการรายละเอียดตามนี้ ออกแบบและส่งรายละเอียดให้ผมภายในพรุ่งนี้ และทีมวิศวกรจะเข้ามาสำรวจพื้นที่และเริ่มก่อสร้างภายในสัปดาห์หน้า ผมต้องการให้เสร็จโดยเร็วที่สุด” ชาร์วีส่งแบบแปลนที่เขาออกแบบไว้คร่าว ๆ ให้สถาปนิกหนุ่มดู

“ในส่วนของห้องนอนต้องการให้ตกแต่งรูปแบบไหนครับ”

“ห้องสำหรับผู้หญิง ไม่ต้องหวือหวาเฟอร์นิเจอร์เท่าที่จำเป็นแต่เน้นความเป็นส่วนตัวมากที่สุด” ชาร์วีแจ้งความประสงค์กับสถาปนิกชัดเจน

“ได้ครับ ผมจะรีบลงรายละเอียดและส่งให้คุณธาราพรุ่งนี้เช้า ถ้างั้นผมขอตัวก่อนครับ”

“เชิญ” สถาปนิกหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังจากนั่งเกร็งมาสักพัก เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ้านก็รีบสาวเท้าเดินออกมาทันที

บ้านหลังเล็กสไตล์ทันสมัยก็ก่อสร้างและตกแต่งเกือบแล้วเสร็จพร้อมเข้าอยู่แล้ว พลอยใสได้รับคำสั่งให้เตรียมตัวย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังเล็กที่สร้างขึ้นใหม่นี้โดยธาราให้เหตุผลว่าก้าวเข้าสู่วัยมหาวิทยาลัยแล้วควรที่จะแยกห้องนอนกันเพื่อจะได้ใช้ชีวิตกันอย่างอิสระโดยไม่รบกวนเพื่อนคนอื่น ๆ

“เก็บของเสร็จหรือยัง” ธาราเอ่ยถามเด็กสาวขณะที่พลอยใสมาช่วยงานในครัวอย่างเช่นทุกวัน

“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ คืนนี้เก็บอีกนิดหน่อยก็เสร็จแล้วค่ะ”

“โอเค บ้านน่าจะเสร็จพรุ่งนี้ วันมะรืนก็ย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย” ธาราที่พึ่งไปตรวจความเรียบร้อยมาบอกกับเด็กสาวก่อนจะเดินขึ้นกลับไปทำงานที่ห้องทำงานด้านบนโดยมีเจ้าของบ้านนั่งทำงานอยู่ในนั้นตั้งแต่เช้า

แอ๊ด….

“เรื่องที่พักของพลอยใสไปถึงไหนแล้ว” ชาร์วีเอ่ยถามทันทีเมื่อลูกน้องกลับมาหลังจากที่แจ้งว่าขอลงไปตรวจเช็กความเรียบร้อยบ้านหลังเล็กที่กำลังก่อสร้างอยู่ด้านหลัง

“คาดว่าพรุ่งนี้ก็น่าจะเสร็จครับ”

“แล้วบอกเธอหรือยัง”

“บอกแล้วครับ พลอยใสทยอยเก็บของตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ”

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจากเด็กสาวถักเปียเมื่อหลายปีก่อน มาวันนี้โตเป็นสาวและกำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

พลอยใสวิ่งวุ่นอยู่กับงานในครัวเพราะแม่ครัวใหญ่ของบ้านอย่างป้าณีนั้นล้มป่วยมาเกือบเดือน เธอจึงต้องรับหน้าที่ในการเตรียมอาหารสำหรับเจ้าของบ้านรวมทั้งอาหารสำหรับทุกคนในบ้านโดยมีบอดี้การ์ดที่พอมีฝีมือด้านการทำอาหารมาช่วยด้วยอีกสองคน

วันเปิดเทอมใกล้มาถึงแต่เด็กสาวนั้นลืมไปว่าเธอยังไม่ได้ไปซื้อชุดนักศึกษาและรองเท้าเลยทั้ง ๆ ที่อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเปิดเทอมแล้ว

“พลอยใส ชุดนักศึกษาและอุปกรณ์ต่าง ๆ เตรียมพร้อมหมดหรือยังอีกไม่กี่วันมหาวิทยาลัยก็เปิดแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ยังคะ วันหลังค่อยไปซื้อก็ได้ค่ะ” พลอยใสยังตอบคำถามแบบเดิมเป็นรอบที่สี่ จนธาราอดไม่ได้ที่จะดุกลับไป

“ตอบพี่แบบนี้มาสี่รอบแล้ว วันนี้แก้มใสกับผ้าไหมจะออกไปซื้อชุดที่ห้าง เสร็จตรงนี้แล้วก็รีบกลับไปอาบน้ำเตรียมตัว”

“วันนี้พลอยไปไม่ได้จริง ๆ ค่ะ พลอยยังตุ๋นขาหมูค้างไว้อยู่ในครัว ไว้พลอยฝากแก้มใสและผ้าไหมซื้อมาให้ด้วยก็ได้ค่ะชุดนักศึกษาที่ไหนก็ใส่เหมือนกันหมดพลอยไม่ไปก็ได้หรอกมั้งคะ” พลอยใสหาทางออกให้ตัวเองจนได้ ธาราถึงกลับส่ายหัวให้เด็กในความดูแล

“ตามใจเราแล้วกัน”

เปิดเทอมวันแรก

พลอยใสในชุดนักศึกษาขนาดพอดีค่อนไปทางรัด กระโปรงสั้นเหนือเข่าสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่าที่ธาราซื้อให้เมื่อปีก่อนเดินมาขึ้นรถด้วยสีหน้ากังวลไม่ค่อยมั่นใจกับชุดที่ใส่สักเท่าไหร่

“ยัยพลอยทำไมเธอทำหน้าแบบนั้น” แก้มใสที่เดินออกมาจากบ้านเจอพลอยใสระหว่างทางเดินจึงถามขึ้น

“เอ่อ..คือพลอยว่าชุดที่พลอยใส่อยู่มันสั้นไปนะ พลอยเลยรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ” พลอยใสตอบกลับไปทั้งที่แก้มใสเองก็ใส่ชุดที่รัดกว่าเธอด้วยซ้ำ

“เล็กอะไรยัยพลอยเธอผอมกว่าพวกฉันสองคนเสียอีก ชุดก็ซื้อมาไซซ์เดียวกันจะมาบ่นว่าสั้นไปอะไร” ผ้าไหมที่เดินตามหลังมาติด ๆ พูดแทรกขึ้น

“พวกเธอว่ามันไม่สั้นไปเหรอ” พลอยใสถามย้ำอีกครั้ง

“ไม่สั้นหรอกรีบไปกันได้แล้วเดี๋ยวจะไปสาย ต้องแวะส่งเธอก่อนอีกจะเรียนที่เดียวกันก็ไม่เรียน” แก้วใสบ่นออกไปเมื่อตอนนี้ทั้งสามไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยที่เดียวกันเพราะพลอยใสเลือกจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐบาลเพราะค่าเทอมจะถูกกว่ามหาวิทยาลัยเอกชน

ชาร์วีที่ยืนสูดอากาศยามเช้าอยู่ริมหน้าต่าง สายตาเหลือบไปเห็นเด็กในการปกครองในชุดนักศึกษาตัวสั้นเดินผ่านหน้าไป

“ธารา ธารา ไอ้ธารา!!” เสียงเรียกที่ดังมาพร้อมกับที่เจ้าตัวกำลังเดินลงบันไดจากชั้นสองของบ้านมายังด้านล่างทำให้ธาราที่นั่งทำงานอยู่ห้องรับแขกตกใจรีบหันขวับไปทางคนเป็นนายทันที

“ครับ นายมีอะไรครับ”

“มึงใช่ไหมที่พาเด็กพวกนั้นไปซื้อชุดนักศึกษาเมื่อวันก่อน” ชาร์วีกระแทกเสียงถามออกไป