บทที่ 8

ตอนที่8 แรกพบ

เลิกเรียน

“วันนี้จะแวะซื้อขนมที่ไหนหรือเปล่าครับ” ลุงคนขับรถเอ่ยถามทันทีที่พลอยใสก้าวเท้าขึ้นมาบนรถ

“เอ่อ..เปล่าค่ะ กลับบ้านเลยค่ะ” พลอยใสตอบกลับแบบงง ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เลยนึกคำพูดของธาราเมื่อเช้าที่บอกกับเธอว่าตอนเย็นในบ้านจะกลับมาปกติเหมือนเดิม

บ้านฮาร์เปอร์

“วันนี้เรียนเหนื่อยไหมครับ” เสียงบอดี้การ์ดที่ยืนทำหน้าที่อยู่หน้าบ้านเอ่ยทักทายเด็กสาวอย่างเช่นทุกวัน

“ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ค่ะ พี่ ๆ ล่ะคะ ทำงานกันเหนื่อยไหมคะวันนี้” เสียงเจื้อยแจ้วตอบกลับ บ้านฮาร์เปอร์กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งหลังเจอมรสุมลูกใหญ่จากประมุขของบ้านถูกจัดการไป

สี่ทุ่ม

“เธอจะออกไปไหนเหรอพลอยใส ผ้าไหมที่ลุกไปเข้าห้องน้ำและกำลังเดินกลับเข้ามานอนถามขึ้นเมื่อเห็นพลอยใสถือผ้าคลุมกำลังจะเดินออกจากห้อง”

“พลอยรู้สึกนอนไม่ค่อยหลับน่ะว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย ไหมนอนก่อนเลยนะ” พลอยใสบอกกับเพื่อนร่วมห้องนอนของเธอ

“อืม ตามใจดึก ๆ ดื่น ๆ ยังจะออกไปเดินเล่นอีกนะเธอนี่ ฉันนอนก่อนล่ะไม่ไหวง่วง” ผ้าไหมพูดพร้อมกับเดินไปขึ้นเตียงปิดโคมไฟหัวเตียงและนอนหลับไป

พลอยใสที่เกิดอาการนอนไม่หลับจึงออกมานั่งรับลมเย็น ๆ ช่วงกลางดึกหลังจากกลับเข้าห้องไปเมื่อตอนสองทุ่มกว่า ๆ อากาศยามค่ำคืนที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ พร้อมสายลมเอื่อย ๆ ที่พัดมากระทบผิวหน้าและผิวกายเรียกให้ขนในกายสาวลุกซู่ มือเล็กหยิบผ้าคลุมที่ถือติดมือมาด้วยขึ้นคลุมไหล่บาง แม้สายลมยามค่ำคืนจะทำให้อากาศค่อนข้างเย็นแต่ก็ทำให้รู้สึกถึงความบริสุทธิ์ของอากาศจนเธอยอมที่จะนั่งตากน้ำค้างเพื่อรับความสดชื่นนี้ ก่อนจะนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ จนไม่รู้ว่ากำลังมีใครอีกคนเดินเข้ามาบริเวณนั้น

คืนนั้นชาร์วีรู้สึกอยากออกมาสูดอากาศด้านนอกจึงลงมาเดินเล่นด้านล่าง มาเฟียหนุ่มในชุดนอนผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ ตามทางเดินของสวนหย่อม โดยมีเหล่าบอดี้การ์ดที่คอยรักษาความปลอดภัยกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ

ชาร์วีเดินแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวที่เปล่งแสงท่ามกลางความมืดมิดของท้องฟ้า และอดที่จะเปรียบเทียบกับตัวเองไม่ได้ว่าเขาก็ไม่ต่างจากท้องฟ้าที่เมื่อถึงเวลามืดก็ต้องมืดเมื่อถึงเวลาสว่างก็ต้องสว่าง ในขณะที่กำลังเดินไปเรื่อย ๆ และคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่สายตาคมก็ปะทะเข้ากับร่างบางที่กำลังนั่งกอดตัวเองแหงนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อน ร่างสูงหยุดฝีเท้าและยืนมองเสี้ยวหน้าของเด็กสาวที่ตอนนี้โตเป็นสาวเต็มตัว พลางนึกในใจว่าเด็กคนนี้สวยเด่น ผิวขาวที่ต้องแสงจันทร์ยามค่ำคืนดูแล้วเด่นกว่าแสงดาวที่เปล่งประกายบนท้องฟ้าด้วยซ้ำ ยิ่งมองนานเข้ายิ่งสัมผัสถึงความสวยแบบหมดจด สวยแบบไร้เดียงสา แม้จะเห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้าด้านข้าง ชาร์วียืนมองสำรวจใบหน้าของพลอยใสอยู่นานโดยไม่ให้หญิงสาวรู้ตัว พลอยใสรู้สึกง่วงและหาวหวอด ๆ มือบางยกมือขึ้นปิดปากหาวอยู่หลายครั้งในที่สุดก็ลุกเดินกลับเข้าบ้านไปนอน ชายหนุ่มยืนมองร่างเพรียวระหงของวัยสาวแรกแย้มเดินเข้าบ้านไปจนลับสายตาด้วยความรู้สึกที่ยากอธิบาย

หลังจากที่พลอยใสเดินกลับเข้าบ้านไปแล้วชาร์วีก็เดินเล่นต่ออีกสักพักก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องเพื่อไปพักผ่อนหลังจากเดินรับลมมาสักพัก แต่จนแล้วจนรอดก็นอนไม่หลับเพราะใบหน้าของเด็กสาวที่พึ่งเจอมานั้นคอยวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา

“จัดการติดกล้องวงจรปิดแถวสวนหย่อมเพิ่มทุกมุมด้วย” ชาร์วีเอ่ยขึ้นในเช้าวันถัดมาในขณะที่กำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่กับธารา

“สวนหย่อม? สวนหย่อมหลังบ้านน่ะเหรอครับ” ธาราถามกลับอย่างแปลกใจ

“บ้านนี้มีสวนหย่อมหลายที่หรือไง” ชาร์วีตอบกลับน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อมือขวาทำท่าเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่สั่ง ธาราคิ้วขมวดมุ่นเพราะความจริงตรงนั้นก็มีกล้องอยู่แล้วไม่เข้าใจว่าชาร์วีจะติดเพิ่มทำไม แต่ก็ไม่อยากถามอะไรมากเพราะยังไงก็ต้องทำตามเจ้านายสั่งอยู่ดี

“เดี๋ยวสาย ๆ จะให้คนมาจัดการให้ครับ” ธารารับคำสั่งคนเป็นนายก่อนที่ทั้งคู่จะจัดการกับอาหารเช้าตรงหน้าแล้วพากันออกจากบ้านหลังใหญ่เพื่อไปทำงานเหมือนเช่นทุกวัน

“เป็นยังไงบ้างช่วงนี้เรียนหนักเลยสิ” สายวันหยุดที่พลอยใสและเพื่อน ๆ ไม่ได้ไปเรียนหลังจากที่ช่วยงานในครัวและงานบ้านใหญ่เสร็จเลยมานั่งอ่านหนังสือตรงที่เดิมของเธอเหมือนทุกครั้ง ธาราที่หยุดอยู่บ้านเพราะไม่มีนัดที่ต้องออกไปพบลูกค้าเดินมาหาเด็กสาวเพื่อถามไถ่ความเป็นอยู่และความต้องการที่จำเป็นเพิ่มเติม หลังจากที่ไม่ได้มาหาหลายวันเพราะงานที่ค่อนข้างยุ่งในช่วงนี้

“นิดหน่อยค่ะใกล้สอบปลายภาคแล้วและเป็นเทอมสุดท้ายของปีสุดท้ายแล้วด้วยก็เลยต้องขยันอ่านหนังสือนิดหนึ่งค่ะ” พลอยใสที่เห็นผู้มาเยือนก็ยิ้มกว้างตอบออกไป

“เวลาผ่านไปไวเหมือนกันนะแป๊บเดียวน้องสาวพี่ก็โตเป็นสาวจนจะได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว”