Ep.5

'เป็นเด็กดีแล้วกันนะ เชื่อฟังคุณเขา อย่าขัดใจ อย่าทำให้เขาไม่พอใจ แล้วทุกอย่างมันจะดีเอง'

ฉันทวนคำพูดของป้าแม่บ้าน หลังจากที่เดินมาหยุดยืนที่หน้าห้องนอนของเจ้านาย ตามคำสั่งของ 'ศุภกร' ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของเจ้าของบ้าน

ฉันถอดถอนหายใจออกมาหนักๆ จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าให้เต็มปอด เอาเถอะ ไหนๆนี่มันก็คืองานของฉัน สิ่งไหนที่ทำ แล้วมันทำให้ฉันและพ่ออยู่รอด ฉันก็คงต้องทำ หากฉันไม่ทำ หากฉันไม่ช่วย ก็คงไม่มีใครช่วยพ่อของฉันได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูเป็นจังหวะ แล้วจากนั้นไม่นาน เสียงของคนที่อยู่ด้านในก็เล็ดลอดออกมา

"เข้ามา"

เสียงทุ่ม ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวอย่างหนัก ทราบและเข้าใจดี ว่าหน้าที่ที่ฉันต้องทำ มันคืออะไร

แกร๊กก~

ขาเรียวสั่นน้อยๆ เมื่อความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้องนอนหรูกระทบกับร่าง ฉันยกมือขึ้นมาลูบที่ใบหน้าของตัวเองเป็นเชิงเรียกสติ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาอีกคน ซึ่งหันหลังให้ฉัน โดยที่มือของเขากำลังปลดกระดุมเสื้อ

"คุณภาคย์ มะ มีอะไรให้หนูรับใช้เหรอคะ"

ฉันเหลือบตามองเวลาบนนาฬิกาแขวนผนัง ตีสาม ตีสามนี่น่ะเหรอ ที่เขาให้คนไปตามฉันมา

ขวับ

แล้วจากนั้นไม่นาน ร่างสูงโปรงดูดี ก็หันกลับมาเผชิญหน้ากัน

"อึก.."

ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อสายตาปะทะกับแผงอกขาว เมื่อกระดุมเสื้อแถบบน ถูกปลดออกเก็บทั้งหมด บนอกแกร่งมีซิกแพคเป็นลอนๆสวยงาม เสมือนเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี

"ฉันอยากอาบน้ำ ถอดเสื้อผ้าออก แล้วไปอาบน้ำกับฉัน!"

ฉันเบิกตากว้าง ในขณะที่หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง วันแรกที่ฉันก้าวขาเข้ามาที่นี่ เขาก็เริ่มต้นโดยการชวนอาบน้ำเลยอย่างนั้นน่ะเหรอ

"อยากให้ฉันถอดให้?"

คิ้วหนาเข้มเลิกสูง ดวงตาคมเฉียบตวัดมองไปตามชุดนอนที่ฉันใส่ ไม่ทันได้มีโอกาสตั้งตัวด้วยซ้ำ ร่างสูงก็ตามมาประชิดตัวฉัน

"นะ หนูอาบน้ำแล้วค่ะ"

ฉันรีบร้อนอธิบายออกมา เมื่อมือหนาเคลื่อนมาหยุดที่กระดุมเสื้อนอนของฉัน ซึ่งมันอยู่ในระดับ ที่สำคัญพอดิบพอดี

ฉันรีบเงยหน้า ช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตาเมื่อเห็นว่า อีกฝ่ายเงียบไป แล้วพอฉันเงยหน้ามองเท่านั้น ฉันจึงได้รู้ว่า ดวงตาคมเฉียบ กำลังจับจ้องมองมาที่ฉันไม่วางตา

และฉันก็รู้ดี ว่าเขากำลังไม่พอใจ..

มือเรียวกำเข้าหากันอัตโนมัติ ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เมื่อสำเหนียกได้ว่า หากฉันทำให้เขาไม่พอใจ อะไรมันจะเกิดขึ้นกับฉัน รวมถึงพ่อฉันด้วยบ้าง