Ep.6

ฉันมองตัวเองผ่านกระจกใส พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ในดวงตาฉายความกลัวออกมาอย่างชัดเจน สาบานว่าตลอดทั้งชีวิต ฉันไม่เคยคิดที่จะทำแบบนี้ แบบที่ใช้ร่างกายแลกกับเหตุผลอะไรบางอย่าง ฉันไม่เคยคิดทำ หากแต่ครั้งนี้จำเป็นต้องทำ เพื่อความอยู่รอดของคนที่ฉันรัก รวมถึงตัวของฉันเอง ที่จำเป็นต้องก้าวไปข้างหน้า เพื่อมีชีวิตต่อไป

แกร๊กก~

เสียงปลดล็อคประตูห้องน้ำ ส่งผลให้มือเรียวจับยึดที่ชุดนอนของตัวเองแน่น ฉันมองสบตากับอีกคนผ่านกระจกใส เขาอยู่ในชุดที่สวมผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวที่พันรอบช่วงล่างพอหมิ่นเหม่เอาไว้ ดวงตาคมฉายความไม่พอใจออกมาเพียงนิด เมื่อยามที่เขาเหลือบตามองร่างกายของฉัน

"ทำไมถึงยังไม่ถอดชุด ฉันไม่ชอบพูดซ้ำหลายครั้ง!"

หัวใจดวงน้อยกระตุกอย่างแรง เมื่อยามที่ได้ฟังในสิ่งที่เขาพูดออกมา

"ขอโทษค่ะ"

ฉันบอกออกมาเบาๆ แล้วรีบจัดการชุดของตัวเองทันที

มันไม่มีทางเลือก เธอไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ

ชุดนอนที่สวมใส่ ร่วงลงสู่พื้นในเวลาต่อมา ฉันกัดฟันแน่น เมื่อยามที่เห็นร่างขาวโพลนโผล่พ้นออกมาโชว์สายตาของคนอื่น ชุดชิ้นเล็กเพียงชิ้นบนและล่างของกางเกงในลูกไม้สีดำ กับชุดชั้นในสีเดียวกัน ลายเดียวกัน มันไม่สามารถปกปิดอะไรได้เลย

ตัวฉันสั่นไปหมด กลัวไปหมด กลัวจนคิดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ

"ถอดให้หมดสิ"

ฉันช้อนสายตาขึ้นมองอีกคน เมื่อได้รับคำสั่งแบบนั้น ฉันกัดปากตัวเองแน่น เมื่อยามที่เขาปลดผ้าขนหนูของตัวเองออกไป เป็นจังหวะที่ฉันรีบเบือนหน้าหลบออกไปอีกทาง

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอหนาดังออกมาเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะเดินผ่านหน้าฉันไป ปล่อยฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

"รีบถอดแล้วเดินมาลงอ่างอาบน้ำกับฉัน อย่าให้ต้องพูดซ้ำ"

ทั้งที่อยากถามก่อน ว่าเขาจัดการเรื่องที่ฉันขอแล้วหรือยัง หากแต่ก็รู้ดี ว่าสถานะของฉัน ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปร้องถามแบบเอาแต่ใจด้วยซ้ำ ตอนนั้นเขาบอกว่าจะช่วย เขาก็ยังช่วย ตอนนี้ เขาบอกจะช่วย ก็คงจะช่วยเหมือนกัน

บางทีฉันก็ควรทำตัวให้เป็นเด็กดีของเขาเท่านั้น แล้วทุกอย่างก็คงจะดีขึ้นเอง

มือเรียวจับที่ตะขอชุดชั้นในแน่น ในเมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ฉันก็คงต้องเดินหน้าต่อไป

หน้าอกขนาดใหญ่ เด้งออกมานอกบลา เมื่อฉันจัดการปลดตะขอชุดชั้นในออกจากกัน จากนั้นก็เลือกที่จะวางมันลงบนชุดนอน โชว์อกอวบอิ่มคัดตึงสวยงาม ที่ไม่มีผู้ชายคนไหนเคยได้เห็นด้วยซ้ำ ก่อนจะก้มลงไปใช้มือรูดกางเกงในลูกไม้สีดำลงไปกับเรียวขา จนเผยให้เห็นสิ่งสำคัญสำหรับผู้หญิงปรากฎแก่สายตา

"อึก.." ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเหลือบมองคนที่นั่งลอยคอในอ่างอาบน้ำ ตวัดสายตามองเรือนร่างของฉันไม่วางตา รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นที่มุมปากประดับใบหน้าหล่อเหลา ไวเท่าความคิด ที่ฉันรีบก้าวขาลงไปนั่งในอ่างน้ำอันเดียวกัน เพื่อปิดบังอำพรางร่างกายของตัวเอง ต่อสายตาของอีกคน

บางครั้ง มันก็รู้สึกกระดากอายเกินไป

"ชื่ออะไรนะ ฉัตรชนกใช่รึเปล่า ฉันเรียกว่าฉัตรเฉยๆได้ใช่ไหม"

"ค่ะ" ฉันกลั้นใจตอบออกไป สมเพชตัวเองแค่ไหน ที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้กับคนที่ไม่ได้รัก หรือแม้กระทั่งรู้จักกัน

"ทำไมไม่มองฉัน รังเกียจหรือไง"

♥