บทที่ 2

“ทำไมจะมาไม่ได้นี่มันห้องกู!” นีรนาแผดเสียงดังอย่างโมโห เธอไล่สายตามองทั้งสองคน

“อุบาทว์! ออกไปเลยทั้งมึงทั้งชู้ ออกไป! ออกไปจากห้องกู!”

นีรนาตะโกนด่าพร้อมชี้นิ้วไล่ ในมือยังถือร่มคันโตที่อยากจะฟาดมันทั้งสองให้เจ็บอย่างที่เธอเจ็บ

“นีน่าใจเย็นก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่คิด” พิมมาดาพยายามอธิบาย

“มึงไม่ต้องตอแหลอีพิม แทงกันยับเกือบถึงคอหอยมึงยังจะแก้ตัว” พิมมาดาชะงักกับคำด่าของแฟนสาว

มือบางของนีรนากำแน่น เธอไม่น่าเลี้ยงงูเห่าไว้เลย

ไอ้เรารึอุตส่าห์ช่วย ให้มาอยู่ด้วยเพราะเห็นว่าลำบาก กินบนคอนโดขี้รดบนเตียง เลวระยำที่สุดเธอคิด ในขณะที่ทั้งสองหนุ่มสาวต้นเรื่องรีบใส่เสื้อผ้าเตรียมจะเผ่นหนีออกจากห้อง

“เดี๋ยว!” เสียงเรียกของนีรนาทำให้พิมมาดาแอบยิ้ม คิดไว้อยู่แล้วว่าแฟนสาวต้องใจอ่อน

“พวกมึงเก็บของที่ทำเละเทะให้หมด” ปลายร่มชี้ไปยังกองขวดเบียร์ที่วางเกลื่อนห้อง

“เร็วสิ!” เสียงตะคอกจากเจ้าของห้องดังเร่งเมื่อทั้งสองชายหญิงยืนนิ่ง

เมื่อสายรหัสระเริงรักเกินเลยเพราะความเมาผสมกับความเงี่ยน พอเหล้าเข้าปากจากที่คุยกันเรื่องทั่วไป นั่งห่างกัน ความเมาก็ทำให้ทั้งสาวทอมและสาวสองเกินเลยกันอย่างที่เห็น

ตามกำหนดเดิมนีรนาต้องกลับพรุ่งนี้ แต่ทำไมถึงได้กลับก่อนกำหนดทั้งยังไม่ได้โทรบอกเธอ

ยิ่งคิดพิมมาดาก็ยิ่งแค้นใจ เธอไม่น่าเผลอใจเลย รีบเก็บของแล้วออกจากห้องไปตั้งหลักก่อน ตั้งใจว่ารอให้นีรนาหายโกรธค่อยกลับมาง้อใหม่ คนอย่างนีรนาถึงจะโกรธง่ายแต่หายเร็ว

ปัง! เสียงประตูปิดไล่หลังสองย่าหลานสายรหัสระเริงรัก

“เพราะมึงเลยอีริชชี่” พิมมาดาหันไปแหวใส่คนตัวสูงที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างกาย

“ริชชี่ขอโทษ” เสียงหวานของอีกฝ่ายดังขึ้น เสียงที่ต่างจากเวลาที่เขาคร่อมทับอยู่บนตัวเธอ เมื่อเห็นสายตารู้สึกผิดของรัชชานนท์เธอก็ใจอ่อนทันที

จะโทษว่าเป็นความผิดของหลานรหัสทั้งหมดก็ไม่น่าจะถูกนัก เพราะตอนเมาทั้งเธอและเขาก็ถูกตัณหาเข้าครอบงำ ทำให้เลยเถิดและบานปลาย

เมื่อสองคนอัปรีย์ออกจากห้องไปแล้ว นีรนาก็จัดการเปลี่ยนรหัสเข้าห้อง ทั้งยังแจ้งนิติบุคคลให้จัดการเรื่องลบลายนิ้วมือของพิมมาดาออกจากระบบผู้พัก