บทที่ 3

“นอนเตียงเดียวกันได้ไหม” คำถามของเขาทำให้เธอขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้แย้งถ้าเขาอยากจะนอนเตียงเดียวกับเธอ ก็ไม่ใช่ปัญหา

“หรือพี่หมอจะนอนพื้น” นีรนามองหน้าเขา ถ้าเขาไม่ติดเธอก็ไม่ติด

“เดี๋ยวพี่ไปนอนห้องรับแขก” นึกว่าจะแน่ เขาก็เป็นแบบนี้แหละ เก่งแต่ปาก เขาน่ะนอนได้กับทุกคนยกเว้นเธอ

เธอมียันต์ดีกันหมอเอกได้อย่างยันต์รุ่นน้องสาวหมอภีม เธอที่เป็นน้องสาวของเพื่อนสนิท เธอที่เคยเป็นคนแอบรัก เธอที่เขาไม่เคยสนใจ

วันที่เธอบอกชอบเขา แต่เขาบอกว่าเธอเด็กเกินไป เขาคิดกับเธอแค่น้อง น้องของเพื่อนสนิทเท่านั้น ปฏิเสธเธอไปแล้วก็ควรมีความรักดี ๆ สิ ทำไมถึงไปมีความรักห่วย ๆ แบบนั้นตั้งหลายปี

สมน้ำหน้า คบกับเธอตั้งแต่ตอนนั้นป่านนี้มีความสุขไปแล้ว

“ดี! นีน่าจะได้ไม่มีใครมาแย่งเตียง” คนมาขอนอนด้วยเบะปากใส่เจ้าของห้องอย่างหมั่นไส้

“แล้วเป็นอะไร ทะเลาะอะไรกัน” เขาหมายถึงเธอกับแฟนทอม เขายังจำได้ว่าเธอกับแฟนทอมสวีตกันมาก ทำไมวันนี้ถึงได้บอกว่าเลิกกัน

“มันเอากันกับกะเทย พี่หมอคิดว่านีน่าควรเลิกไหมคะ”

“แม่งเลว! เลิกสิคะ เลิกไปเลย” เสียงสบถดังออกมาจากปากคุณหมอผู้ครองตำแหน่งกิ๊กลำดับที่หนึ่ง

อดีตเขาอาจจะมีบ้าง คบซ้อน เล่นกับความรู้สึกของสาว ๆ ที่มาติดพัน และนั่นก็คงเป็นเวรเป็นกรรมที่ทำให้เขาต้องได้พบเจอกับคำว่าอกหัก แถมเวลานี้ยังต้องอยู่ในสถานะกิ๊กของคนตรงหน้า

นีรนาเม้มปาก นั่นสิก็ต้องเลิกอยู่แล้ว คิดแล้วก็แค้นไม่หยุดเปย์ไปเท่าไรแล้วนะกับแฟนคนนี้ ยิ่งคิด นีรนายิ่งอาย อายคนตรงหน้า คนที่ได้ชื่อว่าเป็นกิ๊ก ใครอยากให้เขาเป็นกิ๊กกันล่ะ เพราะเขานั่นแหละทำให้เธออกหักแล้วอกหักเล่า

จากเด็กสาวใสซื่อในวันนั้น เมื่อโดนเขาหักอกไม่เหลือชิ้นดี สิ่งที่คิดได้ของสาวน้อยวัยสิบแปดก็ทำได้เพียง

เธอจะมีแฟนให้เขาเสียดายเล่น แต่เพราะหัวใจมันไม่ได้รักใครจริง หลายต่อหลายปีที่คบก็แค่คบไปงั้น ๆ คบแล้วเลิก คบแล้วเลิก วนเวียนอยู่แบบนี้

และทั้งหมดที่เป็นแบบนี้เพราะรักครั้งแรกของเธอนั่นแหละ เริ่มต้นไม่ดี ครั้งต่อ ๆ มาก็เลยจบกันไม่เป็นท่า ทั้งหมดเป็นเพราะเขานั่นแหละ

“ฮือ...ฮือ” ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ นีรนาปล่อยน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“เฮ้ย! ร้องไห้ทำไมคะ” คุณหมอหนุ่มลนลาน เป็นอย่างนี้ทุกครั้งกับน้ำตาของเธอ เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง เขาแพ้ตลอด

“ทุกอย่างก็เพราะพี่หมอนั่นแหละ ฮือ เพราะพี่หมอนั่นแหละ ทำให้นีน่าเป็นแบบนี้ เพราะพี่หมอคนเดียว” นีรนาทุบตีคนที่โอบกอดเธอไว้กับอก

“อย่าร้อง เป็นเพราะพี่ เพราะพี่นิสัยไม่ดี” เอกภพยอมรับสิ่งที่เธอกล่าวหา

“ใช่เป็นเพราะพี่นั่นแหละ เพราะพี่คนเดียว” เพราะเขานั่นแหละที่ผลักไสเธอ ไม่ยอมรับรักเธอตั้งแต่ตอนนั้น เพราะเขานั่นแหละ ทั้งหมดเป็นเพราะเขา