บทที่ 6

“พี่ใส่น้ำเยอะไปหน่อย” เอกภพยกมือลูบท้ายทอยอย่างอาย ๆ เขาตั้งใจจะแสดงฝีมือให้เธอเห็นสักหน่อยว่าทำกับข้าวเก่ง แต่ไหง

ออกมาหน้าตาเป็นแบบนี้ ไม่สมกับชื่อลูกชายเจ้าของร้านอาหารดังแถบพัทยา

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวขอนีน่าชิมหน่อยนะคะ”

ถึงหน้าตาจะไม่ได้เรื่องแต่เพราะคุณหมอหนุ่มผู้หน้าตาหล่อเหลาทำให้กิน มีเหรอที่นีรนาจะปฏิเสธ เธอใช้ช้อนตักน้ำดำขึ้นมาลองชิมดูก่อนไม่กล้าตักเยอะจนเกินไปเพราะกลัวไม่อร่อย

“อร่อยมาก อร่อยได้ไงเนี่ย” คนไม่เคยกินเมนูนี้ถึงกับร้องเสียงหลง ทำเอาคุณหมอหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ ลูบผมคนตัวเล็กอย่างเบามือ นีรนามองหน้าเขานิ่งทำแบบนี้อีกแล้ว ชอบทำแบบนี้ตลอดตั้งแต่ไหนแต่ไร หัวใจเธอจะไม่ไหวเอานะ ครั้งนั้นยังเจ็บตั้งนานกว่าจะหาย

“กินเยอะ ๆ” เขาตักเนื้อปลาหมึกใส่จานให้เธอหลายตัวจนนีรนาต้องห้าม ก่อนที่จานของเธอจะเต็มไปด้วยปลาหมึก

“พี่หมอกินบ้างสิ” เธอตักปลาหมึกให้เขาบ้าง คุณหมอหนุ่มยิ้มให้เธอ รอยยิ้มนี้ที่เธอหลงรักมาตั้งแต่เป็นสาวแรกรุ่น ไม่คิดว่าผ่านไปตั้งหลายปีสุดท้ายเธอก็โดนรอยยิ้มนี้ตกอีกครั้ง

นี่เธอ ตกหลุมรักกับคนเดิมสินะ

“มีเราอยู่ด้วยก็ดีพี่จะได้ไม่เหงา” เหมือนจะฟังดูดี แต่กลับทำให้ใจจุกยังไงชอบกล

“นีน่าเป็นแค่ตัวแก้เหงาเหรอคะ”

“ไม่ได้แก้เหงา แต่ทำให้ไม่เหงา” หญิงสาวย่นจมูกมันต่างกันตรงไหน แต่ก็แฟร์ดี เขาใช้เธอให้ไม่เหงา ส่วนเธอใช้เขาบำบัดความเจ็บปวด ต่างคนต่างมีผลประโยชน์ซึ่งกันและกัน

“พี่หมอทำกับข้าวบ่อยเหรอคะ”

“ไม่บ่อย อันนี้ทำเพราะคิดถึงบ้าน” บ้านเขาอยู่พัทยา คงอยากได้อะไรกลิ่นอายของทะเล

“พี่หมอก็กลับได้นี่นา มีเที่ยวบินเชียงใหม่พัทยาตั้งหลายไฟลต์”

“พี่เป็นหมอเผื่อเราลืม”

“ไม่ลืม ทำไมเป็นหมอแล้วไง”

“หมอไม่ค่อยมีวันหยุดหรอก เวลาจะนอนยังแทบไม่มีเลย” นีรนาถอนหายใจทำไมเธอจะไม่รู้ พี่ชายเธอเองก็เป็นหมอ เขาก็แทบไม่มีเวลาเหมือนกัน บ่อยครั้งที่โดนแฟนงอนจนเกือบจะเลิกกันหลายต่อหลายครั้ง

“แล้วแบบนี้ยังอยากจะมีแฟน” เธอเบะปากให้คนที่มาขอเป็นกิ๊กขอเป็นแฟน คงไม่ได้คิดจะเป็นจริงจังนะสิ ถ้าลืมคนเก่าได้ก็คงทิ้งน้องคนนี้

“อยากมีเรา ไม่ได้อยากมีแฟน” เป็นอย่างที่เธอคิด สำหรับเธอเป็นได้แค่คนที่เขาอยากมีในชีวิต ไม่ใช่คนที่อยากสร้างอนาคตด้วย

“พี่หมอ”