บทที่ 2

ใยไหมขอตัวแยกกับปูเป้เพื่อนร่วมงานด้วยระดับความขุ่นมัวในใจที่วิ่งพล่านทั่วร่าง หลังจากถูกหนุ่มเจ้าของงานส่งสายตาหวานเชื่อมให้จนกระทั่งงานจบ ในขณะที่หญิงสาวกำลังจะเก็บของกลับ เขาก็เรียกตัวเธอเพื่อไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว ตอนแรกใยไหมก็คิดว่าเขาจะทาบทามงานครั้งหน้า ซึ่งเขาก็เสนอจริงๆ เพียงแค่มันไม่ใช่งานพริตตี้ เอ็มซี อย่างที่เข้าใจ แต่มาถามราคาค่าตัวสำหรับร่วมหลับนอนกับเขาต่างหาก ทำโทสะเธอพุ่งปรี๊ดเกือบจะตบหน้าหล่อๆ นั่นอยู่แล้ว

แต่ด้วยสถานะที่ต่างกันราวฟ้ากับเหวก็ฉุดสติเธอไว้ก่อน แล้วเลือกที่จะปฏิเสธคำชวนนั้นอย่างตรงไปตรงมา สีหน้าเธอคงแสดงออกถึงความไม่พอใจชัดเจน ทำให้ฟลุ๊คหน้าเสียเล็กน้อย แต่ก็ยังมีจิตสำนึกพอที่จะไม่เซ้าซี้เธอต่อ ไม่เช่นนั้นเธออาจจะต้องไปเสียค่าปรับยังโรงพักข้อหาทำร้ายร่างกายประธานหนุ่มสุดหล่อแล้ว

มือบางกระชับกระเป๋าเสื้อผ้าใบอ้วนบนไหล่ ก้าวขาฉับๆ เสียงส้นสูงยามมันกระทบพื้นทางดินหินอ่อนดังเป็นจังหวะ และด้วยระดับความหงุดหงิดในใจทำให้ใยไหมระบายอารมณ์กับการย่ำเท้ายิ่งขึ้น สะโพกกลมกลึงอวบอิ่มส่ายไหวยั่วสายตาชวนให้ผู้ชายต้องเหลียวหลังมองน้ำลายแทบหก ยิ่งได้เดรสสั้นสีส้มแปร๊ดรัดรูปรวมกับใบหน้าสวยจัดยิ่งทำให้เสน่ห์เปี่ยมล้นในตัวเธอทวีตัวขึ้นไปอีก

แต่ช่วงเวลานี้เธอไม่มีอารมณ์จะเดินทอดน่องเป็นอาหารตาให้ใครแล้ว รีบมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำเพื่อถอดเดรสรัดรูปที่อวดเน้นสัดส่วนเธอให้ชัดเจนออกพ้นร่างโดยเร็วที่สุด

ใช้เวลาเพียงไม่นานใยไหมก็จัดการเปลี่ยนชุดกลับมาเป็นเสื้อกล้ามกางเกงยีนเช่นตอนแรก ร่างบางระบายลมหายใจยาวเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยล้ากับสิ่งที่ต้องเผชิญในแต่ละวัน ยอมรับว่างานที่ตัวเองทำนั้นคนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ยกย่องให้เกียรติอยู่แล้ว แม้จะเคยเจอหนุ่มหล่อรวยดูมีการศึกษาแค่ไหน แต่ในหัวสมองผู้ชายมันก็คิดแต่เรื่องอย่างว่าทั้งนั้น จะโทษใครได้นอกจากความจนในชีวิตตัวเองที่ทำให้เธอต้องรับงานขายรูปร่างหน้าตาเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง และก็ต้องยอมรับว่ามีเพื่อนร่วมอาชีพหลายคนที่รับงานนอกเวลากับลูกค้ากระเป๋าหนักจริงๆ นั่นยิ่งทำให้ชื่อเสียงของพริตตี้ เอ็มซี ที่พยายามขายความสามารถในการพูดถูกลดทอนคุณค่าลง

เธอก้มหน้าเดินครุ่นคิดจมดิ่งกับเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ในหัวตลอดทางเดินยาวออกจากห้องน้ำ ทำให้ไม่ทันระวังคนที่เดินโผล่ออกมาจากทางหลัก เนื่องจากเป็นมุมอับสายตาพอดี

ปึก!

"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ"

หญิงสาวเซถอยหลังไปเล็กน้อย เมื่อหัวกระแทกเข้ากับกำแพงหนา รีบกล่าวขอโทษเนื่องจากตัวเองใจลอยจนไม่ได้มองทาง พอเหลือบสายตาขึ้นมองก็ต้องพบว่า คนที่ชน คือคนเดียวกับชายแปลกหน้าที่ยืนจับจ้องตอนเธออยู่บนเวทีจัดงานจนรู้สึกอึดอัด

สายตาดุดันร้อนแรงคู่เดิมไล่สำรวจการแต่งกายของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งอย่างจาบจ้วงไร้มารยาท ทำให้เธออารมณ์ขึ้นหน่อยๆ แล้วรีบก้าวถอยหลังให้ห่างจากคนประหลาดด้วยความหวาดระแวง

"เดินดูทางซะบ้าง ไม่ใช่ดีแต่อ่อยผู้ชายไปวันๆ"

เขาทิ้งสายตาล้ำลึกพร้อมคำพูดรุนแรง ทำหญิงสาวหน้าชาวาบเหมือนถูกตบกลางสี่แยก แต่ยังไม่ทันที่สมองจะคิดคำพูดโต้กลับ เขาก็ส่ายหน้าราวกับเธอเป็นสิ่งน่ารำคาญแล้วก้าวเดินจากไปทั้งแบบนั้น ปล่อยให้สาวสวยที่ถูกด่ายืนเหวอ ก่อนที่สติจะกลับเข้าร่าง

"เอ้า! เฮ้ยคุณ! บ้าเอ๊ย! ผู้ชายอะไรวะ ปากโคตรเสีย!"

ใยไหมยีเส้นผมตรงยาวจรดเอวด่าตะโกนไล่หลังด้วยความโมโห เธอรู้ว่าเขาได้ยินคำด่าเธอแน่นอนแต่เลือกที่จะมองเมิน ทำกองไฟโทสะในกายที่เพิ่งมอดดับไปเมื่อครู่ลุกโชนอีกครั้ง

"ชีวิตแต่ละวัน เจอบ้าอะไรเนี่ย แค่เดินชนก็ถูกด่า โวะ!" ร่างสมส่วนสบถออกมาหยาบคาย ขัดกับใบหน้าสวยไร้ที่ติสิ้นเชิง แต่ใครเจอแบบเธอแล้วไม่หัวร้อนบ้างให้มันรู้ไป

ดวงตาเฉี่ยวคมตวัดค้อนมองตามแผ่นหลังของหนุ่มหล่อนิสัยโคตรแย่วางท่าสูงส่งเหนือคนอื่นอย่างเคียดแค้น แต่ก็ขี้เกียจจะไปต่อความยาวสาวความยืดกับคนบ้า จึงเลือกเก็บความโมโหเอาไว้แล้วกระทืบเท้าปึงปังจากไปอีกทาง

อีกด้าน

"อะไรของมึงวะ ไอ้แผ่นดิน กูขึ้นไปสัมภาษณ์แป๊บเดียวกลับลงมามึงก็หายหัวไปแล้ว นึกว่ากลับบ้านไปแล้วซะอีก" ฟลุ๊คขมวดคิ้วมองเพื่อนร่างสูงที่เดินเข้ามาในร้านอาหารด้วยความแปลกใจ หลังจากเพิ่งได้รับข้อความจากอีกฝ่ายชวนกินข้าวกะทันหัน

"กูแค่ออกไปเดินเล่นแก้เบื่อ หิวพอดีเลยชวนมึงกินข้าว" แผ่นดินว่าพลางเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทิ้งตัวลงนั่ง

พอสองหนุ่มหล่อสวมสูทผูกไทราศีคนรวยจับทุกกระเบียดนิ้วมาอยู่พร้อมหน้ากัน ก็เรียกสายตาเคลิบเคลิ้มของสาวๆ ในร้านได้เป็นอย่างดี แผ่นดินเลือกที่จะไม่สนใจท่าทางเชิญชวนเหล่านั้นแล้วคว้าเมนูอาหารขึ้นมาดู ผิดกับหนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่างฟลุ๊คที่มียักคิ้ว ส่งยิ้มให้สาวๆ ใจละลายเล่นจนเพื่อนหน้านิ่งเริ่มรำคาญ

เขาหันไปสั่งเมนูที่ต้องการพร้อมไวน์แดงเข้ากับสเต๊กเนื้อชั้นดีกับบริกรสาวที่ยืนเหม่อเผลอใจลอย มองความหล่อเหลาคมเข้มนั้นอย่างลืมตัว ก่อนจะได้สติเมื่อลูกค้าสุดหล่อปิดเมนู รีบก้มหน้าเขินจิ้มเมนูบนเครื่องรับออร์เดอร์

"ลูกค้าอีกท่านรับเป็นอะไรดีคะ"

"ผมขอสเต๊กปลากับไวน์ขาวแล้วกันครับ"

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

เธอก้มหน้าเอียงอายเมื่อหนุ่มหน้าใสที่ดูสุภาพกว่าส่งยิ้มละลายใจมาให้ ส่งผลให้พวงแก้มใสเห่อร้อน โค้งตัวให้ทั้งคู่แล้วรีบหลบไปหวีดร้องด้วยความเขินสุดขีดกับเพื่อนร่วมงานด้านหลังร้าน

"เมื่อไหร่จะเลิกสักทีไอ้นิสัยอ่อยเรี่ยราดเนี่ย รำคาญตาฉิบ" แผ่นดินแขวะเพื่อนไปที แต่อีกฝ่ายก็ทำเพียงส่งยิ้มระรื่นกลับมาให้อย่างไม่สะทกสะท้าน

"ก็แล้วเมื่อไหร่มึงจะเลิกทำหน้าเป็นตูด เหมือนโกรธคนทั้งโลกล่ะ"

"เรื่องของกู"

"เออ งั้นกูจะยิ้มให้สาวก็เรื่องของกูเหมือนกัน"

แผ่นดินทำได้เพียงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ใช้สายตาดุดันจ้องกลับกับคำตอบของเพื่อนรักที่ยอกย้อนกวนอารมณ์ หากไม่ใช่เพราะทั้งคู่รู้จักกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยตอนไปเรียนยังสหรัฐอเมริกา และถ้าไม่ใช่ตอนนี้ต้องร่วมงานทางด้านธุรกิจกับมันต่อ เขาคงเลิกคบมันไปแล้ว

"ไหนบอกจะดีลเด็กไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงตกลงรับนัดกินข้าวกับกูได้"

ร่างสูงใหญ่หนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรเต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างคนชอบออกกำลังกายเอนหลังพิงพนัก ท่อนขากำยำเพรียวสอบใต้กางเกงสแล็กสีดำยกขึ้นไขว่ห้าง ผ่อนคลายไปกับบรรยากาศดีๆ ของร้านอาหารหรู เอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย

พอได้ยินคำถาม ฟลุ๊คก็กลอกสายตาพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างสุดแสนเสียดาย เมื่อคิดถึงหน้าสวยๆ และหุ่นอวบอึ๋มน่าสัมผัสของเหยื่อที่หมายตา

"เฟลดิ! น้องเขาไม่รับงานนอก"

"..."

คำตอบนั้นทำให้แผ่นดินขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ เพราะผู้ชายหน้าตาดี ฐานะร่ำรวยแบบฟลุ๊คเป็นที่หมายปองของสาวๆ อยู่แล้ว ปกติเพื่อนมากรักก็มักควงพวกเน็ตไอดอล พริตตี้ ดาราหน้าใหม่สลับเปลี่ยนแทบจำหน้าไม่ได้ จึงไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนปฏิเสธโอกาสดีๆ ที่จะได้ใกล้ชิดกับนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเช่นนี้ได้

"มึงเสนอราคาให้น้อยไปหรือเปล่า" คำดูแคลนหลุดออกจากปากหนุ่มหน้าคมเข้ม ซึ่งเพื่อนรักก็ดูเหมือนจะรับไม่ค่อยได้กับคำพูดจาตรงไปตรงมาไม่ให้เกียรติเช่นนั้น แต่ก็ขี้เกียจจะเอามาเป็นหัวข้อทะเลาะ จึงปล่อยผ่านเหมือนอย่างเคย

"แค่กูถามว่ารับงานพิเศษเพิ่มหรือเปล่า น้องก็ทำหน้าเหมือนจะอยากตบกูแล้ว พอบอกว่าไม่รับงานแบบนั้นกูเลยไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ รู้สึกผิดนะที่ไปถามแบบนั้น แต่ก็เสียดายอยู่ดี โคตรสวยเลย"

"เล่นตัวโก่งราคาให้มึงสนใจน่ะสิ"

"ก็แย่ละ! กูดีลผู้หญิงมาตั้งกี่คน ดูออกโว้ยว่าใครแค่เล่นตัว ใครไม่เอา!"

"งั้นมึงคงไม่ใช่สเป็กยัยพริตตี้คนนั้นแหละ"