บทที่ 9

สัปดาห์ต่อมา

BBK Engineering

หญิงสาวแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาถูกระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า ก้าวอย่างรีบเร่งเข้ามายังอาคารสำนักงานของบริษัท สิ่งแรกคือพุ่งไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อสอบถามว่านักศึกษาฝึกงานต้องไปรายงานตัวที่ใด ใบหน้าสวยพยักหน้าหงึกๆ หลังเจ้าหน้าที่ท่าทางกระฉับกระเฉงผายมือไปทางลิฟต์ให้เธอขึ้นไปยังชั้นสาม แผนกบุคคล ใยไหมกล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่แล้วรีบก้าวขายาวๆ เนื่องจากใกล้ถึงเวลาเริ่มงานเต็มแก่

หลังจากใยไหมขึ้นลิฟต์ไปได้เพียงไม่นาน รองประธานบริษัทหน้านิ่งก็เดินผ่านประตูเข้ามา ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนค้อมศีรษะให้เป็นการทำความเคารพ

สายตาดุดันจริงจังปรายตามองผ่านๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนเขาจะคิ้วขมวดหรี่สายตาพินิจ แผ่นดินก้าวตรงไปหาพนักงานสาวที่ถือถุงของกินเต็มมือ ยืนตัวสั่นท่ามกลางเพื่อนสาวอีกสองคนเมื่อโดนรังสีพิฆาตจ้องเขม็งมา

"เธอน่ะ!..."

"ค่ะ!"

สาวโชคร้ายหลับตาปี๋ยืนหลังตรงหัวใจสั่นหวิวรับรู้ได้ถึงลางร้ายที่ย่างกรายเข้ามา หลังจากรองประธานโหดฝีปากคมมาหยุดยืนต่อหน้า ทำให้เพื่อนในกลุ่มขยับถอยห่างปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับชายบ้าอำนาจโดยไม่อาจให้ความช่วยเหลือได้

"นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว จะเข้างานในอีกห้านาที แต่ยังมัวมายืนคุยกันสนุกสนาน"

"..."

"แล้วดูการแต่งตัว ชายเสื้อหลุดออกมานอกกระโปรง ไปแจ้งชื่อที่แผนกบัญชี ผมจะหักเงินคุณวันนี้ ครั้งหน้าอย่าให้ผมเห็นพนักงานคนไหนแต่งกายไม่เรียบร้อยอีก!"

"แต่ว่า..." เธอพยายามจะเอ่ยแย้งด้วยใบหน้าซีดเผือด แต่เมื่อเห็นสายตาคมกริบตวัดมอง ก็ไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปากอีก ก้มหน้าหวาดกลัวพร้อมน้ำใสเอ่อคลอรอบดวงตา

แผ่นดินตวัดสายตามองพนักงานสาวอีกสองคนด้านหลัง ทำพวกเธอขนลุกวาบรีบก้มหน้าหลบสายตา ก่อนเขาจะเบือนหน้าออกไม่ใส่ใจ แล้วมุ่งหน้าตรงไปทางลิฟต์เมื่อเห็นทั้งคู่แต่งกายเรียบร้อยดี โดยไม่สนลูกน้องสาวที่ถูกตำหนิแม้แต่น้อย

ร่างสูงเดินหลังตรงสง่าผ่าเผยราวกับราชนิกุลดูเย่อหยิ่งจองหอง ก้านนิ้วเรียวยาวจิ้มไปยังปุ่มลิฟต์ ทุกการขยับร่างกายรวมถึงใบหน้าหล่อคมเข้มสะกดทุกสายตาได้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครกล้าเล่นหูเล่นตายั่วรองประธานหนุ่มสุดหล่อ ต่างทราบดีถึงอารมณ์ไม่คงเส้นคงวาเอาแน่เอานอนไม่ได้ แถมแผ่นดินยังขึ้นชื่อเรื่องคำพูดจารุนแรงทำคนถูกว่าหน้าชา น้ำตาตกกันเป็นแถบๆ

ทุกคนในบริเวณนั้นตั้งแต่ พนักงาน รปภ. เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ แม่บ้าน ไม่กล้าแม้จะหายใจดังด้วยซ้ำ รอจนกระทั่งเขาก้าวเข้าลิฟต์และประตูเหล็กงับปิดลงถึงได้พ่นลมหายใจออกมาพร้อมกันเพื่อระบายความตึงเครียด โล่งใจที่เช้าวันนี้แผ่นดินไม่ไล่ใครออก

ทันทีที่รองประธานจากไปแล้ว สาวคนเมื่อครู่ก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น ทำให้เพื่อนสาวต้องรีบเข้ามาปลอบ

"ใจเย็นนะแก โดนหักเงินนิดเดียวเอง ไม่เป็นไรนะ"

"ฮืออออ อะไรวะเนี่ย แค่ชายกระโปรงแลบแค่นี้เอง ถึงจะต้องหักเงินกันด้วย...อึก...มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ!"

"ชู่~ เบาๆ คุณแผ่นดินเขาเนี้ยบมาก เรารีบกลับแผนกกันเถอะ เดี๋ยวจะถูกเพ่งเล็งมากกว่านี้"

พนักงานคนอื่นได้แต่มองตามสามสาวด้วยความสงสาร แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ประจำ เป็นที่รู้กันว่าใครบังเอิญเดินเจอรองประธานหนุ่มในบริษัทถือว่าดวงตกสุดๆ ตั้งแต่ชายหนุ่มก้าวขึ้นมารับตำแหน่งรองประธาน ทุกคนในบริษัทก็ต้องแอ็กทีฟและรอบคอบกว่าเดิมขึ้นอีกสามเท่าตัว เพราะเขาขึ้นชื่อเรื่องความโหด พูดจาเถรตรงไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น เพียงแค่เดือนแรกที่เข้ารับตำแหน่ง แผ่นดินก็ไล่พนักงานออกเกือบสิบคน ทำให้กิตติศัพท์เรื่องความเข้มงวดเป็นที่เลื่องลือ

"แฮก แฮก" ใยไหมยืนหอบหายใจอยู่หน้าป้ายแผนกบุคคลหลังจากรีบเร่งขึ้นมาให้ถึงก่อนเวลาเข้างาน เธอสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่พยายามปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอแล้วจึงผลักประตูเข้าไปรายงานตัว

สายตาหงุดหงิดของหญิงวัยกลางคนอายุอานามประมาณสี่สิบปี สวมแว่นหนาเตอะ ท่าทางจริงจังราวกับคุณครูฝ่ายปกครอง ตวัดมองเด็กฝึกงานไม่พอใจนัก พร้อมเหลือบสายตาขึ้นมองนาฬิกาบนผนัง เมื่อเหลือเวลาอีกสองนาทีก็จะถึงเวลาเข้างานแล้ว ทำให้ใยไหมได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนกลับไปด้วยความรู้สึกผิด

เรื่องนี้คงโทษใครไม่ได้นอกจากการจราจรของกรุงเทพ ทั้งที่ใยไหมคิดว่ากะเวลาเผื่อเอาไว้แล้ว แต่ระยะทางระหว่างบริษัทและคอนโดค่อนข้างไกลกันพอสมควร แถมที่ตั้งบริษัทก็ไม่ได้อยู่ติดถนนหลักอีก หลังจากลงจากรถไฟฟ้าก็จำเป็นต้องโบกวินมอเตอร์ไซค์ต่อ ลัดเลี้ยวหนีรถติดผ่านซอกซอยต่างๆ กว่าจะมาถึงที่ได้ก็เล่นเธอเกือบจะสาย

"เกือบสายตั้งแต่วันแรกเลยนะยะ ถ้าทำตัวแบบนี้ต่อไประวังอยู่ไม่ถึงวันฝึกงานจบแน่ๆ" ปวีณาหัวหน้าแผนกบุคคลค่อนแขวะเด็กใหม่ ซึ่งใยไหมก็ไม่คิดจะตอบโต้หาเรื่องกลับ ในเมื่อครั้งนี้เธอเป็นคนผิดจริง ได้แต่ก้มหน้ารับคำตำหนิโดยดี

"จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบวันนี้อีกแน่นอนค่ะ"

"แล้วฉันจะคอยดู ชื่ออะไร"

"ธาริกา นิภารันดร์ ค่ะ"

หัวหน้าแผนกไล่มองการแต่งกายของสาวตรงหน้าอีกครั้ง พลางเปิดเอกสารรายชื่อนักศึกษาฝึกงานในเทอมนี้ ก่อนจะส่งกระดาษดังกล่าวมาให้เธอเซ็นชื่อ และแจกแจงรายละเอียดเกี่ยวกับกฎระเบียบข้อบังคับมากมายของบริษัท จนใยไหมอยากจะขอยกมือเบรกแล้วเอามือถือขึ้นมากดบันทึกเสียงไว้เหลือเกิน เพราะมันเยอะมาก!

กว่าปวีณาจะอธิบายจบก็กินเวลาไปหลายนาที ตอนกระทั่งเก้าโมงสิบห้า แต่หัวหน้าแผนกบุคคลก็ดูเหมือนจะไม่สนใจว่าเธอจะเข้าแผนกเลตแล้ว ปล่อยให้หญิงสาวยืนกระสับกระส่ายก้มมองตัวเลขบอกเวลาบนนาฬิกาข้อมือที่เดินไปเรื่อยๆ ขณะรออีกฝ่ายทำบัตรประจำตัวให้ด้วยความช้าระดับเต่าคลาน

"เอ่อ...อีกนานไหมคะ" ใยไหมกลั้นใจถามออกไป แล้วก็เป็นไปตามคาดเมื่อถูกสายตาพิฆาตของคุณครูฝ่ายปกครองตวัดมองฉุนเฉียวกลับ