บทที่ 4

“กระโปรงทรงเอยาวสิบสี่กับเสื้อนักศึกษารัดรูปแบบนี้ ใครไม่เหลียวหลังแลก็ให้มันรู้ไป” แก้มหอมพูดขึ้นพร้อมกับหมุนตัวเพื่อดูการแต่งตัวของตัวเองในกระจก

เมื่อจัดการกับร่างกายของตัวเองจนพร้อมก็ไม่รอช้าขับรถยนต์คันหรูคู่ใจมาที่มหาวิทยาลัยแต่แก้มหอมก็ไม่ได้ไปที่คณะนิเทศศาสตร์ของตัวเองแต่อย่างใด

เพราะตอนนี้แก้มหอมกำลังมาที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ หากถามว่ามาทำไมก็บอกตามตรงว่ามารับยัยจูนที่ติดสอยห้อยตามพี่ค่ายมาแต่พี่ค่ายไม่ว่างไปส่งที่คณะเพราะติดทำงานกลุ่มที่ต้องเร่งส่ง

แก้มหอมที่รู้แบบนี้ก็ไม่รอช้าเสนอตัวมารับจูนเพื่อนสนิทของตัวเองเพื่อต้องการมาเจอกับเฮียครามตัวพ่อวิศวฯคนที่เธอสนใจ

“สวัสดีค่ะพี่ๆขออนุญาตเข้าไปนะคะ” แก้มหอมที่มาถึงก็ไม่รอช้าเอ่ยปากทักทายก่อนจะกวาดสายตามองหาเฮียครามแต่กลับไร้วี่แวว

“ถ้าแกมองหาเฮียคราม ฉันบอกตรงนี้เลยว่าเขาไม่อยู่” จูนที่รู้ว่าแก้มหอมคิดอะไรอยู่ก็ไม่รอช้าที่จะพูดออกมา มีอย่างที่ไหนมาหาเธอแต่สายตากลับไม่มองมาที่เธอ ดันมองหาเฮียครามที่ไม่ได้อยู่ในห้อง

ให้ตายเถอะ ! ยัยแก้มหอมเพื่อนของเธอมันจริงๆเลย

“เฮียครามไปไหน”

“ไปห้องน้ำ”

“อยู่ๆก็อยากเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวฉันมานะจูน” แก้มหอมไม่รอให้จูนพูดอะไรออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องตรงมายังห้องน้ำ

เมื่อมาถึงก็ถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องน้ำชายที่มีเฮียครามกำลังยืนสูบบุหรี่ ลำตัวหนาพิงเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ มองเธอด้วยความตกใจ

“นี่ห้องน้ำชาย” ฟ้าครามพูดขึ้นทันทีเพราะมีที่ไหนที่ผู้หญิงจะเดินเข้าห้องน้ำผู้ชายได้หน้าตาเฉยขนาดนี้

“หนูรู้ค่ะแต่หนูเข้ามาหาเฮียคราม” แก้มหอมตอบกลับไปตามตรงก่อนจะเดินเข้าไปหาฟ้าครามแต่ทว่าอีกคนกลับเบี่ยงตัวหลบไม่แม้แต่จะเข้าใกล้แม้แต่น้อย

“มาหาฉันทำไม”

“เฮียครามก็รู้ว่าหนูสนใจแล้วทำไมเฮียครามถึงต้องเมินเฉยหนู”

ไม่พูดเปล่าแต่แก้มหอมยังกระโดดขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างมือมองไปยังเฮียครามที่ยืนสูบบุหรี่อีกฝั่ง

“เพราะฉันไม่ได้สนใจเธอ” ฟ้าครามไม่ลังเลที่จะพูดความในใจออกมา

ถึงเมื่อคืนจะไปซื้อผู้หญิงมาสนองความต้องการเพราะการกระทำของแก้มหอมแต่หากถามถึงความสนใจ ฟ้าครามไม่มีเลยแม้แต่น้อยเพราะเด็กแรดๆแบบแก้มหอม ไม่ใช่สเปคของฟ้าครามเลยสักนิด

“ทำไมถึงไม่สนใจหนู หนูว่าหนูมีดีหลายอย่างเลยนะ แล้วหนูก็สามารถทำให้เฮียครามพอใจได้”

“ฉันไม่ใช่ผู้ชายมักมากที่สนใจอะไรในตัวเธอ”

“ไม่ลองไม่รู้หรอกนะ”

“เอาเวลาที่สนใจฉันไปตั้งใจเรียนดีกว่าไหม”

ในตอนนี้สิ่งที่เด็กปีหนึ่งอย่างแก้มหอมควรโฟกัสคือการเรียน ไม่ใช่การตามผู้ชายเหมือนอย่างตอนนี้ ให้ตายเถอะ ! เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเห็น ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่เหมือนกับยัยเด็กแก้มหอมคนนี้

“เรื่องเรียนหนูเต็มที่ ส่วนเรื่องเฮียครามหนูก็เต็มที่เหมือนกัน” แก้มหอมตอบกลับมาตามตรง

เห็นเธอมีนิสัยแบบนี้แต่หากเป็นเรื่องเรียนและกิจกรรมของมหาวิทยาลัย เธอก็เต็มที่ทุกอย่างหรือจะเรียกง่ายๆว่าเธอมีครบ ไม่ว่าจะเรียนดี กิจกรรมเด่น ตามต่อด้วยความสวยและความแซ่บที่มีติดตัว

“เฮ้อ ! จะว่าไปในห้องน้ำนี่ร้อนชะมัด ถ้าหนูปลดกระดุมเสื้อสักเม็ด เฮียครามคงไม่ว่าหรอกใช่ไหม”

“ถ้าเธอไร้ยางอายขนาดนั้นก็เชิญ”

แก้มหอมไม่สนแม้แต่คำด่าเจ็บๆของฟ้าคราม เธอปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาที่รัดติ้วจนโชว์ให้เห็นเนินหน้าอกขาวๆ

ฟ้าครามที่เห็นแบบนี้ก็ต้องพยายามอดทนอย่างหนัก ก็อย่างที่บอกเขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะไม่สนใจอะไรพวกนี้ ถึงตัวเขาจะไม่สนใจแก้มหอมแต่การที่แก้มหอมมาทำอะไรแบบนี้มันก็ทำให้เขารู้สึกอะไรบางอย่าง

“ก็อากาศมันร้อน ร้อนจนผิวขาวๆของหนูแดงไปหมดเลยนะเฮียคราม”

ไม่ว่าเปล่าแต่มือเรียวก็ยกขึ้นลูบไล้ไปตามลำคอจนถึงเนินหน้าอกของตัวเอง สะบัดปอยผมออกโชว์ผิวขาวๆภายใต้ร่มผ้าที่ปิดซ่อนหน้าอกอวบเอาไว้

“อุตส่าห์ใส่กระโปรงสั้น ให้ตายเถอะ ! ไม่ได้ช่วยให้หายร้อนเลยสักนิด” แก้มหอมบ่นออกมาพร้อมกับมือเรียวที่เลื่อนต่ำลงมาลูบไล้ไปตามเรียวขาของตัวเอง

ในตอนแรกฟ้าครามก็ไม่ได้สังเกตอะไรหรอกแต่ในตอนนี้สายตาคมกำลังมองตามมือเรียวของแก้มหอมที่กำลังลูบขาของตัวเอง ฟ้าครามพึ่งจะรู้ว่ายัยเด็กแก้มหอมใส่กระโปรงสั้นมากก็ตอนนี้

“อยากทำอะไรก็ทำแต่เธออย่าลืมว่านี่ห้องน้ำชาย หากใครมาเห็นเธอในสภาพคนนี้ เขาอาจจะคิดว่าเธอ…”

“คิดว่าหนูทำไมหรอคะ”

“คิดว่าเธออ่อย เธอยั่วและเธอกำลังให้ท่า” ฟ้าครามตอบกลับไปตามตรงเพราะการกระทำของแก้มหอมในตอนนี้คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย

แน่นอนฟ้าครามดูออกและตามทันกับทุกๆการกระทำและทุกๆคำพูดของแก้มหอม

❤️