ตอนที่ 3 ผู้หญิงมีแต่จะเป็นตัวถ่วง

อควาโดม พระราชวังธาลาเซียน

บัลลังก์แผ่ประกายราวกับคลังสมบัติของมังกร เรียงรายด้วยอัญมณีสารพัดสีที่ส่องประกายเจิดจ้า ชายหนุ่มผมดำทอดกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนกองสมบัติ ราวกับทั้งจักรวาลอยู่ในกำมือ เขาเหยียดสายตาเฉื่อยชามองลูกน้องที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง

“เมื่อกี้ว่าไงนะ? ยินดีด้วยเหรอ? ยินดีเรื่องอะไร?” เสียงของเขาเย็นชาไร้อารมณ์ แต่แผ่วเบานั้นกลับหนักอึ้งจนทั้งห้องแทบหยุดหายใจ

ลูกน้องตัวสั่นสะท้านภายใต้รัศมีอำนาจ “ฝะ…ฝ่าบาท ศูนย์รับคู่หมายหญิงแห่งจักรวรรดิ เพิ่งส่งข่าวมาพะยะค่ะ ว่าพระองค์ได้รับการจับคู่แล้ว”

ยอดเยี่ยม! เขาคิดในใจฝ่าบาทเพิ่งทะลวงระดับได้ แต่พลังจิตเริ่มไม่มั่นคง ถ้ามีหญิงคอยปลอบประโลมตอนนี้ ก็คงรักษาสมดุลได้เร็ว ไม่อย่างนั้น…อาจหลุดการควบคุมไปเลยก็ได้

“ผู้หญิงงั้นเหรอ?” ปลายนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มกำแน่นแกร๊ก! อัญมณีกุหลาบสีแดง ในมือแตกละเอียดกลายเป็นผงฝุ่นในพริบตา

“ข้าไม่ต้องการ” ริมฝีปากของเขาเหยียดยิ้มเย็น เสียงทุ้มเอ่ยอย่างดูแคลน

“พวกผู้หญิงมีแต่จะเป็นตัวถ่วง ข้าคงถูกลากให้ตกต่ำก่อนจะได้เริ่มรวมดวงดาวเสียอีก”

เซบาสเตียน วารุน มหาปราชญ์แห่งราชวังยืนตัวแข็งอยู่ปลายห้องโถง เขาบีบมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจเต้นแรงจนน่ากลัว เขาพยายามปรับเสียงให้มั่นคง “ฝ่าบาท กระหม่อมรู้ว่าพระองค์ไม่ประสงค์ผูกพันธะกับใคร แต่พลังจิตของฝ่าบาทไม่มั่นคง การมีหญิงคอยยึดเหนี่ยวจิตไว้ อาจช่วยได้พะยะค่ะ”

ดวงตาคมเย็นเหลือบมองมาทางเขาในชั่วพริบตาเดียว

เหงื่อเย็นไหลลงตามลำคอของเซบาสเตียนโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณทั้งหมดร้องบอกให้เขาหยุดพูด แต่หากเงียบก็ยิ่งเสี่ยงกว่า

ทุกคนในราชวังนี้ต่างรู้ดี ราชันของพวกเขาเกลียดผู้หญิง และชิงชังระบบบีสต์เมตสุดหัวใจ แต่พลังจิตที่รุนแรงก็มีราคาที่ต้องจ่าย ยิ่งระดับสูงเท่าไร จิตใจก็ยิ่งเปราะบาง หากไร้หญิงคอยปรับสมดุล ต่อให้เป็นชายที่แข็งแกร่งที่สุด ก็อาจกลายเป็นสัตว์อสูรไร้สติได้

เซบาสเตียนสูดลมหายใจลึก “ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องเก็บเธอไว้ก็ได้ มีช่วงทดลองสามเดือน ให้เธอช่วยรักษาสมดุลของพระองค์ก่อน จากนั้นค่อยยกเลิกก็ยังทัน”

ชายหนุ่มเอียงศีรษะ ดวงตาแฝงแววครุ่นคิด “เจ้าคิดว่าเธอจะยอมง่ายๆ เหรอ?”

ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอและโลภมาก เขาคิดในใจพอรู้ว่าได้จับคู่กับข้า เธอจะยอมปล่อยมือไปง่ายๆ เหรอ?

รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเซบาสเตียน “หญิงคนนี้จะยอมแน่พะยะค่ะ เธอชื่อ เอ็มมา ทิบาร์น ปัจจุบันอยู่เขต F-268 ระดับ 4 อายุยี่สิบสาม ไม่มีตระกูล ไม่มีทรัพย์สิน เธอใช้เงินจนหมดเพื่อฝึกพลังให้เลื่อนระดับ ถ้าเสนอค่าตอบแทนมากพอ เธอจะยอมถอนตัวแน่นอน”

ทรัพย์สินไม่มีความหมายใดๆ สำหรับเผ่ามังกรดราโคนิดอยู่แล้ว เงินทองหรือสตาร์คอยน์ก็แค่ของไร้น้ำหนักในสายตาพวกเขา

เมื่อเจ้านายไม่ปฏิเสธ เซบาสเตียนจึงพูดต่อ “ฝ่าบาท พลังจิตของพระองค์เริ่มแปรปรวนมาหลายสัปดาห์ หากพระองค์ทรงอนุญาต กระหม่อมจะจัดเตรียมการเดินทางเดี๋ยวนี้ เราควรมุ่งหน้าไปยัง F-268 โดยเร็ว”

พวกเขาไม่อาจลักพาตัวหญิงคนนั้นมาได้ เพราะหญิงอีเธเรียน ถือเป็นผู้ที่เทพอสูรเลือกไว้ เป็นบุคคลต้องห้าม การแตะต้องโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นบาปอันใหญ่หลวง อาจต้องชดใช้ด้วยพลังหรือแม้แต่ชีวิต ต่อให้เป็นคู่หมายตามระบบ ก็ไม่มีสิทธิ์บังคับพาเธอเข้าวังได้ หากจะทำอะไร ต้องเริ่มจากการเจรจาด้วยไมตรีก่อน อย่างน้อยก็ช่วงแรก

แต่ถ้าเจรจาไม่สำเร็จ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

...

ศูนย์กลางดวงดาว เน็กซัสไพรม์เทค อาคารเดอะสตาร์ริฟต์

บนชั้นสูงสุดของปราสาทหรูที่สร้างจากความมั่งคั่ง ชายหนุ่มผมขาวคนหนึ่งยืดตัวออกพร้อมสูดลมหายใจลึก ดวงตาเจ้าเล่ห์เปล่งประกายขณะมองภูเขาแก่นพลังที่กองซ้อนกันระยิบระยับทั่วห้อง พื้นเบื้องล่างปูด้วยแผ่นกระเบื้องที่ทำจากสตาร์คอยน์แท้ทั้งชั้น

สตาร์ริฟต์ คือผลงานชิ้นเอกด้านวิศวกรรมอวกาศของจักรวรรดิ มันคือป้อมปราการเทียมขนาดเท่าอุกกาบาตขนาดเล็ก กว้างขวาง เคลื่อนย้ายได้ และหลอมจากแร่หายากที่สุดในกาแล็กซี ต่อให้ยานรบชั้นสูงสุดก็ไม่อาจทำให้มันเป็นรอยได้

“อา…” เดเมียนถอนหายใจอย่างพอใจ “นี่แหละ กลิ่นเงิน”

ติ ๊ง เสียงแจ้งเตือนจากไลต์คอร์ขัดจังหวะช่วงเวลาแห่งความสุข เขาก้มดูหน้าจอ

“จับคู่? กับผู้หญิง?” เสียงหัวเราะของเขาดังลั่นห้อง ให้ตายสิ เจ้าพระเจ้า เทพอสูรเล่นตลกกับฉันแน่ คิดว่าฉันจะยอมให้ผู้หญิงมากินเงินฉันเหรอ ? ฝันไปเถอะ ต่อให้ต้องตายก็ไม่ยอม

เขาก้าวออกจากห้องและเรียกผู้ช่วย “ไรอัน ไปหาข้อมูลของเอ็มมา ทิบาร์นมาซิ”

ถึงระบบบีสต์เมตจะจำกัดข้อมูล แต่ข้อจำกัดแบบนั้นก็ไม่มีความหมายต่อมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของจักรวรรดิ

...