ตอนที่ 7 รู้จักถอยเมื่อถึงเวลา (2)

สองวันต่อมา เอ็มมาออกมาจากห้องฝึกด้วยความพอใจ

แก่นพลังที่อดัมให้มานั้นคุณภาพสูงอย่างไม่น่าเชื่อ เพียงใช้ไปแค่ชิ้นเดียว พลังของเธอก็เริ่มนิ่งและเติบโตขึ้นอย่างมั่นคง หากใช้ครบทั้งห้าสิบชิ้น แล้วมีเพิ่มอีกสักสิบกว่าชิ้น เธอคงทะลวงไปถึงระดับ 5 ได้แน่นอน

หลังอาบน้ำ เธอตั้งใจจะกินอาหารเช้า แล้วออกไปยังป่าแอสทราลิสอยู่ดี เพราะผลไม้และผักในบ้านใกล้หมดอยู่แล้ว ไหนๆ ก็จะออกไป ก็ถือโอกาสล่าพวกสัตว์อสูรระดับ 4 หรือระดับ 5 เป็นการฝึกมือเสียเลย แก่นพลังอย่างเดียวไม่พอหรอก ต้องสู้จริงถึงจะแข็งแกร่งขึ้น

เอ็มมาออกจากห้องน้ำ ผ้าขนหนูยังอยู่ในมือ ขณะจะเดินเข้าครัว เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

หุ่นยนต์อัจฉริยะรีบกลิ้งไปที่ประตู เปิดระบบกล้องรักษาความปลอดภัยขึ้นฉายบนผนัง

ภาพที่ปรากฏทำให้เอ็มมาหยุดหายใจไปเสี้ยววินาที ดวงตาคู่นั้น เฉื่อยชาแต่ทรงอำนาจ แฝงความอันตราย จ้องมาที่เธอโดยตรง แค่เพียงสบตา ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความกดดันที่ส่งมาผ่านหน้าจอแทบทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ มันเป็นสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ แต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนต้องก้มศีรษะโดยไม่รู้ตัว

ชายที่ยืนอยู่หน้าประตูสูงใหญ่ไม่ต่ำกว่าสองเมตร แม้เพียงผ่านภาพฟีดก็ดูสง่างามอย่างเหนือมนุษย์

ครึ่งใบหน้าของเขาถูกเงาปกคลุมไว้ แต่ส่วนที่เห็นนั้นราวกับสลักขึ้นด้วยมือของเทพอสูรเอง คมชัด เยือกเย็น สมบูรณ์แบบ และแตะต้องไม่ได้ แค่เห็นก็ยากจะละสายตา

ด้านนอก เดรกกวาดสายตาคมไปทั่วประตูสีเขียวของวิลล่าอย่างเกียจคร้าน

ด้านหลังเขา เซบาสเตียน มหาปราชญ์แห่งวัง รีบก้าวขึ้นมากดกริ่งอีกครั้ง เดิมทีเดรกไม่อยากให้เขาตามมา แต่เซบาสเตียนไม่สบายใจที่จะปล่อยให้ฝ่าบาทมาลำพัง

ติ ๊ง ต่อง!

เซบาสเตียนยืนอยู่หน้าประตู พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ท่านหญิงเอ็มมา ทิบาร์น ฝ่าบาทเดรก สมิธ คู่หมายของท่านได้เสด็จมาถึงแล้ว”

เอ็มมาชะงัก ผู้ชายคนนี้คือคู่หมายของฉัน ? เดรก สม ิธ ... ชื่อสุดท้ายในรายชื่อสินะ ?

เธอรีบกดแผงควบคุม “เชิญเข้ามาค่ะ!”

เมื่อเดรกก้าวเข้ามาในวิลล่าพร้อมผู้ติดตามสองคน ความกดดันในอากาศก็พุ่งสูงจนเอ็มมารู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด

ออร่าของเขาช่างน่ากลัวอย่างแท้จริง ถ้าให้เป็นคู่หมาย เธอคงไม่กล้านอนข้างๆ แน่ แค่พูดด้วยก็แทบจะตัวสั่นอยู่แล้ว