บทที่ 5

เวลาเดียวกันที่ตำหนักรับรอง

แสงอรุณเพิ่งสาดลอดผ้าม่านไหมบางเบาเข้ามาในตำหนัก ทว่าความสงบในยามเช้าไม่อาจทำให้บรรยากาศคลายความเย็นชาได้แม้แต่น้อย

อ๋องหย่งอัน นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารที่ตกแต่งอย่างพิถีพิถัน เสื้อคลุมไหมสีดำขลิบเงินลายพยัคฆ์บ่งบอกถึงฐานะ แต่สีหน้าเรียบเย็นของเขากลับทำให้ผู้คนรอบข้างไม่กล้าสบตาแม้แต่องครักษ์ที่อยู่ข้างกาย

เขาใช้ตะเกียบทองคำคีบปลานึ่งซีอิ๊วใส่ปากอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ

"สตรีที่ปีนเตียงข้า... ถูกสกุลเหยียนลงโทษอย่างไร!"

เฮยเจิน องครักษ์ข้างกายที่ยืนอยู่เบื้องหลังพลันชะงัก สีหน้าครุ่นคิดก่อนตอบเสียงเบาแต่หนักแน่น

"เรียนท่านอ๋อง นางถูกเฆี่ยนด้วยแส้หนังสิบห้าที แล้วตัดชื่อออกจากสกุลเหยียน ส่งกลับไปยังบ้านเดิมของมารดาขอรับ"

คิ้วเรียวคมของอ๋องหย่งอันเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเสียงเย้ยหยันดังออกมาเบา ๆ คล้ายสายลมกรรโชกในฤดูเหมันต์

"น้อยไป... ข้าว่าควรตัดแขนตัดขานางเสียด้วยซ้ำ จะได้เข็ด ไม่กล้าปีนเตียงบุรุษอีก!"

เฮยเจินได้ยินเช่นนั้นกลับเงียบงันไปครู่หนึ่ง ราวกับมีบางสิ่งกลืนคำพูดลงคอ ผู้เป็นนายกวาดสายตาเย็นเยียบมองอีกฝ่ายก่อนเอ่ยอีกครั้ง

"เจ้ามีอะไรปิดบังข้าใช่หรือไม่เฮยเจิน หากเจ้ากล้าปั้นเรื่องแม้แต่ครึ่งคำ... เจ้าก็รู้ว่าข้าจะทำเช่นไร!"

คำพูดที่เฉียบขาด ดั่งคมมีดกรีดกลางใจ ทำให้เฮยเจินยิ่งหน้าซีด เขายกมือประสานแล้วถอยออกไปเล็กน้อยก่อนเรียกหัวหน้าองครักษ์เงาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เหวินลั่ว"

เงาร่างสูงในชุดดำสนิทปรากฏขึ้นจากเงามุมเสา เหวินลั่ว องครักษ์เงาโค้งตัวต่ำ

"คารวะท่านอ๋อง"

เสียงอ๋องหนุ่มเย็นยะเยือกไม่เปลี่ยน

"ว่ามา อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ"

เหวินลั่วสบตากับเฮยเจินแวบหนึ่งก่อนเอ่ยเสียงหนัก

"คุณหนูสามสกุลเหยียน... มิได้เป็นผู้วางแผน ข้าได้สืบแล้ว นางเป็นเหยื่อเช่นกัน ยาถูกวางโดยคุณหนูใหญ่เหยียนซูหนิง นางถูกวางยาและพามาที่ตำหนักแห่งนี้ โดยหวังจะให้พระองค์เป็นผู้ลงทัณฑ์คุณหนูสามด้วยตัวเองขอรับ"

ปั้ง!

ฝ่ามือที่กำแน่นของอ๋องหย่งอันทุบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น จานชามเคลื่อนไหวและกระทบกันเป็นเสียงแหลม คิ้วดกเข้มขมวดแน่น ดวงตาคมวาวปรากฏแววกรุ่นโกรธ

"นางกล้าดีนัก... หลอกใช้ข้าเป็นเครื่องมือ หึ!"

เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังขึ้นตามมา ปรากฏเพียงรอยยิ้มเหี้ยมที่มุมปาก

"..." "..."

"นางคงคิดว่า ต่อให้ข้าดื่มหรือไม่ดื่มชานั้น น้องสาวของนางก็ต้องถูกข้าฆ่าทิ้งอยู่ดีสินะ... หึ"

เหวินลั่วยังคงสงบ แต่ดวงตาลอบชำเลืองอ๋องอย่างระมัดระวัง

"ท่านอ๋องจะทำอย่างไรกับคุณหนูสามสกุลเหยียนขอรับ"

จ้าวอวี้ปรายตามองออกนอกบานหน้าต่าง เห็นแสงแดดกำลังจับยอดไม้ เขากล่าวเสียงเรียบแต่เฉียบขาด

"ไปตามสืบว่านางถูกส่งตัวไปที่ใด มีใครให้ความช่วยเหลือบ้าง หากนางยังมีชีวิตอยู่และไม่ใช่ผู้ร้ายตัวจริง... ข้าย่อมไม่ชอบติดค้างผู้ใด ส่วนเหยียนซูหนิงผู้นั้น...แส้ ถ้าไม่ฟาดใส่ตัวเองก็จะไม่รู้ว่าเจ็บ!"

"..." "..."

"นางช่ำชองการวางแผนยิ่งนัก เช่นนั้นก็จัดบุรุษให้นางปีนเตียงสักหน่อย เจ้ากรมจงเต๋อผู้นั้นเหมาะสมกับนางดี รู้ใช่หรือไม่ว่าต้องจัดการอย่างไรต่อ หึ!"

เสียงแค่นหัวเราะและสายตาของผู้เป็นนายที่ปราดมองเฮยเจินและเหวินลั่ว ทำให้พวกเขาเข้าใจทันทีว่ามีเรื่องสนุกให้ทำอีกแล้ว

จงเต๋อ เจ้ากรมเก็บของเก่าผู้นี้อายุเกือบ 60 ปี แต่มากด้วยเรื่องตัณหาราคะ มีภรรยา 3 คน และอนุภรรยาอีก 7 คน ทุกคนในบ้านต่างอิจฉาริษยากันจนบ้านแทบแตก เมียแต่ละคนก็มีลูกที่คอยแย่งความโปรดปรานกันเต็มไปหมด

"รับบัญชา"

เฮยเจินกับเหวินลั่วคุกเข่ารับคำสั่ง จากนั้นจึงหายตัวออกไปอย่างเงียบงัน

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าสม่ำเสมอก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ร่างสูงโปร่งในชุดสีฟ้าประดับลายวิจิตรก็ก้าวเข้ามาโดยไม่ต้องให้ขันทีประกาศ

"เรื่องใดกันที่ทำให้น้องข้าเสียอารมณ์แต่เช้า"

จ้าวอวี้ลุกขึ้นเล็กน้อย แววตาอ่อนลง แล้วรีบโค้งคำนับให้แก่ผู้ที่มาเยือน

"คารวะเสด็จพี่ เหตุใดจึงมาที่นี่ด้วยตนเอง พระองค์ให้คนมาตามข้าก็ได้"

องค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์เข้ามานั่งตรงข้ามน้องชายพลางหัวเราะเบา ๆ

"เจ้ายังไม่เปลี่ยนสินะ อาหารบนโต๊ะของเจ้าไม่เคยเกินห้าจานสักวัน"

จ้าวอวี้อันยักไหล่เล็กน้อย พลางรินน้ำชาให้พี่ชาย