บทที่ 6

"ข้าแค่ผ่านมา เห็นว่าเห็นว่าเด็ก ๆ ต้องการความช่วยเหลือ ท่านลุกขึ้นเถอะพี่ชาย ว่าแต่พวกท่านจะไปที่ใดกัน เหตุใดจึงมาอยู่กลางหุบเขาแบบนี้"

"ตอบแม่นาง เดิมทีพวกข้าทำการค้าเล็ก ๆ อยู่ในเมืองหลวง แต่ครั้งนี้พลาดถูกญาติผู้พี่ใช้อุบายโกงเงินไปจนพวกเราหมดตัว ไม่โทษใคร โทษที่ข้าประมาทเชื่อใจคนอื่นเกินไป ท้ายที่สุดจึงทำให้ครอบครัวต้องลำบากแบบนี้ขอรับ"

สายตาของจั่วเหวินเฉิงยามที่พูดจ้องไปมองไปที่ลูกเมียและมารดาอย่างสิ้นหวัง เมิ่งซีเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ แต่ใจหนึ่งก็กลัวว่าจะเป็นแผนการให้พวกนางตายใจ

[ครอบครัวจั่วเป็นคนดีของรับนายหญิง อาเป่ามีระบบคัดกรองผู้คนที่นายหญิงสามารถเรียกใช้งานได้ตลอดเวลา]

เสียงใจหัวทำให้เมิ่งซีมีความมั่นใจขึ้นอีกระดับหนึ่ง

"แล้วพวกท่านจะไปที่ใดกัน?"

"บ้านเดิมของพวกเราอยู่ที่เมืองตานหลี่ขอรับ ลงจากเขาลูกนี้ไปก็ถึงแล้ว ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องเดินเท่าอีกหลายชั่วยาม คืนนี้เราอาจจะต้องพักบนเขาลูกนี้ก่อน"

"บังเอิญมาก ข้ากับเสี่ยวซือก็จะแวะเข้าเมืองตานหลี่ไปเติมเสบียงก่อนเดินทางไปที่เมืองฉางซา ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็กินข้าวให้อิ่ม ข้าจะไปส่งพวกท่านเอง"

พอครอบครัวจั่วได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้างออกมา การเดินทางของพวกเขาลำบากกว่าคนอื่นเพราะในบ้านมีทั้งคนแก่ ผู้หญิงและเด็ก จึงทำให้การเดินทางล่าช้าไปมาก

"ขอบคุณ ของคุณแม่นางมาก ในอนาคตข้ายินดีตอบแทนท่านทุกอย่าง" ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวจั่วกล่าว

"พบเจอถือเป็นวาสนา ข้าวต้มสุกแล้ว ทุกคนค่อย ๆ กินให้อิ่ม ในหม้อยังมีอีก ถ้าไม่อิ่มก็เติมได้นะซินเอ๋อร์ ไป๋เอ๋อร์"

"ขอบคุณพี่สาวเจ้าค่ะ"

"ขอบคุณพี่สาวขอรับ บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืม" จั่วไป๋กล่าวก่อนจะรีบไปป้อนข้าวต้มท่านย่าของเขา

"ขอบคุณแม่นางมากที่ช่วยเหลือข้ากับครอบครัว" เสียงของจั่วจือหลินผู้เป็นภรรยากล่าวขึ้น หลังจากได้รับการช่วยเหลือจนฟื้นจากการหมดสติ

"แค่เรื่องเล็กน้อยเจ้าค่ะ พวกเรากินข้าวกันเถอะ"

หลังจากพูดคุยกันเสร็จทุกคนก็กินข้าวต้มกันอย่างเอร็ดอร่อย เด็กน้อยทั้งสองกินหมดก่อนแต่ไม่กล้าเอ่ยปากขอ เมิ่งซีหันไปเห็นพอดีจึงตักข้าวต้มให้พวกเขาเมิ่งอีกคนละถ้วย พอเห็นแบบนั้นเด็กน้อยทั้งสองก็ยิ้มอย่างมีความสุขแล้วรีบรับถ้วยข้าวต้มไปกิน

พอล้างทำความสะอาดและเก็บอุปกรณ์เสร็จ เมิ่งซีก็ให้แม่นางจั่ว แม่เฒ่าจั่วและเด็ก ๆ ขึ้นไปนั่งบนรถม้ากับนางและเสี่ยวซือ ส่วนจั่วเหวินเฉิงก็อาสาบังคับรถม้าลงจากเขา

ใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วยาม รถม้าของพวกเขาก็เคลื่อนตัวเข้าเมืองตานหลี่ก่อนเวลาพลบค่ำ รถม้าเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านเดิมสกุลจั่วซึ่งไม่ได้หลังใหญ่มาก หลังจากทุกคนลงจากรถแล้วเมิ่งซีจึงมอบของให้คนบ้านจั่วอีกเล็กน้อย

"ฮูหยินจั่ว ยานี่เป็นยาช่วยฟื้นฟูร่างกาย ตอนนี้ท่านกับฮูหยินผู้เฒ่าควรกินคนละ 1 เม็ด ส่วนที่เหลืออีก 5 เม็ดเก็บไว้ใช้ในยามจำเป็น ส่วนพวกนี้เป็นเสบียงที่ข้าพอจะช่วยพวกท่านได้ กับเงินอีกเล็กน้อย ขอให้ท่านเก็บไว้เพื่อใช้เป็นทุน"

เมิ่งซียื่นห่อยาพร้อมกับเสบียงข้าวสารอาหารแห้งและเงินอีก 10 ตำลึงเงินเพื่อช่วยเหลือคนสกุลจั่ว ทำเอาพวกเขาถึงกับน้ำตาซึมเพราะไม่คิดว่าคนนอกจะยอมช่วยเหลือในยามลำบาก ต่างจากคนในครอบครัวที่ทำให้พวกเขาลำบากจนต้องมาอยู่จุดนี้

"ขอบคุณแม่นาง การช่วยเหลือครั้งนี้ข้าจะไม่ปฏิเสธ ขอถามแม่นางชื่อแซ่อะไร วันข้างหน้าหากครอบครัวเรารอดพ้นวิกฤติไปได้ ข้าและสามีต้องตอบแทนแม่นางแน่นอน" ฮูหยินจั่วกล่าวอย่างนอบน้อม

"ข้าแซ่ฉิน นามว่าเมิ่งซี กำลังมุ่งหน้าไปฉางซาบ้านเกิดของมารดาข้า หากมีวาสนา คงได้พบกันอีก"

พูดจบเมิ่งซีก็ส่งสัญญาณให้เสี่ยวซือออกรถม้าทันที โดยมีครอบครัวจั่วที่ยืนส่งจนรถม้าเคลื่นตัวพ้นตรอกเล็ก ๆ ไป

[ขอแสดงความยินดีกับนายหญิง ผลของการช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้ท่านผ่าเกณฑ์ยกระดับในร้านเถาเป่าเป็นระดับ.2 นี่คือสิ่งที่นายหญิงสามารถซื้อในระบบได้ และเหรียญรางวัลที่จะได้รับ]

🔥 ระดับ.2 — ผู้ให้มือแรก

เงื่อนไขปลดล็อก: ช่วยคนครั้งแรก / แบ่งปันอาหาร

ร้านค้าเถาเป่า: ปลดล็อกเครื่องปรุง ภาชนะ เมล็ดพันธุ์

หมวดของใช้: หม้อดิน หม้อทองเหลือง เตาถ่าน ตะกร้า จาน ชาม ช้อน ตะเกียบ

หมวดอาหาร: เต้าเจี้ยว ซอสเปรี้ยว น้ำส้มสายชู ซีอิ๊วขาว น้ำตาล

หมวดยา: ชุดปฐมพยาบาล ยาแก้ปวด

หมวดอาวุธ/เทคโนโลยี: สนับเท้า(รองเท้า) กระโดดสูง ถีบแรง

เหรียญรางวัล: 200 เหรียญเงิน

"แม่เจ้า! แค่ช่วยคนก็ยกระดับร้านค้าได้แล้วเหรอ? แถมยังมีของดี ๆ อีกเพียง ได้เงินรางวัลอีกด้วย นี่มันดีเกินไปแล้ว แบบนี้ชีวิตใหม่ของข้าก็ไม่นับว่าเสียเปล่าแล้ว"

เมิ่งซีเอ่ยในใจขณะที่สายตาก็ไล่อ่านจอสีฟ้าเบื้องหน้าไปด้วย

[ก่อนหน้านี้นายหญิงใช้เหรียญในการซื้อยาฟื้นฟูร่างกายให้ครอบครัวสกุลจั่วไป 70 เหรียญทองแดง และได้รับ 200 เหรียญเงินรางวัลจากระบบ ตอนนี้เหรียญในระบบเหลือ 619 เหรียญทอง 9 เหรียญเงิน 920 เหรียญทองแดง]

"ขอบคุณมากอาเป่า"

"เราจะพักที่ไหนดีเจ้าคะนายหญิง?" เสี่ยวซือเอ่ยถามหลังจากบังคับรถม้าออกมาได้สักพักหนึ่งแล้ว

"โรงเตี๊ยมข้างหน้าดีหรือไม่ ผู้คนดูคึกคักไม่น้อย ไว้พรุ่งนี้เราค่อยออกไปซื้อเสบียงกัน"

รถม้าของเมิ่งซีเคลื่อนไปจอดที่หน้าโรงเตี๊ยมใหญ่ใจกลางเมืองตานหลี่ คืนนี้พวกนางตัดสินใจพักผ่อนและให้เสี่ยวเอ้อให้อาหารม้าอย่างดี พรุ่งนี้พวกนางจึงจะออกไปเตรียมเสบียง เพราะหลังจากออกจากเมืองตานหลี่ไปจะไม่มีเมืองไหนให้พักอีก กระทั่งถึงฉางซา

เสียงลมหายใจของค่ำคืนค่อย ๆ แผ่วเบาลง ขณะแสงจันทร์เจือหม่นเลือนรางอยู่หลังม่านเมฆ เมิ่งซีนอนซุกอยู่ใต้ผ้านวมผืนบาง ร่างน้อยขดตัวพลางส่งเสียงครางเบาในลำคอ...ไม่ใช่เพราะหนาว หากเพราะภาพในฝันที่กำลังเผาใจนางอย่างรุนแรง

ในฝันนั้น นางอยู่ในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย เตียงไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรตั้งเด่นอยู่กลางห้อง มีเพียงโคมไฟน้ำมันที่ให้แสงสลัวนวลคล้ายเปลวเทียน สาดเงาไหวระริกบนม่านแพรแดงที่พลิ้วไหวตามแรงลม

เงาร่างหนึ่งโน้มเข้าหาร่างกำยำของบุรุษผู้มีนัยน์ตาดำสนิทดั่งรัตติกาล เส้นผมสีเข้มปล่อยยาวระต้นคอ เสียงลมหายใจหนักแน่นของเขาแทรกผ่านอากาศร้อนผ่าว

"เจ้าฝันถึงข้าอีกแล้วหรือ...สตรีใจง่าย"

เสียงแหบพร่าดังอยู่ชิดหู กลิ่นกายเขาร้อนจัดจนชวนหลอมละลาย ริมฝีปากของเขาประทับลงที่ซอกคอแล้วเลื่อนต่ำไปตามลาดไหล่ ลิ้นอุ่นไล้โลมดุจงูเลื้อย ฝ่ามือร้อนผ่าวก็ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของนางอย่างไม่ให้ตั้งตัว

"อื้อ... ท่านอ๋อง..."

เสียงครางหลุดรอดจากลำคอในฝัน ดวงตาของเมิ่งซีในความฝันเต็มไปด้วยไอพิศวาส ร่างของเขากดทาบร่างของนางบนฟูกหนานุ่ม มือเรียวยึดขอบเตียงไว้แน่นเมื่อสะโพกเขาเคลื่อนเข้าออกในจังหวะรุนแรงแต่อ่อนโยน ลมหายใจของทั้งสองพันกันแน่นราวเสียงเพลงเร้าใจที่เล่นวนไม่รู้จบ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเป็นจังหวะมั่นคง แผ่วแล้วแรงขึ้น ราวกับโหมกระหน่ำพายุฝนฤดูร้อน ใต้ท่วงท่าพัวพันของกลีบดอกไม้และเพลิงไฟ