ตอนที่2-2

“ขอเรานั่งด้วยคนได้ไหม” ถามพร้อมรอยยิ้ม วางกล่องข้าวและน้ำเปล่าที่ตนเพิ่งสั่งมาจากโรงอาหารลงบนโต๊ะ

ต้องตาเงยหน้าขึ้นมองตะวันที่ยืนรอคำตอบจากตนอยู่ “อยากนั่งก็นั่งสิ เราไม่ใช่เจ้าของโต๊ะตัวนี้สักหน่อย”

ตะวันฉีกยิ้มกว้างออกมาพลางเอ่ย “ขอบคุณนะ”

“มานั่งกับเราแล้ว เธออาจจะกลับไปนั่งกับพวกนั้นไม่ได้อีกนะ”

“ช่างสิ ไม่เห็นจะอยากนั่งกับพวกนั้นเลย คนเยอะนั่งเบียดกันอึดอัดจะตาย นั่งกับเธอแค่สองคนแบบนี้สบายใจกว่า”

ต้องตายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยกับคำตอบของเพื่อนใหม่

“เอ้านี่! เราซื้อน้ำมาฝาก” ว่าพร้อมกับหยิบขวดน้ำขึ้นมาส่งให้

“ขอบใจนะ” ต้องตาพูดพร้อมกับยื่นมือมารับ

“เธอเอาอาหารจากบ้านมาทานเองเหรอ ดีจังเลย มีแต่ของน่าทานทั้งนั้น” พูดพลางแกะกล่องอาหารของตนเองออก

“ของเหลือ ๆ น่ะ บางวันเราไม่มีตังค์พอจะซื้อข้าวในโรงอาหาร เลยต้องพกจากบ้านมาทานเอง” ต้องตาเอ่ยบอกน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าตะวันรู้ว่ามันแฝงไปด้วยความขมขื่น

“วันหลังเราต้องพกข้าวกล่องมาจากบ้านบ้างแล้วละ ดูสิกับข้าวที่โรงอาหารมีแต่ผักแทบจะไม่มีเนื้อหมูเลย” ตะวันว่าอย่างเซ็ง ๆ

“คบกับเราเพราะความสงสารเหรอ” ต้องตาเอ่ยถามออกมาอีกครั้งหลังจากต่างคนต่างนิ่งเงียบไปพักใหญ่

“เราคบกับเธอเพราะเราสงสารตัวเองต่างหาก” ตะวันเอ่ยเสียงจริงจัง จนต้องตามองมาอย่างไม่เข้าใจ

“เราสงสารที่จะต้องพาตัวเองไปอยู่ท่ามกลางทัศนคติแย่ ๆ ของคนพวกนั้นน่ะสิ ชอบตัดสินคนอื่นจากภายนอก ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าคนอื่นเลย” คำตอบของตะวันเรียกรอยยิ้มของต้องตาขึ้นมาในทันที

“แล้วอีกอย่าง เราก็ไม่ใช่ลูกผู้ดีหรือเป็นคุณหนูมาจากไหนหรอก เราเป็นแค่เด็กที่ลุงจักษ์และครอบครัวอัศวภิญโญอุปการะไว้แค่นั้น รู้แบบนี้แล้วต้องตายังอยากเป็นเพื่อนกับเราไหมล่ะ”

“อยากสิ! ขอบใจตะวันมากนะที่ยอมเป็นเพื่อนกับเรา ทั้งที่รู้ว่า คนอื่น ๆ ในห้องคิดยังไง” ต้องตาเอ่ยออกมาเสียงเครือ