ตอนที่2-3

ตะวันเริ่มปรับตัวเข้ากับโรงเรียนใหม่ได้แล้วหลังจากที่ เธอเรียนมาได้สักระยะหนึ่ง ตอนเย็นหลังเลิกเรียน ลุงอัตซึ่งเป็นคนขับรถของไร่แสนศิริสุขจึงขับรถมาจอดรอรับเธอที่หน้าโรงเรียนอย่างเช่นทุกวัน เมื่อร่างเล็กขึ้นมานั่งบนเบาะหลังลุงอัตก็ถามขึ้น

“วันนี้เรียนเป็นไงบ้างครับหนูตะวัน”

“ก็ดีค่ะ ตอนนี้ตะวันเริ่มปรับตัวได้แล้ว” เธอตอบ

“เดี๋ยวลุงขอแวะตลาดหน่อยนะ เมียลุงอยากกินแกงหอยขม”

“ค่ะ ตามสบายเลยค่ะ ตะวันไม่รีบ”

เมื่อลุงอัตจอดรถเสร็จและกำลังจะก้าวลงจากรถ ตะวันก็รีบพูดขึ้น

“เดี๋ยวหนูลงไปด้วยดีกว่าค่ะ อยากจะไปเดินเที่ยวในตลาดสักหน่อย ว่าจะหาซื้อผลไม้ไปฝากคุณท่าน” เพราะเงินค่าขนมเธอเหลือ จึงอยากจะหาซื้ออะไรไปฝากคุณย่าประไพ

“ได้ครับ ถ้าใครเสร็จก่อนให้มารอที่รถนะ” ลุงอัตเอ่ยย้ำ

“ได้ค่ะ” ตะวันเดินลงจากรถโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคมของ ใครบางคนมองมา

ร่างเล็กเดินลัดเลาะไปตามแผงขายผลไม้โดยมีใครบางคนที่กำลังเดินตามหลังของเธอมาติด ๆ เมื่อถึงแผงขายลูกพลับสีส้มทองลูกโตน่ากิน เธอจึงหยุดพร้อมกับเลือกลูกพลับจากกองขึ้นมาใส่ถุง

“นังตะวัน!” เสียงเรียกชื่อดังขึ้นพร้อมกับมือที่เอื้อมมากระชากผมเปียข้างหนึ่งของเธอจนร่างเล็กแทบหงายหลังลงไปกองกับพื้น

“โอ๊ย! ปล่อยนะ” เด็กสาวดิ้นสุดแรงพยายามฝืนตัวสะบัดออกจากแรงดึงของอีกฝ่ายอย่างทุลักทุเล เมื่อดิ้นหลุดจึงหันมามองผู้ที่ทำร้ายตน แล้วก็เห็นว่าเป็นคนที่ไม่ได้เจอมาสักระยะหนึ่งแล้ว อยู่ในชุดนักเรียนซึ่งเธอคุ้นเคยดีเพราะเป็นโรงเรียนเก่านั่นเอง

“จันทร์เจ้า! เป็นบ้าอะไร มาดึงผมเราทำไม”

“อยากดึง มีอะไรไหม? หมั่นไส้เด็กผู้ดีเรียนโรงเรียนหรูมีคนขับรถให้” น้ำเสียงที่กล่าวออกมาเต็มไปด้วยความริษยา