ตอนที่2-4

“เพื่อนหนูไม่ใช่อันธพาลนะป้า ป้าก็เห็นว่าพวกนั้นมาทำร้ายเพื่อนหนูก่อน” ต้องตาอธิบายตามที่ตนเห็น

“เดี๋ยวหนูรับผิดชอบเองค่ะ ขอโทษคุณป้าด้วยนะคะ” ตะวันยกมือขึ้นไหว้อย่างสำนึกผิด พร้อมกับล้วงเงินในกระโปรงนักเรียนออกมา ก่อนจะพบว่ามีแค่ร้อยกว่าบาท ต้องตาและตะวันมองหน้ากันอยู่ชั่วครู่เหมือนจะคิดว่าควรทำยังไงต่อไปดี

คีรินทร์ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพลางมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ไกล ๆ เขาเห็นตั้งแต่ที่ตะวันเดินลงมาจากรถก่อนหน้านี้แล้ว วันนี้เขามีธุระแถวนี้พอดีดังนั้นทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด เมื่อเห็นว่าแม่ค้าโวยวายเรียกค่าเสียหายร่างสูงจึงเดินเข้าไปหา

“ทั้งหมดเท่าไรครับ” เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถาม

ตะวันและต้องตาหันไปมองตามเสียง จึงเห็นผู้ชายในชุดเสื้อกาวน์แขนสั้นยืนมองมาพร้อมกับส่งยิ้มให้ เป็นจังหวะเดียวกับที่คีรินทร์เองก็ชะงักฝีเท้าไว้แค่นั้น

“หมดแผงนี่สามพัน” แม่ค้าบอก

“ทำไมแพงจังป้า มันไม่ได้เสียหายทั้งแผงเสียหน่อย” ต้องตาแย้ง

“เงียบไปเลยนังต้อง ไม่เสียหายอะไรกัน เอ็งดู... ช้ำไปหมดแล้วเนี่ย ใครที่ไหนเขาจะมาซื้อของกู”

“เขี้ยวชะมัด” ต้องตางึมงำคนเดียว

นายแพทย์หนุ่มหยิบธนบัตรสีเทาสามใบส่งให้แม่ค้าก่อนจะหันไปบอก “ช่วยแบ่งผลไม้ทั้งหมดเป็นสามถุงด้วยนะครับ”