ตอนที่2-5

ร่างบางของตะวันในชุดนักเรียนที่ตอนนี้ดูกระเซอะกระเซิง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ยืนถือถุงผลไม้อยู่หน้าบ้านหลังใหญ่อย่างคนคิดไม่ตก ว่าจะเดินเข้าบ้านไปอย่างไรไม่ให้คนในบ้านเห็นสภาพของตัวเองในเวลานี้

ร่างเล็กค่อย ๆ เดินเลียบ ๆ เคียง ๆ พลางกวาดสายตามองไป รอบ ๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนคงอยู่ที่โต๊ะอาหารซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของโถงบ้าน จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพร้อมกับเดินเข้าบ้านมาด้วยความโล่งใจ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิดเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“อ้าว... หนูตะวัน กลับมาแล้วจริง ๆ ด้วย เมื่อกี้คุณคีย์บอกว่าเห็นข้างหลังไว ๆ ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า ป้าก็เลยเดินออกมาดู” เสียงป้าพิกุลเอ่ยบอก

ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกโมโหคนตาดีนัก อยู่ร่วมบ้านกันมาพักใหญ่ไม่เคยเห็นจะสนใจว่าเธอจะไปหรือจะมา ขนาดเดินผ่านกันยังทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ แต่ทำไมอยู่ ๆ วันนี้ถึงตาดีเห็นเธอขึ้นมาซะงั้น

“ค่ะ” เด็กสาวตอบพร้อมกับหันหน้ามาหาป้าพิกุล

“ว้าย! ตาเถร อกอีแป้นจะแตก ไปทำอะไรมาคะ ทำไมถึงกลับมาในสภาพนี้” ป้าพิกุลยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ

“หนู...” ตะวันอึกอัก

“ป้าพิกุลครับ ขอแกงเพิ่มด้วย มีอะไรมาคุยในนี้สิ ทำไมยืนคุยกันอยู่ตรงนั้น” เสียงทุ้มเข้มดังมาแต่ไกล ซึ่งผู้ฟังรู้ดีว่าเป็นเสียงของใคร

ตะวันจำต้องก้มหน้าเดินตามป้าพิกุลเข้ามาในห้องอาหารอย่าง เสียไม่ได้ และแน่นอนว่าทันทีที่เธอปรากฏตัวทุกสายตาบนโต๊ะอาหาร ต่างจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว

“ตะวัน! ไปทำอะไรมาลูก ทำไมสภาพยับเยินดูไม่ได้แบบนี้” ภัสดาถามออกมาด้วยความตกใจ

“อย่าบอกนะว่าไปเข้าแถวตบตีแย่งกันซื้อผลไม้มา” คีรินทร์ตีหน้าซื่อถามเหมือนคนไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อนเมื่อเห็นถุงผลไม้ในมือเธอ

“คือ... หนูมีเรื่องกับเพื่อนนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบออกไปตามตรง

“หลานสาวคนโปรดของคุณย่านี่ยังไงครับ ให้ไปเรียนหนังสือกลับไปมีเรื่องเสียได้ หวังว่าคงไม่ได้มีเรื่องเพราะตบตีแย่งผู้ชายกันหรอกนะ”

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ พลางทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย

“ฟังน้องพูดให้จบก่อนสิ เรานี่ยังไงชอบคิดเองเออเอง ตัดสินคนอื่นไปก่อนอยู่เรื่อย” ผู้เป็นย่าเอ่ยปราม เพราะรู้ดีว่าหลานชายมีอคติกับ สาวน้อยตรงหน้าอยู่แล้ว

ตะวันมั่นใจว่าคีรินทร์ไม่ชอบขี้หน้าเธออยู่ เธอรับรู้ได้ถึงความเย็นชาและห่างเหินที่เขามอบให้ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง แต่มาวันนี้เมื่อได้ยินคำพูดของเขาเธอก็ยิ่งมั่นใจกว่าเดิม แต่เขาจะไม่ชอบใจเธอด้วยเหตุผลอะไรก็สุดจะรู้ได้