ตอนที่2-6

“มีหลานชายสองคน ไม่ได้ดั่งใจเลยสักคน” คุณย่าประไพเอ่ยขึ้นอย่างระอาพลางนึกไปถึงอคินทร์หลานชายอีกคนที่อยู่กรุงเทพฯ

“เห็นเจนว่าจะส่งตาคินทร์ไปเรียนต่อเมืองนอกเร็ว ๆ นี้เหมือนกันครับ” จักษ์เอ่ยถึงเจนจิราน้องสาวของตนที่ได้สามีเป็นนักธุรกิจรายใหญ่อยู่ที่กรุงเทพฯ

“รายนั้นคงส่งไปเพื่อหนีสาว ๆ ละสิ” ผู้สูงวัยกล่าวเสียงราบเรียบ ตัวท่านเองมีหลานชายสองคนคือคีรินทร์และอคินทร์ อีกคนก็เจ้าชู้ตัวพ่อ มีปัญหาสาว ๆ มาให้ปวดหัวตลอด ส่วนอีกคนก็ไม่สนใจผู้หญิงเอาเสียเลย

ตะวันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดแจงทายาตามที่ป้าพิกุลเตรียมไว้ให้ เมื่อทายาเสร็จจึงเดินลงมาข้างล่างเผื่อหาอะไรทาน เสร็จแล้วจึงเดินเข้าไปในห้องหนังสือที่เธอมักจะเข้าไปอ่านหนังสือให้คุณย่าประไพฟังอยู่เสมอ แต่ทันทีที่ผลักเปิดประตูเข้าไป กลับได้ยินประโยคสนทนาของคนที่อยู่ด้านในลอยออกมา

“ทำไมคีย์ต้องทำตัวมีปัญหากับหนูตะวันด้วย”

“คุณย่านั่นแหละครับเมื่อไรจะตาสว่าง เมื่อไรจะเลิกมองว่าเด็กนั่นใสซื่อไร้เดียงสาเสียที” คีรินทร์ย้อนถามผู้เป็นย่าด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างกัน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะคีย์ เลิกพูดจาหยาบคายแบบนั้นกับน้องสักที” เมื่อผู้เป็นหลานยังไม่หยุดก้าวร้าว ผู้เป็นย่าเลยตะคอกออกไปด้วยความโมโห

“ผมไม่มีน้องสาว คุณย่าลืมไปแล้วหรือครับว่าผมเป็นลูกคนเดียว ต่อให้คุณย่าจะยัดเยียดเด็กนั่นให้เป็นน้องหรือจะให้เป็นอะไรก็ตาม ขอให้คุณย่ารู้ไว้เลยว่าผมไม่ยอมรับ จะวันนี้หรือเมื่อไรผมก็ไม่ยอมรับ” เขายืนยันเสียงแข็ง

“รู้ใช่ไหมว่าลูกผู้ชายเวลาถ่มน้ำลายลงดินแล้วเขาไม่เก็บขึ้นมากิน พูดอะไรออกไปอย่ากลับคำล่ะ!”

“ไม่มีทางครับ” คีรินทร์ตอบกลับเสียงหนักแน่น

“หมดธุระของแกแล้วใช่ไหม ถ้าหมดแล้วก็ออกไป ฉันจะอ่านหนังสือ”

“มีอีกเรื่องที่ผมอยากขอคุณย่า” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

“ว่ามาสิ” ผู้เป็นย่ารอฟังว่าหลานชายจะขออะไร