บทที่ 18

หลี่ซานมองลูกธนูที่พุ่งตรงเข้าไปในดวงตาของนักเลง บนหน้าผากมีเหงื่อเย็นเป็นชั้นบาง ๆ

โชคดีที่เขาไม่ใช่คนที่เฉินฝานยิง ไม่เช่นนั้นดวงตาของเขา...

เฉินฝานหยิบลูกธนูอีกดอกออกมาจากกระบอกใส่ธนูของฉินเย่ว์เจียว มองพวกนักเลงอย่างเย็นชา

เขายังไม่ทันได้ส่งเสียงอะไรออกไป พวกนักเลงก็ก้าวถอยหลังไปทีละคน

“เจ้าพวกขี้ขลาด ถอยทำไม ไปสิ!”

“ข้าบอกให้ไป!”

ไม่ว่าหลี่ซานจะตะโกนอย่างไร ก็ไม่มีนักเลงคนใดกล้าโจมตี ซ้ำยังถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ

ไม่มีทาง ใครเล่าจะไม่กังวลเรื่องดวงตาของตน

“เฉินฝาน เจ้าคิดว่าเจ้าเก่งกาจมากนักหรือ? เจ้าเก่งกาจมากกว่ากฎหมายของต้าชิ่งหรือ? ข้าจะฟ้องทางการ ฟ้องทางการ!”

ท้ายที่สุดแล้ว หลี่ซานคือนายน้อยแห่งหอนางโลมอี๋ชุนย่วน เขาไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อนที่เขาจะได้พบกับเฉินฝาน เขาตะโกนดังลั่นด้วยความโกรธ

“ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่คืนเงิน ฟ้องทางการ เจ้ามีเหตุผลอะไร”

“เหตุผลอะไร!”

“ฮ่า ๆๆ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้านะ หนึ่งร้อยเท่าของหนึ่งร้อยอีแปะเป็นเงินสิบตำลึง เจ้าต้องชดใช้คืนภายในสามวัน ครบไปแล้วหนึ่งวัน ตอนนี้เจ้ามีเวลาเพียงแค่สองวันเท่านั้น คนจนเช่นเจ้า...จ่ายไหวหรือ”

หลี่ซานแสดงท่าทางราวกับเป็นผู้ชนะ

ทันทีที่เสียงของเขาดังออกไป ด้านนอกประตูก็เกิดการพูดคุยกันแลกเปลี่ยนกัน หลี่ซานนายน้อยของหอนางโลมอี๋ชุนย่วนได้นำคนเข้ามาถึงในหมู่บ้านเพื่อตามหาเฉินฝาน เรื่องราวกำลังแพร่กระจายไปในหมู่บ้านแล้ว

เฉินฝานเคยแอบเดินไปรอบหมู่บ้าน และพฤติกรรมของเขาแย่มาก ชาวบ้านหลายคนไม่ชอบเขา ตอนนี้ทุกคนกำลังดูเรื่องราวขบขันของเฉินฝานกันอยู่

“คืนเงินสิบตำลึงในสองวัน?!”

“เด็กหนุ่มเฉินฝานคนนี้แปลกมาก!”

“ฮ่า ข้าว่าเด็กคนนั้นคงสมองพังไปแล้วหลังจากตกลงไปในหุบเขา เงินสิบตำลึงในสองวัน ไม่ต้องพูดถึงเกษตรกรธรรมดาอย่างพวกเราเลย แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านที่เป็นเจ้าของที่ดินอุดมสมบูรณ์ยี่สิบมู่ก็ยังไม่สามารถหาเงินได้เลย!”

“ข้าก็คิดว่าสมองของเด็กนั่นได้รับความเสียหายเช่นกัน”

“ข้าเคยเกลียดผู้ชายเสเพลอย่างหลี่ซานผู้นั้นนะ แต่ตอนนี้กลับมองอย่างสบายตาขึ้นมาก”

“ถูกต้อง ผู้ชายเสเพลยังก็ยังดีกว่านักเลงแบบเฉินฝาน!”