บทที่ 19

เฉินฝานปาดเหงื่อที่ยังคงไหลอาบหน้า หันกลับไปดูว่าสองพี่น้องฉินเป็นอย่างไรบ้าง แต่พบว่าสองพี่น้องทะเลาะกันอีกแล้ว

“น้องสี่ ถ้าเจ้าอยากไป ข้าจะเป็นคนไปเอง ร่างกายของข้าก็ดีกว่าของเจ้า”

“พี่สาม ในสัญญาเป็นชื่อของข้า ก็ต้องเป็นข้าที่ไปสิเจ้าคะ”

“ไม่ได้ ร่างกายของเจ้า...”

เฉินฝานส่ายหัวจนใจ เด็กหญิงสองคนนี้แสร้งทำเป็นว่าเขาไม่มีตัวตนอีกต่อไป

“หยุดเถียงได้แล้วน่า! พวกเจ้าไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ไปทั้งนั้น ข้าจะหาเงินเอง ข้าจะแก้ปัญหาเอง”

ฉินเย่ว์เจียวตอบคำพูดของเฉินฝานด้วยความโกรธ “ท่านรู้แน่ชัดแล้วใช่หรือไม่ว่ามันเป็นเงินสิบตำลึง ไม่ใช่หนึ่งร้อยอีแปะ”

“ข้าไม่ได้ตาบอดหูหนวก ข้ารู้ว่ามันเป็นเงินสิบตำลึง”

“ดีเจ้าค่ะ เช่นนั้นก็บอกข้าหน่อยสิ ภายในสองวันท่านจะหาเงินสิบตำลึงได้ที่ใด”

“ข้าขอคิดดูก่อน ต้องมีทางแก้ไขมากกว่าปัญหาอยู่แล้ว”

“มีทางแก้ไขมากกว่าปัญหา? ฮ่า!” ความโกรธบนใบหน้าของฉินเย่ว์เจียวค่อย ๆ ลดลง และในที่สุดก็กลายเป็นไร้ความรู้สึก ไร้ความรู้สึกหลังจากโกรธและผิดหวังอย่างมาก

นางหยิบธนูและลูกธนูขึ้นมาก่อนจะดินออกไป

ฉินเย่ว์โหรวคว้าแขนเสื้อของฉินเย่ว์เจียวไว้ทันที “พี่สาม ท่านจะไปล่าสัตว์หรือ ท่านจะไปเขาหัวเสือคนเดียวใช่ไหม”

“น้องสี่!” ฉินเย่ว์เจียวดึงมือของฉินเย่ว์โหรวออก “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่เป็นไรแน่นอน เจ้าเป็นเด็กดีแล้วรอข้าที่บ้าน”

ฉินเย่ว์เจียวผลักฉินเย่ว์โหรวออก หมุนตัวแล้ววิ่งออกไป

“เจ้าหยุด!” เฉินฝานตะโกนอย่างเด็ดขาด “ข้าเป็นหัวหน้าครอบครัวนี้ ไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ใครก็ก้าวออกจากบ้านนี้ไม่ได้”

“ถ้าไม่ไป หรือว่าท่านจะให้นั่งเล่นอยู่บ้าน อีกสองวันก็รอให้หลี่ซานมาลากน้องสี่ไปหอนางโลมละ ตอนที่ท่านขายน้องห้า ข้าซึ่งเป็นพี่สาวก็หยุดไม่ได้ แล้วคราวนี้...”

เมื่อมาถึงขั้นนี้ ฉินเย่ว์เจียวไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป ริมฝีปากยังคงสั่นไหว ดวงตาของนางเคลือบไปด้วยน้ำตา แต่นางกัดฟันอย่างดื้อรั้นเพื่อข่มไม่ให้น้ำตาไหลออกมาจากดวงตา

ฉินเย่ว์โหรวที่มีบ่อน้ำตาตื้นกำลังร้องไห้อยู่ข้างนางแล้ว

เฉินฝานขมวดคิ้ว

น้องห้า?

ฉินเย่ว์เจียวและฉินเย่ว์โหรวมีน้องสาวด้วยหรือ