บทที่ 24

หลี่ซานวิ่งออกจากด้านหลัง เมื่อเขาเห็นผู้ก่อความวุ่นวายชัดแจ้งแล้วรู้สึกโล่งทันที

เมื่อครู่นี้เขายังคิดว่าเป็นโจร

ในช่วงเวลาที่สถานการณ์คับขัน โจรป่าจัดการยากกว่าเจ้าหน้าที่ทางการอีก

“ข้าก็นึกว่าใคร! ที่แท้ก็ไอ้เศษสวะนี่เอง!” หลี่ซานกินเมล็ดทานตะวันพร้อมแสดงสีหน้าเหยียดหยาม

เมื่อวานเขาประมาทเกินไป วันนี้……มาถึงถิ่นของเขา

ก็ต้องให้ไอ้เศษสวะนี่ชดใช้ด้วยเลือด!

“มาเองถึงที่ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่เสียเวลาข้า”

ทันทีที่หลี่ซานทิ้งเปลือกเมล็ดทานตะวันลงพื้น “มาตรงนี้!”

เมื่อเสียงดับลง นักสู้ร่างใหญ่ตัวสูงสิบกว่าคนพุ่งเข้ามาห้องโถงทันที พวกเขาปิดล้อมหลี่ซานไว้อย่างมิดชิด

“ไอ้หนุ่ม ถ้าเจ้าคุกเข่าขอร้องข้าตอนนี้แล้วเรียกข้าท่านปู่สักคำ ข้าจะมอบความเมตตาให้พวกมันเบามือกับเจ้าสักเล็กน้อย!”

“ที่แท้ไม่มีเงินคืนเลยวิ่งมาก่อเรื่อง”

“เพียงแต่ว่า เขากลัวตัวเองตายไม่อนาถมากพอหรือถึงกล้ามาก่อกวนที่นี่”

“ได้ยินว่าเจ้าหนุ่มนั่นมีความสามารถอยู่บ้าง คงคิดว่าตัวเองไหวเลยมา!”

“น่าขำสิ้นดี เขาไม่รู้บ้างหรือว่าที่นี่คือที่ไหน! หอนางโลมอี๋ชุนย่วน สถานที่ ๆ นายอำเภอเมืองยังต้องยอมหลีกทางให้”

“วันนี้ข้ามองหญิงงามมากพอแล้ว ดูเรื่องสนุกอื่นบ้างดีกว่า”

เรื่องของเฉินฝานถูกแพร่กระจายโดยปากของแขกไปอย่างรวดเร็ว

ผู้คนเริ่มซุบซิบนินทา จากวิพากษ์วิจารณ์เสียงเบาในตอนต้น จนในตอนท้ายกลายเป็นว่าดูเรื่องสนุกกันหมด

“นายน้อยหลี่ เมื่อครู่นี้ไอ้หมอนี่ทำข้าตกใจ สั่งสอนมัน เอาให้หนัก ๆ เชียวล่ะ”

“ใช่ เอาให้หนัก ๆ รอให้พวกผู้หญิงของมันเข้ามาแล้ว ข้าจะจ่ายเงินเลือกพวกนางทุกวัน”

คนก็เช่นนี้ล่ะ เมื่อตนเองไม่ได้เรื่อง ก็มักชอบดูคนอื่นทุกข์ทรมานกว่าตน

เฉินฝานจับเก้าอี้พร้อมกระโดดขึ้นโต๊ะแล้วขว้างใส่ผู้ชายที่พูดว่าจะจ่ายเงิน

“ปึก!”

“อ๊าก!”

หลังจากส่งเสียงร้องเจ็บปวด ชายคนนั้นก็ล้มไปกับพื้นทันที