บทที่ 25

เมื่อเห็นแรงอาฆาตบนใบหน้าของหลี่ซาน เฉินฝานพลางกระดกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “อืม รู้เล็กน้อยน่ะ”

พูดจบ เขาหันขวดฝั่งที่มีตัวหนังสือไปทางหลี่ซานแล้วถาม “ตัวสุดท้ายคือคำว่ายาหรือไม่”

“อ่อ!”

เฉินฝานไม่รอหลี่ซานตอบ เขาแสดงสีหน้าราวกับค้นพบเรื่องใหญ่และมองหลี่ซานกล่าว “ข้ารู้แล้วว่าทำไมอี๋ชุนย่วนของท่านถึงทำมาค้าขายดีเช่นนี้ พวกท่านแอบใส่ของต้องห้ามในเหล้าของแขกแน่ ๆ กฎหมายของต้าชิ่งมีกำหนดไว้ว่า……”

รัชสมัยต้าชิ่งตั้งแต่สมัยเกาจู่มีกำหนดว่าห้ามหอ/ซ่องใช้ยาประเภทปลุกเพื่อดึงดูดแขกเป็นอันขาด

ผู้ที่ฝ่าฝืน โทษเบาคือสั่งปิด โทษหนักคือยึดทรัพย์สิน

ประโยคหลังที่เฉินฝานพูด หลี่ซานไม่มีอารมณ์ฟังแต่อย่างใด

ไอ้หมอนี่ไม่เพียงแค่รู้จักตัวหนังสือแต่ยังเข้าใจกฎหมายอีกด้วย!

ครั้งที่มาพร้อมจูต้าอันไม่ใช่เช่นนี้นี่ ถ้าเขารู้จักตัวหนังสือ เขาจะกล้าพิมพ์ลายนิ้วมือบนหนังสือสัญญาแบบนั้นได้อย่างไร

“ไอ้หนุ่ม หมายความว่าครั้งที่แล้วเจ้าแกล้งไม่รู้จักตัวหนังสือหรอกรึ!”

วันนั้นหลี่ซานเพิ่งนำเข้าของสิ่งนั้นกลับมา เพราะว่าเปลี่ยนผู้จัดหาของ เขาไม่วางใจจึงนำของสิ่งนั้นมาหาพ่อบ้านลุงหลีที่ท้ายเรือนเพื่อให้เขาช่วยดูว่ามันคือของปลอมหรือไม่

ตอนนั้น เฉินฝานกำลังพิมพ์ลายนิ้วมืออยู่กับลุงหลี เขาเห็นว่าเฉินฝานไม่รู้จักตัวหนังสือจึงไม่ได้ปิดบัง

“ครั้งก่อนข้าไม่รู้จริง ๆ” เฉินฝานกล่าวเสียงเรียบ

โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมไม่รู้จักตัวหนังสือ ไม่เช่นนั้นเวลาเท่านี้เขาไม่รู้จะไปหาเงินสิบตำลึงนี้มาจากไหนจริง ๆ

เมื่อวานหลังจากหลี่ซานกลับไปแล้ว เฉินฝานก็ครุ่นคิดเลยว่าจะหาเงินสิบตำลึงภายในสองวันอย่างไร ครุ่นคิดไปมาก็ยังไม่มีวิธีที่ดีที่สุด เมื่อหงุดหงิดถึงขีดสุดแล้ว เขาก็ด่าเจ้าของร่างเดิมคนโง่เขลาอยู่ภายในใจว่าพิมพ์ลายนิ้วมือลงในหนังสือสัญญาเช่นนั้นได้อย่างไร

เมื่อนึกถึงหนังสือสัญญา เขาพลางนึกถึงภาพจำตอนที่เจ้าของร่างดิมพิมพ์ลายนิ้วมือขึ้นมาได้ จากนั้น ก็เห็นความจำที่หลี่ซานถือของสิ่งนั้นมาหาลุงหลี

เขาให้ฉินเย่ว์เจียวกับฉินเย่ว์โหรวที่อ่านไม่ออกวาดบนผ้า หนึ่งในนั้นก็คือแผนผังหอนางโลมอี๋ชุนย่วนตามความจำของเจ้าของร่างเดิม

ก่อนที่เขาจะก่อความวุ่นวาย เขาเคยแอบเข้ามาดูลาดเลาจนรู้แจ้งแล้ว

“ไอ้หนุ่ม คนที่มีชีวิตโดยทำเป็นไม่สนใจ จะมีชีวิตดีกว่า ในทางกลับกัน ถ้าฉลาดมากเกินไป……”