บทที่ 177 ยาคงจิต

เหอกวงจี๋โบกมือ “ไม่เป็นไร ช่วงสองปีมานี้ไป๋โร่วหนิงก้าวเร็วเกินไป ต่อหน้าแล้วมักจะสร้างภาพลักษณ์ที่ดี แต่ลับหลังเป็นคนที่จองหอง และไม่เห็นใครอยู่ในสายตา การสั่งสอนเธอคราวนี้ สำหรับเธอแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่เลวร้าย ตอนนี้เธอเป็นดาราใหม่ที่โด่งดังในชั่วข้ามคืน ทำให้อารมณ์ร้อนได้ง่าย เมื่อเป็นเช่นนั้น ไม่ช้าก็เร็วจะต้องเสียเปรียบอย่างหนักแน่นอน”

เซียวชุ่นแนะนำพวกเขาสองคนในเวลาที่เหมาะสม พวกเขาล้วนเป็นนักธุรกิจ และมันเป็นเรื่องง่ายที่จะสนทนากัน

“เรื่องพรีเซนเตอร์โฆษณาต้องรบกวนประธานเหอแล้ว” เซียวชุ่นกล่าวด้วยความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

“แคก ตอนนี้ขาดแคลนทุกอย่าง แต่ไม่เคยขาดแคลนดาราสาวที่สวย ไม่ใช่ปัญหา ผมสามารถหาพรีเซนเตอร์ได้ทุกเมื่อ” เหอกวงจี๋กล่าวด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

เซียวชุ่นหยิบขวดแก้วเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า มีเม็ดยาสีเทาเข้มอยู่หลายเม็ด “ผมเป็นคนปรุงยาเม็ดยาคงจิตด้วยตนเอง หน้าที่หลักคือบำรุงไตและเส้นเอ็น ประธานเหอลองกินดู”

เม็ดยาเหล่านี้เป็นของขวัญที่เขาคิดจะมอบให้เวินกวงเหลี้ยงและไช่จวิ้นหมิง และเขาปรุงออกมามากหน่อย เพราะยานี้ไม่ใช่ว่าหมดอายุในระยะเวลาอันสั้น สามารถเตรียมไว้ใช้ในกรณีฉุกเฉินได้

ยานี้มีแหล่งที่มา และมีผลเสริมสร้างพลังและบำรุงปราณ กินไม่กี่เดือนก็สามารถทำให้ร่างกายแข็งแรงเทียบเท่าระดับร่างกายของนักกีฬาได้ อย่างไรก็ตามวัตถุดิบนั้นค่อนข้างราคาแพงเช่นกัน เขาใช้โสมป่าพันปีที่หวางเย๋มอบให้ไปครึ่งกว่าแล้ว

ดังนั้นถ้าเป็นจำนวนของหลายเดือน เขาอยากใจกว้างมอบยาให้ แต่ก็ทำไม่ได้ แต่การมอบให้สิบหรือยี่สิบเม็ดก็สามารถปรับปรุงร่างกายของพวกเขาได้มาก

เหอกวงจี๋หยิบขวดแก้วและมองอย่างระมัดระวัง และรู้สึกลังเลเล็กน้อย

สรุปแล้วสิ่งนี้ก็เป็นยาเช่นกัน แต่หลังจากครุ่นคิดแล้ว เซียวชุ่นไม่มีแรงจูงใจที่จะทำร้ายเขา ดังนั้นเขาจึงเปิดฝาขวดและเทยาออกมาหนึ่งเม็ด โยนเข้าไปในปาก กัดฟันเงยหน้าแล้วกลืนลงไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง รู้สึกถึงความอุ่นขึ้นบริเวณท้องส่วนล่างอย่างรวดเร็ว แล้วไปยังแขนขา ดูเหมือนว่ารูขุมขนบนร่างกายจะเปิดออกทันที และรู้สึกสบายอย่างอธิบายไม่ถูก ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความพึงพอใจ และดวงตาเป็นประกาย

“เป็นยาดีจริง ๆ!”

หลังจากนั้นเหอกวงจี๋ลุกขึ้นทันที และเดินไปรอบ ๆ โต๊ะอาหารด้วยท่าทางที่ค่อนข้างตลก

ตามคำกล่าวที่ว่าเก้าในสิบเป็นคนป่วย เหอกวงจี๋อยู่ในวงการบันเทิงที่เสื่อมโทรมตลอดทั้งปี เป็นแวดวงที่เอารัดเอาเปรียบ กินเลี้ยงอย่างหรูหราไม่เคยขาด ทำให้ร่างกายของเขาเสื่อมโทรมไปนานแล้ว

หลังจากทานยาเม็ดนี้เข้าไปแล้ว ถึงแม้จะไม่มีความรู้สึกว่าได้เกิดใหม่ แต่ร่างกายก็เบากว่าเมื่อก่อนมาก ประสิทธิผลน่าทึ่งมาก

ขณะเดียวกัน เขาเป็นนักธุรกิจ เมื่อมีโอกาสทางธุรกิจ ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับหมาป่าผู้หิวโหย

“คุณเซียว คุณสามารถผลิตยานี้ได้ปริมาณมากไหม? คุณสามารถให้ผมเป็นตัวแทนได้ไหม? ผมรับรองว่าคุณจะได้กำไรมหาศาล!”

เหอกวงจี๋กล่าวอย่างตื่นเต้นด้วยสีหน้าแดงก่ำ

เซียวชุ่นยิ้มและพูดบั่นทอนจิตใจ

“เกรงว่าคงไม่ได้หรอก เทคโนโลยีการผลิตยานั้นไม่ยาก แต่วัตถุดิบหลักหายาก ผมได้มาโดยบังเอิญนิดหน่อย และปรุงยาได้แค่ยี่สิบกว่าสามสิบเม็ดเท่านั้น มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ และการผลิตจำนวนมากนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้”

เขาใช้กลเม็ดเล็กน้อย ความจริงเขาปรุงยาได้ร้อยกว่าเม็ด ยานี้เป็นของล้ำค่า ถ้าบอกว่าปรุงยาได้มากมันก็จะไม่ล้ำค่าแล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้จะทำให้เหอกวงจี๋รู้สึกสำนึกบุญคุณมากยิ่งขึ้น เขาจะได้ให้ความสำคัญกับเรื่องโฆษณามากยิ่งขึ้น

“คุณต้องการวัตถุอะไร มีเงินก็ไม่สามารถซื้อได้หรือ?”

เหอกวงจี๋ยังคงไม่ยอมแพ้ เขาค่อย ๆ นั่งบนเก้าอี้ มองไปที่เซียวชุ่นและเอ่ยถาม

“โสมป่าพันปี” เซียวชุ่นบอกเขาอย่างตรงไปตรงมา

“เป็นสิ่งที่ไม่สามารถบรรลุได้จริง ๆ การผลิตจำนวนมากก็สิ้นหวังแล้วจริง ๆ” เหอกวงจี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวด้วยความเสียใจ

“แต่ผมจะขอให้คนช่วยหา ถ้าสามารถหาได้ คุณเซียวช่วยปรุงยาให้ผมได้ไหม? แน่นอนว่าผมจะไม่ให้คุณทำงานฟรี ผมจะตอบแทนคุณอย่างงาม”