บทที่ 178 ผมเอง

ตรงข้ามกับเสิ่นยี่ ซึ่งดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจและความดูถูกเหยียดหยาม

โดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นเหยาเสินเดินคล้องแขนเซียวชุ่นแล้ว เขารู้สึกโกรธแค้นอยู่ในใจ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าผู้หญิงสวยอย่างเหยาเสินเต็มใจแต่งงานกับคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ได้อย่างไร

ความคิดนี้ผิดเพี้ยนเล็กน้อย และคนภายนอกอาจไม่เข้าใจ

ตัวอย่างเช่น หากบุคคลหนึ่งแบ่งปันเลขลอตเตอรี่ให้คนอื่น แต่ตนเองพลาดและซื้อไม่ทันเวลา แต่บุคคลนั้นกลับถูกรางวัลใหญ่ห้าล้าน ทำให้เขารู้สึกอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง

ปาร์ตี้แบบนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการดื่ม พูดคุย และเล่นเกมเท่านั้น

เซียวชุ่นไม่เคยคุ้นเคยกับงานเลี้ยงเช่นนี้ และเมื่ออยู่ในงานเลี้ยงเช่นนี้เขามักจะกลายเป็นคนนอก และเห็นได้ชัดเจนว่าเข้ากับคนอื่นไม่ได้

เขาถือแก้วเหล้าแล้วนั่งอยู่ด้านข้างอย่างเงียบ ๆ และเป็นผู้ฟังที่ดี

ทุกคนไม่มีคำพูดก็หาคำพูดมาพูดคุยกัน ไม่รู้ทำไมพวกเขาพูดถึงการหายตัวไปของตระกูลซือคงจากเจียงไห่ในชั่วข้ามคืน

“โลกนี้ไม่แน่นอน ตระกูลซือคงเป็นตระกูลใหญ่ แต่จู่ ๆ ก็ย้ายไป และไม่มีข่าวล่วงหน้าเลย ซึ่งมันแปลกมาก”

“ต้องล่วงเกินคนใหญ่คนโตอย่างแน่นอน”

ซ่งเผิงจู่วจิบไวน์และเหลือบมองเซียวชุ่นตามสัญชาตญาณ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจว่ามันมีความเกี่ยวข้องกับเซียวชุ่นหรือไม่ แต่จากข้อมูลที่มีจำกัดและคำสั่งที่ได้จากผู้อาวุโสของตระกูลซ่งแล้ว มีความเป็นไปได้สูง

“อย่าล้อเล่น เจียงไห่ยังมีคนที่สามารถจัดการคนของตระกูลซือคงได้อีกหรือ? ถึงแม้ว่าจะมีการต่อสู้กันจริง ๆ ก็อาจจะบาดเจ็บและพ่ายแพ้ทั้งสองฝ่าย จะทำให้ตระกูลซือคงย้ายไปด้วยความตื่นตระหนกขนาดนั้นได้อย่างไร ผู้นำตระกูลแขวนคอตาย ช่างน่าอนาถจริง ๆ”

“ผมได้ยินว่าพวกเขาไปล่วงเกินคนใหญ่คนโตที่แซ่เซียว ดังนั้นพวกเขาจึงถูกบีบบังคับให้ออกไปจากเจียงไห่”

สายตาของโอหยางเชียนเชียนจ้องไปที่เซียวชุ่น และเขาพูดกึ่งตลกและกึ่งจริงจังว่า “พี่เซียว คนใหญ่คนโตที่แซ่เซียวน่าจะไม่ใช่คุณใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลายคนต่างมองเขาด้วยสายตาหยอกล้อ ซึ่งส่วนใหญ่ไม่มีเจตนาร้าย เพียงแต่ถือเป็นเรื่องตลกที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยเท่านั้น

แต่สิ่งที่ทุกคนคิดไม่ถึงก็คือเซียวชุ่นยิ้มบาง ๆ และตอบอย่างจริงจังว่า “ถูกต้อง ผมเอง”

หลังจากกล่าวจบ ก็มีเสียงหัวเราะดังลั่น

โดยเฉพาะเสิ่นยี่ที่หัวเราะชอบใจที่สุด ราวกับว่าเขาได้ยินเรื่องตลกใหญ่ และกล่าวประชดว่า “คุณเป็นแค่เขยแต่งเข้า ไม่มีงานที่มั่นคง แล้วยังมาบอกว่าตนเองเป็นคนใหญ่คนโตอีก มันน่าขำสิ้นดี”

หลังจากกล่าวประโยคนี้ออกมา ท่าทางทุกคนเปลี่ยนเป็นแปลกทันที

โม่ยี่ไป๋ โอหยางเชียนเชียน ซ่งเผิงจู่ว และแม้แต่ซุนซวนต่างก็มองเขาเหมือนมองคนโง่เขลา ส่วนคนที่เหลือพวกนั้นไม่รู้สถานการณ์จริง เดิมทีมันเป็นการล้อเลียนที่ไม่มีเจตนาร้าย แต่ตอนนี้มีความเยาะเย้ยเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

“มองไม่ออกนี่ ปกติพี่เซียวเป็นคนที่ไม่ชอบพูด พอเอ่ยปากก็พูดเรื่องตลกเลย”

“ต่อไปเจียงไห่จะต้องอาศัยพี่เซียวคุ้มครองแล้ว ต้นขานี้ใหญ่ จะต้องกอดให้แน่น ๆ”

ท่าทางของเซียวชุ่นยังคงสงบ เขายกแก้วเหล้าขึ้นแล้วกล่าวว่า “ชมเกินไปแล้ว”

เหยาเสินอดไม่ได้ที่จะแอบหยิกเขา จากนั้นยิ้มให้ทุกคนด้วยท่าทางที่ซับซ้อน

ทันใดนั้นบรรยากาศก็อึดอัดเล็กน้อย

โม่ยี่ไป๋ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ปรบมือแล้วกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน ฉันเต้นรำให้ทุกคนดูดีไหม? ถ้าคนที่เต้นเป็นก็เต้นพร้อมกับฉัน”

“คุณโม่ ดาราดังเต้นเพื่อพวกเรา นี่เป็นโอกาสที่หายาก” มีคนกล่าวชม

“ไป๋ไป๋ ฉันจำได้ว่าวันนี้ของปีก่อนไม่ใช่วันเกิดของคุณ?” ผู้หญิงคนหนึ่งที่สนิทกับเธอกล่าวออกมา

“ฉันจัดงานวันเกิดล่วงหน้า บางทีอีกไม่กี่วันฉันก็ไม่อยู่ที่เจียงไห่แล้ว ถึงอยากจะสังสรรค์ก็ทำไม่ได้อีกแล้ว” โม่ยี่ไป๋ยิ้มไม่เป็นธรรมชาติ

“คุณจะไปแสดงที่อื่นเหรอ?”

“ถือว่าใช่มั้ง”