บทที่ 179 นี่ถึงจะเรียกว่าทำร้ายคน

“ขอบคุณ สำหรับความหวังดีของคุณชายหลี่”

โม่ยี่ไป๋ยิ้มอย่างขมขื่น แล้วหันไปมองต่งจื่อหมิน

“พรุ่งนี้ฉันจะย้ายออกไป”

“คุณไม่เข้าใจคำพูดของคุณชายต่งหรือ? เดี๋ยวนี้ ทันที”

หลี่ซ่างจื้อได้ยินว่าโม่ยี่ไป๋เป็นผู้หญิงที่ยอมทำทุกอย่างเพื่ออำนาจ ผู้หญิงแบบนี้แค่ใช้เงินก็สามารถนอนกับเธอได้ แต่เขานึกไม่ถึงเธอจะดื้อรั้นขนาดนี้ ทำให้เขารู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

“ฉันต้องใช้เวลาเก็บข้าวของ.......” โม่ยี่ไป๋กล่าว

“คุณมีข้าวของอะไรให้เก็บ? สิ่งที่คุณมีทั้งหมดเป็นของบริษัท ออกไปเดี๋ยวนี้!”

ต่งจื่อหมินกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “คุณไม่ให้เกียรติคุณชายหลี่ ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติผมต่งจื่อหมินโม่ยี่ไป๋ คุณคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงบริสุทธิ์หรือ?”

คำพูดของต่งจื่อหมินเป็นความจริงส่วนหนึ่ง

เธอไม่มีข้าวของอะไรจริง ๆ ช่วงหลายปีที่ผ่านมามองผิวเผินแล้วชีวิตของเธอนั้นสดใส เธออาศัยอยู่ในบ้านหรูและขับรถหรู แต่ความจริงแล้วรายได้ของเธอไม่สูง นอกจากจ่ายค่าใช้จ่ายตามปกติแล้ว โดยพื้นฐานแล้วเธอแทบไม่มีเงินเก็บเลย

ในสายตาของคนอื่นนั้นเธอเป็นดาราดัง มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าความจริงแล้วเธอไม่ใช่ตัวอะไรเลย

ร่างกายของโม่ยี่ไป๋สั่นเล็กน้อย หน้าขาวซีด หันกลับมาแล้วเดินมาอยู่ข้างเซียวชุ่นและคนอื่น ๆ ดูเหมือนจะรวบรวมความกล้า ถอนหายใจอย่างแรง และแสร้งทำเป็นยิ้มด้วยความผ่อนคลาย “ขออภัยด้วย ที่ทำให้ทุกคนเห็นเรื่องตลก”

“คุณโม่”

หลายคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอ รู้สึกเห็นอกเห็นใจเธอ

ตอนนี้พวกเขาถึงเข้าใจสิ่งที่โม่ยี่ไป๋พูดเมื่อสักครู่

บางทีอีกไม่กี่วันฉันอาจจะไม่อยู่ที่เจียงไห่แล้ว” หมายความว่าอย่างไร ดูเหมือนว่าเธอได้ล่วงเกินคุณชายคนนี้แล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับต่งจื่อหมิน พวกเขาทั้งหมดเงียบ และไม่มีใครกล้าพูดอะไร โอหยางเชียนเชียนและ ซ่งเผิงจู่วเป็นเพียงตระกูลรองเท่านั้น ไม่สามารถยั่วยุทายาทกองกำลังใต้ดินได้

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรจะพูด

“ฉันไม่เป็นไร พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ ขอโทษด้วย” โม่ยี่ไป๋กล่าวด้วยความลำบากใจ

หลังจากกล่าวจบ เธอมองเซียวชุ่นด้วยท่าทางที่ซับซ้อน

เธออดไม่ได้ที่จะแอบยิ้มอย่างขมขื่น ปล่อยให้เขาเห็นความน่าสังเวชตนเองอีกครั้งแล้ว แต่ช่างมันเถอะ เพราะตนเองจะไปจากที่นี่แล้ว บางทีต่อไปอาจจะไม่ได้พบหน้ากันอีกแล้ว

ทุกคนต่างทำอะไรไม่ถูก ดังนั้นพวกเขาจึงเตรียมตัวจะจากไป

เหยาเสินเห็นท่าทีเย็นชาของต่งจื่อหมินและหลี่ซ่างจื้อแล้ว เธอดึงมุมเสื้อผ้าของเซียวชุ่นและกล่าวเบา ๆ ว่า “ถ้าปล่อยโม่ยี่ไป๋ไว้ที่นี่ตามลำพัง เธอจะเป็นอันตรายไหม?”

เซียวชุ่นตกตะลึงครู่หนึ่ง

สิ่งที่เหยาเสินพูดนั้นสมเหตุสมผล ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบโม่ยี่ไป๋มากนัก แต่ถ้าทิ้งเธอไว้แบบนี้ มันก็จะใจร้ายไปนิด

เขาพยักหน้าเบา ๆ เพื่อเป็นสัญญาลักษณ์ให้เหยาเสิน

เหยาเสินเข้าใจทันที เดินไปหาโม่ยี่ไป๋แล้วกล่าวว่า “คุณไปพร้อมกับพวกเราเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาเก็บของก็ได้”

โม่ยี่ไป๋มองเหยาเสินด้วยความซาบซึ้ง ท้ายที่สุดคนที่ไม่สนิทกลับห่วงใยเธอ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

“ขอบคุณ ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันไม่เป็นไรหรอก พวกคุณกลับไปเถอะ”

เหยาเสินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวเบา ๆ ว่า “ถ้าเกิดอะไรขึ้น คุณก็โทรแจ้งตำรวจ”

โม่ยี่ไป๋พยักหน้าด้วยรอยยิ้มขมขื่น

ขณะที่เซียวชุ่นและเหยาเสินเดินออกจากไปห้องรับแขก และเดินมุ่งหน้าไปที่ประตู ต่งจื่อหมินก็ชี้ไปที่เซียวชุ่นและกล่าวว่า “คุณอยู่ก่อน!”

คนที่ออกไปต่างหยุดฝีเท้าพร้อมเพรียงกัน และมองด้วยความสงสัย

“มีธุระอะไรหรือ?” เซียวชุ่นเหลือมองเขาแล้วเอ่ยถามเบา ๆ

“คุณทำร้ายเพื่อนสนิทของผมใช่ไหม?”

ต่งจื่อหมินลูบแหวนหยกบนมือของตนเอง มองเขาด้วยความหยอกล้อแล้วเอ่ยถาม

เซียวชุ่นเหลือบมองหลี่ซ่างจื้อแวบหนึ่ง “ไม่ใช่”

หลี่ซ่างจื้อเดินไปอยู่ตรงหน้าเซียวชุ่น รอยยิ้มที่พอใจก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา