บทที่ 180 จวงจินเป็นใคร

สายตาของโอหยางเชียนเชียนและ ซ่งเผิงจู่วประกายความแตกต่าง

สิ่งที่เปล่งออกมาจากร่างกายเซียวชุ่นดูเหมือนจะเย็นชา แต่มีพลังที่ยโสโอหัง พวกเขาเกือบจะแน่ใจแล้วว่าคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา ก็คือคนที่บีบบังคับจนตระกูลซือคงจนตรอก!

ดูเหมือนว่าไม่นานเจียงไห่จะนองเลือดอีกครั้งแล้ว

“รนหาความตาย!”

ต่งจื่อหมินตะโกน แล้วเตะไปที่ด้านหลังศีรษะของเซียวชุ่น

เขาไม่ใช่นักบู๊ อย่างมากที่สุดเขาแค่เคยฝึกเทควันโดมาระยะหนึ่งเท่านั้น ลูกเตะนี้ดูเฉียบขาดนี้ ความจริงแล้วพลังเตะนั้นอ่อนแอมาก

เซียวชุ่นก้มศีรษะ ลูกเตะนี้ข้ามศีรษะของเขาไป จากนั้นเขาใช้เท้าโจมตีอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ได้ยินเสียงเพียงเสียงตุ้บ หลังจากนั้นก็ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนอย่างอนาถ

ก่อนที่ทุกคนจะมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อเรื่องที่เกิดขึ้น ต่งจื่อหมินก็นอนอยู่บนพื้นแล้ว จับขาขวาของตนเองและร้องโหยหวน เสียงของเขาน่ากลัวจนรู้สึกชาหนังศีรษะ

เลือดสีแดงไหลออกมาจากกางเกงสีขาว มองแล้วน่าตกใจ

ขณะที่เหยาเสินกำลังจะหันไปมอง เซียวชุ่นก็กอดเธอไว้ในอ้อมแขนของตนเองและกล่าวเบา ๆ ว่า “อย่าดูเลย สามีของคุณลงมือหนักไปหน่อย กลัวจะทำให้คุณตกใจ”

เหยาเสินไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี วันนั้นเธอเห็นเขาต่อยหน้าอกของซือคงซินหรงด้วยตาของตนเอง แล้วยังมีอะไรอีกที่ตนเองไม่สามารถมองได้อีกล่ะ? เพียงแต่ตอนนี้เธอรู้สึกกังวลเล็กน้อยเท่านั้น

ตอนนี้ผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างกายต่งจื่อหมินยืนตะลึงอยู่ที่เดิม และมองฉากนี้จนมือไม้อ่อนไปหมด

ซุนซวนคิดผิดอีกครั้ง เขาไม่คิดว่าเซียวชุ่นจะกล้าลงมือทำร้ายต่งจื่อหมิน

ตอนนี้ผู้สนับสนุนทั้งสองของเขานอนอยู่บนพื้นแล้ว

เขาตื่นตระหนกครู่หนึ่ง กลืนน้ำลายแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่น “เซียวชุ่น คุณจบเห่แล้ว ถ้ารู้จักเอาตัวรอดก็รีบโทรเรียกรถพยาบาล บางทีอาจให้คุณตายแบบศพสมบูรณ์!”

ต่งจื่อหมินจับขาของตนเอง เจ็บปวดจนเหงื่อออกเต็มหน้าผาก กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบ “พ่อบุญธรรมของผมคือจวงจินแม่งฉิบหาย คุณต้องตายอย่างแน่นอน!”

“ถ้าแน่จริงก็อย่าเพิ่งไป ผมจะถลกหนังคุณ!”

“ยืนเซ่ออยู่ทำไม? โทรเรียกคน! อย่าปล่อยให้เจ้าหมอนี้หนีไป!”

ตอนนี้โม่ยี่ไป๋รู้สึกสับสนเช่นกัน ทำไมถึงได้กลายเป็นความแค้นระหว่างเซียวชุ่นและต่งจื่อหมินไปแล้ว ตอนนี้กลายเป็นปัญหาใหญ่แล้ว

เธอเดินไปหาเซียวชุ่นอย่างรวดเร็ว และส่งสัญญาณให้เขากลับไปก่อน ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าเซียวชุ่นเป็นประธานของจินสีกรุ๊ป และรู้ว่าเขาต่อสู้เก่งมาก แต่เธออาศัยอยู่ในเมื่องเจียงไห่มาหลายปี แล้วเธอไม่รู้พลังอำนาจของจวงจิน ได้อย่างไร?

เมื่อก่อนตอนที่เขายังเป็นเพียงหัวหน้าเล็ก ๆ ใครก็ตามที่ยั่วยุเขา ก็ยากที่จะอยู่รอดในเจียงไห่

ถึงแม้ว่าจะเป็นธุรกิจของสี่ตระกูลใหญ่ ส่วนใหญ่จะถูกทำลายจนล้มละลาย เพราะคนประเภทนี้ไม่มีบรรทัดล่าง คนที่ไม่มีอะไรย่อมไม่เกรงกลัวอะไร และยากที่จะจัดการเขาอีกด้วย

และตอนนี้พลังอำนาจของเขาครอบคลุมทั่วเจียงไห่แล้ว ในพื้นที่สีเทาเหล่านั้น ถ้าจะบอกว่าใช้มือเดียวก็สามารถคลุมทั่วท้องฟ้ามันก็ไม่เกินจริง

เซียวชุ่นกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “โทรไปเรียกนิติบุคคล แล้วเชิญคนพวกนี้ออกไป”

โม่ยี่ไป๋ตกตะลึงครู่หนึ่ง เวลาเช่นนี้แล้วเขายังคงหัวเราะได้อีก

แต่เธอก็เชื่อฟัง โทรศัพท์ไปที่นิติบุคคล

เมื่อได้ยินว่ามีคนก่อกวน ฝ่ายนิติบุคคลไม่กล้าเพิกเฉย ประมาณห้านาทีต่อมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธครบสิบคนก็เดินเข้ามา

คนที่เป็นผู้นำคือชายหนุ่มที่เคยเอาปืนจ่อศีรษะของเซียวชุ่นก่อนหน้านั้น

หลังจากเห็นเซียวชุ่นแล้ว เขาก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว และกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ประธานเซียว”

“คุณชื่ออะไร?”

เซียวชุ่นมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สีหน้าเคร่งขรึม ร่างกายแข็งแรง สิ่งสำคัญที่สุดคือร่างกายของเขามีไอสังหาร ถึงแม้จะไม่รู้ไอสังหารบนร่างกายของเขามาจากไหน แต่เขารู้ว่าคนเช่นนี้เวลาลงมือนั้นไม่คลุมเครืออย่างแน่นอน

“หมาป่าน้ำตาล” เขาแจ้งเป็นรหัส

“ผมสั่งคุณได้ไหม?” เซียวชุ่นเข้าใจคร่าว ๆ และไม่ได้หยั่งเชิงอีกต่อไป

“ได้แน่นอน ประธานซ่งบอกคุณว่าคุณมีสิทธิ์ระดมกองกำลังรักษาความปลอดภัยทั้งหมดของอสังหาฯจวินเป่า”