บทที่ 181 ต้วนเจีย

“น้ำมาใช้ดินต้าน ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ แล้วจะจัดการอย่างไรได้อีกล่ะ?” เซียวชุ่นยิ้มบาง ๆ

“ตอนนี้ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ผมจะโยกย้ายคนจำนวนหนึ่งจากอสังหาฯจวินเป่าไปช่วยคุ้มครองที่ซิงเหอ คีเอเจอร์ก่อน หลังจากกำจัดจวงจินแล้วค่อยคืนให้คุณ”

“ไม่มีปัญหา ถ้าคุณเห็นคนที่เหมาะสมก็โยกย้ายไปได้โดยตรง” ซ่งชิงโจกล่าวด้วยความใจกว้าง

“ขอบคุณ คุณอาซ่ง”

“คุณน่ะ ถ้าคุณไม่ก่อเรื่องแล้วมันอึดอัดใช่ไหม? นี่หยุดไปเพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้น.......”

“คุณอาซ่ง สัญญาณโทรศัพท์ไม่ดี ผมขอวางสายก่อน”

“……”

หลังจากนั้น เขาโทรหาหมาป่าน้ำตาลที่อยู่อสังหาฯจวินเป่า ให้เขาพาคนไปรายงานตัวที่ซิงเหอ คีเอเจอร์ หมาป่าน้ำตาลตกลงทันที

ถึงแม้ว่าบริษัทจะมีทีมรักษาความปลอดภัย แต่มีจำนวนจำกัด และพวกเขาเกือบทั้งหมดไม่มีประสบการณ์ต่อสู้

การจับขโมยหรืออะไรเล็กน้อยนั้นทำได้ดี แต่ถ้าคาดหวังให้พวกเขาคุ้มครองความปลอดภัยแล้ว เห็นได้ชัดเจนว่ายังไม่มีความสามารถเพียงพอ

ถ้าหงส์แดงเพียงคนเดียวดูเหมือนจะน้อยไปนิด แต่ถ้าสร้างเครื่องรางเสร็จแล้ว เขาก็จะรู้สึกสบายใจขึ้น

ถึงแม้ว่าอาการเจ็บป่วยของหวางเย๋จะถูกเซียวชุ่นระงับไว้ชั่วคราว แต่เขาอายุมากแล้ว ร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน เวลาปกติเขาไม่ไปรักษาคนไข้อยู่ที่สืออันถัง แต่จะพักผ่อนอยู่ที่สวนไผ่ม่วงถ้าไม่ใช่ผู้ป่วยสำคัญ เขาจะไม่รับ

เมื่อเซียวชุ่นมาถึงสวนไผ่ม่วงเฉ่าหยวนเต๋อลูกศิษย์ของหวางเย๋ก็รอต้อนรับอยู่ที่ประตูแล้ว

“คุณเซียว ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้ว” เฉ่าหยวนเต๋อกล่าวทักทายด้วยความเคารพ

“ช่วงนี้อาจารย์ของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?”

ปกติเซียวชุ่นมารับวัตถุดิบยาที่สืออันถังก็ไม่ค่อยพบหวางเย๋มากนัก ดังนั้นเขาจึงถามคำถามนี้

“ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงของคุณเซียว อาจารย์สบายดี” เฉ่าหยวนเต๋อตอบด้วยรอยยิ้ม

เซียวชุ่นพยักหน้า แล้วเดินตามเฉ่าหยวนเต๋อไปในลานบ้าน

บ้านมีสะพานเล็ก มีน้ำไหลและดอกท้อบานสะพรั่ง กำแพงสีขาว กระเบื้องหลังคาสีเขียวเล็ก ๆ และหลังคาทรงโค้ง

สวนไผ่ม่วงใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมแบบฮุยโจว กระเบื้องหลังคาสีเขียว และกำแพงสีขาว ลานบ้านลึก สดใสและสง่างาม ปลูกไผ่ม่วงทั่วลานบ้าน เงียบสงบ เป็นสถานที่เหมาะแก่ใช้ปั้นปลายชีวิต

“ผู้เพื่อนเซียว ไม่ได้พบกันนานแล้ว คุณยังคงสดใสเหมือนเดิม”

วันนี้สีหน้าของหวางเย๋ไม่เลว กล่าวทักทายตนเองด้วยเสียงสดใส

“ท่านหวาง ไม่ต้องกล่าวตาทมารยากับผมขนาดนี้ ผมได้ประโยชน์จากสืออันถังไม่น้อย พาผมไปพบผู้ป่วยเถอะ” เซียวชุ่นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หวางเย๋กล่าวด้วยยิ้มเช่นกัน “เชิญตามผมมาเถอะ”

“ถ้าท่านหวางยังหมดหนทาง เกรงว่าผมคงทำสามารถอะไรไม่ได้เหมือนกัน”

เซียวชุ่นพูดดักไว้ก่อน ด้วยระดับพลังบำเพ็ญของเขาในปัจจุบันแล้ว ยังไม่สามารถขัดมติสวรรค์และเปลี่ยนโชคชะตาได้

“ผู้เพื่อนเซียว พูดล้อเล่นแล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าคุณแล้ว ความสามารถของผมนั้นไม่คู่ควรที่จะเอ่ยถึง”

ทั้งสองคุยกันแล้วเดินไปที่ห้องถัดไป และไม่ช้าเขาก็เห็นผู้ป่วย

ชายวัยกลางคนร่างกายผอมบาง แก้มตอบนอนอยู่บนเตียง มองแล้วรู้สึกคุ้นตา และจำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน

เมื่อชายวัยกลางคนเห็นหวางเย๋พาเซียวชุ่นเข้ามา เขาพยักหน้าด้วยความยากลำบาก ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“นี่คือหมอเทวดาที่ผมเชิญมารักษาคุณ หมอเทวดาเซียว ถ้าแม้แต่เขาก็ไม่สามารถรักษาคุณได้ เกรงว่าคงไม่มีใครในโลกนี้สามารถช่วยคุณได้แล้ว”

หวางเย๋กล่าวเยินยอเซียวชุ่น

“ท่านหวางชมเกินไปแล้ว ผมจะตรวจชีพจรให้คุณก่อน” เซียวชุ่นยิ้มบาง ๆ

มีร่องรอยของความไม่เชื่อใจอยู่ในดวงตาของชายวัยกลางคน