บทที่ 207 หมอเทวดา

“ในเมื่อคุณหวางยกย่องเขามากขนาดนี้ เขาต้องมีความสามารถอย่างแน่นอน คุณหนูให้เขาตรวจดูหน่อย แม้จะเป็นตัวเลือกสุดท้าย อาจจะโชคดีประสบความสำเร็จ”

เล่อเหวินติดตามถางชือชือมาหลายปีและเห็นใจคุณหนูมาก ปกติเธอปากไวกว่าสมอง และคราวนี้เธอพูดออกมาโดยไม่คิด

ถางชือชือเกือบหน้ามืดเป็นลมไปแล้ว เด็กคนนี้ ตัวเลือกสุดท้าย? อาจจะโชคดี?

หลังจากที่เล่อเหวินพูดออกไป เธอก็รู้สึกว่าพูดอะไรผิด เธอจึงรีบแลบลิ้นแล้วหลบไปอยู่หลังถางชือชือ

สีหน้าของหวางเย๋เปลี่ยนไป ถางชือชือรีบอธิบายว่า: “ท่านหวาง ท่านอย่าถือสา เด็กคนนี้ถูกฉันตามใจจนเสียคน ยับยั้งปากไม่เป็น ในเมื่อเป็นคนที่ท่านแนะนำ ขอบคุณท่านที่ให้เขามาวินิจฉัยโรคให้ฉัน"

จากนั้นหวางเย๋ก็สั่งให้เฉ่าหยวนเต๋อไปที่สวนหลังบ้านและเชิญเซียวชุ่นมา

เมื่อเซียวชุ่นปรากฏตัวต่อหน้าถางชือชือและเล่อเหวินทั้งคู่ก็ตกตะลึง

“ท่านหวาง ท่านเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ไอ้อันธพาลที่หรือหมอเทวดา” เล่อเหวินโพล่งปากออกมาซึ่งไม่ได้รับบทเรียนจากก่อนหน้าเลย

เมื่อได้ยินเช่นนี้หวางเย๋ก็ตะลึงเล็กน้อย มองเซียวช่นและถามว่า “พวกคุณรู้จักกันเหรอ?”

“ไม่ถือว่ารู้จัก เคยเจอกันครั้งเดียว” เซียวชุ่นพูดด้วยรอยยิ้ม

ถางชือชือถูกผู้ชายคนนี้ไล่ตามไปทั่วเมื่อไม่กี่วันก่อนและถูกเขาหยอกล้อ จึงจำเขาได้ดี

ในเวลานี้ บหน้าสวยของเธอเย็นชาราวกับน้ำแข็ง เธอมองเขาและพูดอย่างประชดประชันว่า “ฉันไม่ปฏิเสธว่าการต่อสู้ของคุณเก่งจริงๆ แต่สำหรับเรื่องการรักษาฉันว่าอย่าเลย”

“คุณหวาง อย่าถูกคนพาลคนนี้หลอกเลย” เล่อเหวินพูดต่อ

“ดูเหมือนว่าพวกคุณน่าจะเข้าใจผิด” หวางก็หัวเราะคริคัก

“นี่คือหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงเจียงไห่ จริงแท้แน่นอน ถ้าเขาไม่สามารถวินิจฉัยโรคของคุณหนูถังได้ ฉันเกรงว่าคงไม่มีทางรักษาแล้วจริงๆ”

“รบกวนท่านหวังมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ ฉันยอมตายดีกว่าให้ผู้ชายคนนี้รักษา”

ถางชือชือกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา "เล่อเหวินไปกันเถอะ"

หลังจากที่พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นและเดินออกไปพร้อมกับเล่อเหวิน

เซียวชุ่นนึกสงสัยในใจว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นยังไงกันแน่ ฉันแค่ขอให้เธอถอดผ้าคลุมหน้าออกเพื่อดูว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร? ทำไมทำเหมือนเห็นศัตรูที่ฆ่าพ่อแม่ตัวเอง

“คุณหนูถางหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่คุณต้องรู้ก่อนว่า ตอนนี้โรคนี้เพียงแค่เจ็บหน้าอก หายใจถี่ และคัดจมูก และในกรณีที่รุนแรงอาจเกิดอาการชักและเป็นลม และอีกไม่กี่ปีก็จะมีอาการตาแดงและบวม ปรากฏขึ้น

นานไปผิวทั่วร่างกายก็จะเปื่อยเน่า ถึงตอนนั้น ฉันกลัวว่าชีวิตน้อยๆของคุณหนูจะไม่รอด คุณมาขอให้ผมรักษาตอนนั้นเกรงว่ามันจะสายเกินไป "เซียวชุ่นกล่าวอย่างหนักแน่น

“ไอ้อันธพาล แกอย่าพูดให้ตื่นตระหนก คิดว่าพวกเราจะกลัวเหรอ？” เล่อเหวินหันมามองเขาอย่างเย็นชา

เมื่อมองดูทั้งสองเดินจากไปไกล หวางเย๋ก็ถามอย่างไม่เชื่อ “ที่นายพูดเมื่อกี้จริงหรือ?”

"เรื่องจริงแน่นอน"

“นายยังไม่ได้ตรวจชีพจรเลย… แล้วคุณถางเป็นโรคอะไรบ้าง?”

“เธอไม่ได้ป่วย แต่ถูกยาพิษ เป็นพิษเรื้อรังชนิดหนึ่ง มันถูกบันทึกไว้ในหนังสือทางการแพทย์โบราณที่เรียกว่า เชียนซือร่าวว่าไม่มีสีไม่มีกลิ่น หลังจากได้รับพิษแล้วไม่มีทางตรวจพบ แต่พิษนี้ต้องใช้ระยะเวลานานจึงจะเกิดผล น่าจะเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมในบ้านที่เลวร้ายและอาหารการกินของตระกูลถาง "เซียวชุ่นกล่าว

“เมื่อเฉ่าหยวนเต๋อบอกฉันเกี่ยวกับอาการของเธอตอนที่เขาไปเชิญฉันมา และฉันก็คิดถึงเรื่องนี้ทันที ฉะนั้นไม่ต้องใช้ชีพจรก็วิเคราะห์ได้”

“สมาชิกทั้งสามของตระกูลถูกวางยาพิษทั้งหมด ดูเหมือนว่าพวกจะถูกกระทำโดยคนรอบข้าง คนร่ำรวยเรื่องเยอะจริงๆ” หวางเย๋ถอนหายใจ

“หวางเย๋ก็เป็นครอบครัวที่ร่ำรวยไม่ใช่？” เซียวชุ่นพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เหมือนกัน” หวางโบกมือและพูด “พิษนี้มีวิธีถอนพิษหรือไม่?”