บทที่ 209 รู้หน้าไม่รู้ใจ

ระหว่างรทานอาหารค่ำ เหยาเจียนกั๋วบอกเสี่ยวชุ่นและทั้งสามคนถึงคำพูดของเหยาเจิ้นชู

หลิวหยุนเซียงพูดทันทีราวกับโมโห: "กลับบ้านตระกูลเหยา? หัวของคุณถูกประตูหนีบเหรอ? กลับไปมีประโยชน์อะไร"

“เหยาเจิ้นชูคิดยังไงกับเรา ตอนไม่มีประโยชน์ก็ไล่เรา ตอนนี้เห็นว่าบริษัทของเราเด่นขึ้นก็บอกให้เรากลับ โลกนี้จะมีหลักการเช่นนี้ได้อย่างไร?"

“ผมคิดว่ากงรองขอให้เรากลับไปโดยสุจริตใจ นอกจากนี้บริษัทของเหยาเสินก็ตั้งขึ้นเองด้วย แม้ว่าเราจะกลับไปก็ไม่น่าจะมีผลกระทบต่อบริษัทของเธอ”

พระโพธิสัตว์ยังคงมีพระพิโรธ ในเรื่องนี้เหยาเจี้ยนกั๋วไม่ค่อยโต้เถียงกับหลิวหยุนเซียง

“ไม่ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมคุณถึงต้องกลับไปหาตระกูลเหยา เขียนชื่อของคุณในลำดับวงศ์ตระกูล ทำให้คุณรวยขึ้นมา？ เมื่อก่อนพวกเขาปฏิบัติกับคุณและพวกเราอย่างไร คุณลืมไปหมดแล้วเหรอ?” หลิวหยุนเซียงพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา

“ผมนามสกุลเหยา และตระกูลเหยาเป็นรากเหง้าของผม” เหยาเจียนกั๋วตอบ

หลิวหยุนเซียงระเบิดความในใจและพูดอย่างเย็นชา: "ถ้าจะกลับคุณก็กลับไปเอง พวกเราจะไม่ห้ามข้า ฉันและลูกเขยจะไม่กลับไป เว้นแต่เจินชูจะมาขอโทษเราด้วยตัวเอง และยอมรับผิดที่ไล่พวกเราออก มิฉะนั้นเรื่องนี้ฉันไม่เห็นด้วย”

เหยาเจี้ยนกั๋วดื่มไวน์ดื่มไวน์แก้วใหญ่อึกเดียว หน้าแดงและบูดบึ้ง

เซียวชุ่นและเหยาเสินนิ่งเงียบและก้มหน้ากินข้าว

สำหรับเซียวชุ่นเขาเป็นคนนอก ถ้าให้เขาตัดสินใจ แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการกลับไปเผชิญหน้ากับพวกที่เหน็บแนมเสียดสีอย่างตระกูลเหยา

อย่างไรก็ตามเขายังสังเกตเห็นว่าเหยาเจี้ยนกั๋ว ซึ่งปกติจะเงียบขรึม แต่ในช่วงตรุษจีนดูไม่มีความสุข ซึ่งเขาพอจะเดาได้บ้างแล้ว

ที่จริงแล้วพ่อตาของเขาเป็นไม่เลว แต่อวดดีไปหน่อย

ซึ่งเหยาเสินก็คงจะอารมณ์เดียวกับเขา บางทีก็ตัดสินใจไม่ได้

จะบอกว่าตระกูลเหยาทำเพื่อซิงเหอ คีเอเจอร์ เธอไม่คิดอย่างนั้น เพราะกงรองและคนอื่นๆ รู้ดีว่าหุ้นนั้นไม่ได้อยู่ในมือเธอ ต่อให้เธอกลับไปตระกูลเหยาก็ทำอะไรไม่ได้

“แกสองคนพูดอะไรหน่อย”

เมื่อทนไม่ไหวหลิวหยุนเซียงหันมาพูดกับเซียวชุ่นและเหยาเสิน

เธออยู่กับเหยาเจี้ยนกั๋วมาหลายสิบปีและรู้จักเขาดี

คนๆ นี้เงียบขรึมและเก็บตัว แต่เมื่อคนประเภทนี้ตัดสินใจแล้วก็จะไปให้สุดทาง เอาวัวสิบตัวมาดึงก็ห้ามไม่อยู่

เหยาเสินมองเซียวชุ่นอย่างลำบากใจ และมอเหยาเจี้ยนกั๋ว

และพูดอย่างตรงไปตรงมา: "พ่อ คราวนี้หนูอยู่ข้างแม่ ตอนนั้นคุณปู่รองไล่พวกเราออกมาอย่างไม่ปราณี ตอนนี้ให้เขาขอโทษหนูก็ไม่คิดว่ามันไม่เกินไป และหนูก็ฉันเข้าใจสิ่งที่พ่อคิด แต่หนูก็ทนไม่ได้จริงๆ”

“คุณปู่รองเป็นหัวหน้าตระกูลเหยา…” เหยาเจี้ยนกั๋วกล่าวอย่างลำบากใจ

มันลำบากใจจริงๆที่เหยาเจี้ยนกั๋วจะบอกให้เหยาเจิ้นชูมาขอโทษ

ในฐานะหัวหน้าตระกูล ที่ผ่านมาเหยาเจิ้นชูอยู่ในระดับสูงส่งและเป็นเครื่องหมายแสดงอำนาจของตระกูลเหยา แม้ว่าเหยาเจี้ยนกั๋ว จะเป็นปัญญาชนระดับสูง แต่เขาใช้ชีวิตในครอบครัวแบบนี้มาตั้งแต่เด็กและถูกปลูกฝังแบบนั้น ซึ่งความคิดเผด็จการนี้ก็หยั่งรากลึกในหัวใจ

“ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ถ้าก็คือผิดและควรขอโทษ หรือว่าไม่ใช่” เหยา เสินกล่าว

ในสายตาของเหยาเจี้ยนกั๋ว เหยาเสินเป็นเด็กที่มีเหตุผลมาโดยตลอด เขาสามารถเพิกเฉยต่อคำพูดของหลิวหยุนเซียงได้ แต่เขาจะให้ความสำคัญกับคำพูดของเหยาเสินมาก