ตอนที่ 48
บทที่ 48 เจอเซวเฉิงอีกแล้ว
October 22, 2026
“ฉันจริงจังนะ” เซียวชุ่นกระพริบตาปริบ ๆ
“เธอยังมีหน้ามาพูด? ตอนนี้ลูกสาวฉันต้องกลายเป็นแบบนี้ นั่นมันก็เป็นเพราะคนไร้ประโยชน์อย่างเธอไม่ใช่หรือ? เธอยังคิดว่าครอบครัวเรายังไม่น่าอนาถพอใช่ไหม? บริษัทนี้ล้มละลาย แล้วจะซื้อมาเพื่ออะไร?”
“ถ้าหากมันเหมาะสมที่จะทำการบริหาร เหตุใดจึงล้มละลาย คุณไม่มีสมองหรือคิดว่าคนอื่นไม่มีสมอง?”
หลิวหยุนเซียงเยาะเย้ยถากถาง เธอได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นที่บ้านเก่าแก่ตระกูลเหยาแล้ว ถึงแม้จะฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลาย แต่ก็ยังไม่สามารถชดเชยความไม่พอใจที่บริษัทที่บ้านถูกถอนออกเพราะเซียวชุ่น
อีกทั้งเธอคิดว่าการที่เหยาเสินไม่สืบทอดเดอะกู๊ด ดีไซน์ก็เป็นเพราะเขาคอยยุยงอยู่ด้านหลัง ความขุ่นเคืองยิ่งฝังลึกลงไปอีก
แน่นอน เหยาเสินไม่ได้จริงจังกับคำพูดของเขา เพียงแค่อยู่ดี ๆ เขาก็มีความมุ่งหมาย จึงได้พูดออกมาเช่นนั้น
บริษัทยานั้นมีชื่อว่าสตาร์ไลท์บีโอ เป็นแบรนด์ท้องถิ่นที่มีมายาวนานกว่า 20 ปี เมื่อน้ำยาบ้วนปากซันจูเป็นที่นิยมไปทั่วประเทศมันก็ถูกพัดติดลมบนไปด้วย ในช่วงหนึ่งนับเป็นอุตสาหกรรมหลักของการจัดเก็บภาษีในท้องถิ่น
สำเร็จก็สำเร็จด้วยซันจู แต่ก็ล้มลงเพราะซันจูเช่นกัน น้ำยาบ้วนปากซันจูล้มละลายในชั่วข้ามคืน มันก็ถูกคลื่นลูกนี้พัดไปด้วยเช่นกัน
ช่วงระยะเวลาหนึ่ง ประชาชนชาวเจียงไห่มาถึงจุดที่ยากลายเป็นเรื่องน่าดูแคลน สตาร์ไลท์ก็ติดสอยเข้าไปในฤดูกาลที่หนาวเหน็บนี้เช่นกัน
สตาร์ไลท์บีโอเดิมทีอยากจะเปลี่ยนรูปแบบ แต่ก็ประกาศล้มเหลวอยู่หลายครั้ง เมื่อหวนคืนสู่ธุรกิจเก่าอีกครั้ง เหล่าแบรนด์ Melatonin Amway Tomson ก็ได้กลายเป็นแบรนด์ที่ประชาชนคุ้นหูไปเสียแล้ว
และเนื่องจากขาดเงินลงทุน จึงต้องฝืนเผชิญหน้ากับความตายที่เรื้อรังอยู่ตลอด
สามารถหยัดยืนมาถึงตอนนี้ได้นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
หากบอกว่าเดอะกู๊ดเป็นลานขยะ สตาร์ไลท์บีโอที่จริงแล้วก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไร
ยังไม่รวมถึงเหยาเสินไม่เคยมีประสบการณ์ในการบริหารด้านนี้มาก่อน เธอไม่มีแม้แต่สูตรยา หากมีการจัดตั้งห้องปฏิบัติการเพื่อการวิจัยและพัฒนา จะต้องเป็นโครงการที่ใช้เวลานานและมีราคาแพงอย่างมาก
ตอนนี้เธอมีเหลืออยู่เพียงไม่กี่ล้านเท่านั้น ในการเชื่อมต่อโรงงานและอุปกรณ์ของพวกเขาเกรงว่าคงจะไม่พอ นับประสาส่วนที่เหลือ
แต่เซียวชุ่นกลับจริงจังขึ้นมา เดินไปตรงหน้าเหยาเสิน พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันพูดจริง ๆ คุณจะไม่คิดสักหน่อยหรือ?”
เหยาเสินเหลือบตามองเขา
“เงินล่ะ? การประมูลสตาร์ไลท์บีโออย่างน้อยก็ต้องมีสิบล้าน อีกอย่าง เราไม่มีเทคโนโลยีหลัก สิ่งใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับการวิจัยและพัฒนาคือการลงทุนครั้งใหญ่ คุณไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นเข้าใจ”
“ฉันจะหาทางหาเงิน เทคโนโลยีหลักอยู่ที่นี่แล้วไง ฉันเอง ฉันสามารถปรุงสูตรลับให้คุณได้ในเวลานั้น คุณเพียงแค่ต้องจ้างนักวิจัยสองสามคนและรวมสูตรลับที่ฉันให้ไว้กับคุณก็พอ”
พูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูวันที่อย่างไม่รู้ตัว เดือนมกราคมกำลังใกล้เข้ามา เดิมพันนั้นใกล้จะสำเร็จแล้ว
“คุณคิดวิธี? คนไร้ประโยชน์อย่างเธอถ้าไม่อวดดีจะตายไหม?”
หลิวหยุนเซียงประชดประชัน “อย่าคิดว่าคุณน่าทึ่งมากเกินไปเพียงเพราะอ่านตำราทางการแพทย์ไม่กี่เล่ม ฉันว่าหมอเทวดาหวางคนนั้นคงจะเข้าใจผิดไปแล้ว ไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอไปเอาความมั่นใจมาจากที่ไหน”
“ฉันจะขายคฤหาสน์ของฉันก็ได้แล้ว” เซียวชุ่นพูด
“กล้าเหรอ! บ้านหลังนั้นเป็นของเราอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง อ้อ ใช่แล้ว เธอคิดว่าเมื่อไหร่จะใส่ชื่อเราลงไป?”
หลิวหยุนเซียงเมื่ออได้ยินคำว่าคฤหาสน์ตื่นเต้นขึ้นมาทันใด
เหยาเสินและเซียวชุ่นเงียบไปครู่หนึ่ง ในความจริงแล้ว โฉนดก็ได้มาแล้ว อีกทั้งชื่อของเธอก็ถูกใส่ไว้แล้ว เพียงแค่ทั้งสองปิดบังหลิวหยุนเซียงเอาไว้ตลอด
ในเวลานี้เอง โทรศัพท์ของเซียวชุ่นก็ดังขึ้น เป็นโจวชูชิงจากแผนกแพทย์แผนจีนโทรมา
บอกว่ามีโรคร้ายแรง เขารับมือไม่ได้ ให้เซียวชุ่นช่วยเข้ามาดูหน่อย
เขารีบออกจากประตูหลังจากตอบรับ
เซียวชุ่นเพิ่งออกไป หลิวหยุนเซียงก็นั่งลงบนโซฟา พูดกับเหยาเสินด้วยความจริงใจ “ลูกต้องรีบไปคุยกับไอ้บ้านั่น ให้เขาเขียนชื่อเราลงในโฉนด ไม่อย่างนั้นพอพวกเจ้าหย่าร้างกันไป ก็จะกลายเป็นว่าเขากินอยู่ในบ้านเราเปล่า ๆ เป็นเวลาสามปี ลูกต้องรีบ... ”