บทที่ 496 แพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว

เมื่อเซียวชุ่นสัมผัสไม่ถึงการมีอยู่ของนักบู๊แล้ว ก็จึงให้ซ่งหลิงเอ๋อร์ไปอาบน้ำและพักผ่อน

จากนั้นเขาก็กดโทรไปหาเหยาเสิน ตอนกลางวันรับปากกับเหยาเสินว่าจะคอยรายงานตัวกับเธออยู่เป็นระยะ

แม้ในตอนนี้จะเป็นเวลาเกือบตีหนึ่งแล้ว เพิ่งจะต่อสายได้ที่ปลายสายก็กดรับทันที เห็นชัดว่าเหยาเสินกำลังรอสายของเขาอยู่

“ทำคุณเป็นห่วงแล้ว ”น้ำเสียงของเซียวชุ่นพูดอย่างรู้สึกผิดและหัวเราะไปด้วย

“ยังรู้ตัวนะว่าทำฉันเป็นห่วง？”เหยาเสินพูดตำหนิ

“ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ”

เซียวชุ่นบอกเล่าเรื่องราวที่เขาคาดคิดว่าจะมีคนมาแย่งชิงยานี้ บอกเล่าสั้นๆให้เหยาเสินได้ฟังจบก็พูดขึ้นว่า“คุณนอนเถอะ เรื่องทางนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว ผมจะกลับแล้ว”

“ดึกป่านนี้แล้ว ไม่ต้องไปๆมาๆหรอก นอนที่นั่นสักคืนแล้วกัน ”เหยาเสินกล่าว

“ห๊า？”เซียวชุ่นอึ้งไปครู่หนึ่ง นี่จะมาไม้ไหนอีก ?

“จะห๊าทำไม ? คุณเอาอันตรายไปให้หลิงเอ๋อร์ หากมีคนยังไม่คิดรามือ ดึกดื่นวกกลับไปแย่งมันอีก เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างหลิงเอ๋อร์จะรับมือได้เหรอ？”เหยาเสินเอ่ยถาม

เซียวชุ่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัวเองคงจะประมาทเกินไปจริงๆ ไม่แน่อาจยังมีพวกไม่กลัวตาย หวนกลับมาแล้วคิดโจมตีอีกใครจะไปรู้

แม้เขาจะเชื่อมั่นในซ่งหลิงเอ๋อร์ แต่ทว่าก่อนหน้านั้นเธอก็หมดเรี่ยวแรงไปมาก และพวกหลูเจี้ยนจางที่อยู่ด้านนอกก็ได้ให้พวกเขากลับไปแล้ว

ตัวเองอยู่นี่เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น ก็ถือเป็นเรื่องสมควร

แต่พอเหยาเสินเป็นคนพูดมันออกมา ก็ทำเอารู้สึกแปลกๆยังไงพิกล

“ที่คุณพูดมามันก็ถูก”เซียวชุ่นพูดอย่างลำบากใจเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้นผมนอนพักที่นี่คืนหนึ่งแล้วกัน”

“คุณใช่ว่าจะไม่เคยนอนค้างที่บ้านของหลิงเอ๋อร์ซะเมื่อไรกัน ยังจะมาทำเนียนทำไม ？”เหยาเสินเค้นเสียงหึในลำคอแล้วกล่าว

“ตอนที่คุณกลับจากเขาคงหมิงมาที่เจียงไห่เมื่อครั้งที่แล้วก็นอนที่บ้านหลิงเอ๋อร์ไม่ใช่เหรอ ? เธอบอกฉันหมดแล้ว ฉันกับหลิงเอ๋อร์ตอนนี้เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน”

“……ไม่มีความลับในโลกจริงๆ เธอได้บอกคุณใช่ไหมว่าครั้งนั้นมันเป็นเพราะอะไร ? ผมก็แค่ไม่อยากให้คุณต้องเป็นห่วง”

ด้วยความใสซื่อของซ่งหลิงเอ๋อร์ เหยาเสินอยากจะล้วงความลับอะไร ก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก

“เปล่า บอกแค่คุณนอนอยู่ที่นั่นคืนหนึ่ง ”เหยาเสินแกล้งเขา อันที่จริงเธอรู้ว่าในตอนนั้นเซียวชุ่นกลัวว่าเธอจะเป็นกังวล ดังนั้นก็จึงปิดบังเธอและพักรักษาตัวอยู่ที่สวนเล็กๆนั้น

“เป็นไปไม่ได้”เซียวชุ่นกล่าว

“เอาล่ะ ล้อคุณเล่น ดึกมากแล้ว ไปนอนได้แล้ว ดูแลตัวเองด้วยนะ ”

ทั้งสองคนบอกฝันดีให้กัน วางสายไปแล้วเซียวชุ่นก็ถอนหายใจยาว

ในตอนนี้เองต้วนเจียได้กลับมาแล้ว ทั้งสองคนพูดคุยกัน และถือโอกาสพักค้างคืนกันที่อ่าวรอยัลวอเตอร์คืนหนึ่ง ห้องกลั่นยามีเตียงและโซฟาพอแก้ขัดไปได้ เป็นคนเรียนศิลปะการต่อสู้ทั้งคู่ไม่มีอะไรให้ต้องใส่ใจเป็นพิเศษ

กลับมาที่สวนจิ้งซือก็พบว่าไฟที่ห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่ คิดว่าซ่งหลิงเอ๋อร์ยังไม่นอน ทั้งสองคนก็จึงไปทักทายเธอ

เดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น ทีวีเปิดอยู่ ซ่งหลิงเอ๋อร์อาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนสบายๆ ในตอนนี้กำลังเอนกายอยู่ที่โซฟา ผมเผ้ายุ่งเหยิงประบ่า ที่ปากคาบเฟรนช์ฟรายอยู่ น้ำลายไหลย้อย แค่คนกลับนอนหลับไปแล้ว

ทั้งสองคนมองหน้ากันและยิ้ม เซียวชุ่นเดินเข้าไปแล้วหยิบเอาเฟรนช์ฟรายส์ที่ปากของเธอออก เธอส่งเสียงครางออกมาอย่างเสียดาย ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ และเช็ดน้ำลายที่มุมปาก

“เช้าแล้วเหรอ？”

“ยัง คืนนี้ฉันกับเหล่าต้วน จะนอนค้างกันที่ห้องกลั่นยา เธอกลับไปนอนที่ห้องได้แล้ว อย่ามานอนอยู่ตรงนี้”เซียวชุ่นพูดเสียงเบา

ซ่งหลิงเอ๋อร์ตอบ“อ๋อ”อย่างงัวเงียมาคำหนึ่ง ลุกขึ้นและขยี้ผมเดินกลับไปที่ห้องนอน

“ห้องกลั่นยามีเตียง นายไปพักเถอะ ฉันจะนอนที่ห้องนั่งเล่น”เซียวชุ่นพูดกับต้วนเจีย