บทที่ 502 ตระกูลจ้าว

“ดังนั้นที่เขาให้ฉันตอบหลังจากอิงเจี๋ยคัพ คุณไม่เข้าใจความหมายของมันใช่ไหม?” โจวเทียนเหิงถอนหายใจ ปกติหลานของเขาคนนี้จะฉลาดมาก ก็ไม่รู้วันนี้อะไรมายับยั้งสติปัญญาไว้

“หมายความว่ายังไง?” โจวอี้กระพริบตาปริบๆ ครุ่นคิดสักครู่ ถามด้วยความสับสน

“แสดงให้เห็นว่าเขามั่นใจว่าเขาจะสามารถมีชีวิตรอดจนหลังจบงานอิงเจี๋ยคัพ แม้ว่าฉันจะรับรู้ได้ ดูเหมือนว่าในสมองเขามั่นใจว่าจะเอาชนะกู้ไป๋อีได้อย่างแน่นอน” โจวเทียนเหิงเอ่ย

ทว่าเขาไม่รู้ว่าเซียวชุ่นเอาความมั่นใจที่แข็งแกร่งมาจากไหน แต่ว่าท่าทางที่ไม่สะทกสะท่านของเซียวชุ่นนั้นเหมือนได้บอกกับโลกภายนอกว่าเขาสามารถเอาชนะกู้ไป๋อีได้แน่นอน ทำให้ความไว้วางใจเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เลิกล้อเล่นได้แล้ว พวกเราล้วนรู้ดีว่ากู้ไป๋อีเป็นคนแบบไหน เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของกู้ไป๋อีได้ยังไง” โจวอี้พูดอย่างไม่เห็นด้วย

โจวเทียนเหิงไม่ได้พูดต่อ

“ตั้งหน้าตั้งตารอเถอะ ”

ตอนบ่ายไม่มีธุระอะไร ต้วนเจียก็ได้ออกจากอ่าวรอยัลวอเตอร์แล้ว

เซียวชุ่นกลับเข้าไปยังห้องกลั่นยาด้วยความช่วยเหลือของหลินจือหยินเพื่อฝึกฝนเตรียมไปแข่งขัน แม้ว่าตอนนี้เขาจะฝึกฝนรับมือกับเพียงพอแล้วกู้ไป๋อี แต่ว่าจุดประสงค์ของเขาไม่เพียงแค่จัดการกับกู้ไป๋อี ยังต้องลองดูว่าจะเอาหวางเย๋ออกมาจากประตูปีศาจได้หรือไม่

เขาสามารถรับรู้ได้ว่าตัวเองได้ฝ่าฝันอุปสรรคแดนแหงนฟ้าไม่ไกลแล้ว

ซ่งหลิงเอ๋อร์ทำความคุ้นเคยกับจุดฝังเข็มแต่ละจุดอย่างต่อเนื่อง

ประมาณราวๆ 5 โมง เซียวชุ่นเดินออกมาจากห้องกลั่นยาอย่างเงียบๆ ยืดเอวอย่างขี้เกียจ เดินมาถึงห้องรับแขกเห็นซ่งหลิงเอ๋อร์กำลังเอาตัวเองมาลองเข็ม

“แบบนี้มันก็ถูกแล้วนิ ผู้หญิงก็ควรจะทำตัวเองให้แข็งแกร่งสักหน่อย ไม่อย่างนั้นจะพัฒนาได้ยังไง”เขาหัวเราเหอะๆแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆพูด

“แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าแทงตำแหน่งถูกหรือไม่”ซ่งหลิงเอ๋อร์ดึงเข็มที่แทงอยู่ที่มือออก พูดด้วยใบหน้าคิ้วขมวด

“งั้น....งั้นเอาอย่างนี้คุณแทงฉันดีไหม การฝึกฝนกังฟูของตระกูลเหวินต้องจำจุดลมปรานให้ได้ ตั้งแต่เล็กฉันก็คุ้นเคยกับจุดลมปรานแต่ละจุดเป็นอย่างดี”

“ไม่ต้อง ให้เธอลองหลายๆครั้ง แล้วเธอจะสามารถรับรู้ได้เอง การจำแบบนี้จะสามารถจำได้อย่างลึกซึ้ง”เซียวชุ่นโบกมือ

“คุณสมกับเป็นอาจารย์ของฉันจริงๆ”ซ่งหลิงเอ๋อร์เบะปากมองบน ทันใดนั้นเหมือนเธอคิดอะไรออก

“ใช่แล้ว มีคนโทรมาหาคุณ คุณกำลังฝึกฝนอยู่จึงไม่ได้ไปรบกวน คุณดูว่าต้องตอบกลับหรือไม่”

เซียวชุ่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์แปลกๆ ก็วางกลับลงไปที่เดิม

“ไม่โทรต้องโทรกลับเหรอ?”ซ่งหลิงเอ๋อร์ถาม

“น่าจะไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ถ้าเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ เดี๋ยวเขาก็โทรมาใหม่เอง”เซียวชุ่นเอ่ย

เขาเพิ่งจะพูดไปไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยังเป็นเบอร์เดิมเบอร์นั้น

“เห็นหรือยัง? นี้ก็ยืนยันได้ว่าเขามีธุระสำคัญ”เขายิ้มพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

“หมอเซียว ได้ยินมาว่าคุณมาที่เมืองเหลยหยาง ทำไมไม่มาทักทายผมหน่อย”เสียงทุ้มๆของผู้ชายคนหนึ่งแทรกผ่านออกมา

“คุณคือ? ”เซียวชุ่นฟังเสียงไม่คุ้นหู เอ่ยปากถาม

“ผมจ้าวเหอไท่ อะไรกัน? หมอเซียวคงไม่จำผมไม่ได้หรอกนะ”จ้าวเหอไท่หัวเราะอย่างเบิกบานใจ

คนอื่นๆล้วนทำทุกวิถีทางเพื่อหาเบอร์โทรศัพท์ของตัวเอง เด็กคนนี้ดีจริง ไม่ได้บันทึกบอร์โทรศัพท์เขาตั้งแต่แรก

“โอ๋ สารวัตรจ้าว ทำไมผมจะจำไม่ได้”เซียวชุ่นพูดอย่างฉับพลัน

วันนั้นที่ทางเข้าสืออันถังได้เจอกับเจียงเหลียน สันนิษฐานว่าเธอกลับไปรายงานจ้าวเหอไท่

“ก่อนหน้านี้ที่คุณบาดเจ็บ ตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง”จ้าวเหอไท่ทักถาม

“ล้วนหายดีเป็นปกติแล้ว ขอบคุณสารวัตรจ้าวมากๆที่เป็นห่วง”