บทที่ 510 เด็กดื้อ

“ป้าหลิว หลบไป ผมจะชนเขาให้ตายไปเลย!” เด็กผู้ชายตัวอ้วนเมื่อครู่นี้ โบกมือมาทางพี่เลี้ยงแล้วตะโกนเรียก

“รีบไปเถอะ! อย่ามัวยืนอึ้งอยู่ตรงนี้เลย” พี่เลี้ยงคนที่ชื่อป้าหลิวคนนั้นเตือนเซียวชุ่นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและใบหน้าที่ดูหนักหน่วง แต่กลับใจดี

“หลบไปเร็ว! ได้ยินไหม?” เด็กผู้ชายเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่รู้สึกไม่พอใจ

ป้าหลิวเดินหลบไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ คุณชายน้อยเหล่านี้ถึงแม้ว่าอายุจะยังน้อย แต่ส่วนมากก็รู้ความกันหมดแล้ว แล้วก็ไม่ใช่ว่าเธอที่เป็นพี่เลี้ยงจะไม่เชื่อฟัง กลับไปฟ้อง เธอเองก็เหลือทนแล้วเช่นกัน

เด็กผู้ชายคนนั้นเพิ่มความเร็วตรงเข้ามาชนที่เซียวชุ่นอีกครั้ง เซียวชุ่นยังคงยืนอยู่แบบนั้นไม่ขยับ ก้มหน้าลงมองเขาอย่างดูถูก

“เด็กนี่เป็นอะไรกัน? เหมือนกับพวกที่ดื้อดึง เขาไปซะก็ไม่เป็นอะไรแล้ว จะยืนเป็นสากกะเบืออยู่ตรงนั้นทำไม” ป้าหลิวเอ่ยพูดขึ้นกับพี่เลี้ยงที่สูงกว่าเธอทางด้านข้างขึ้นมาเบาๆ

รถสปอร์ตไฟฟ้าของเล่นของคุณชายน้อยพวกนี้ถึงแม้จะไม่ใหญ่ แต่กลับมีแรงขับมาก ชนที่ขาของคนนั้นก็จะรู้สึกเจ็บ โดยเฉพาะชนที่กระดูกน่องขา

“สนใจอะไรเขาล่ะ ขานั่นก็อยู่บนร่างกายของเขา เขาอยากจะไปก็เดินไปเอง เขายินยอมที่จะให้คุณชายน้อยชน พวกเราก็ไปขวางไว้ไม่ได้เหมือนกัน” พี่เลี้ยงคนตัวสูงเอ่ยขึ้นมา

เวลานี้เด็กชายคนนั้นได้ชนเซียวชุ่นไป4-5ครั้งติดๆกันแล้ว เด็กคนอื่นๆเมื่อเห็นแล้วก็มีความตื่นเต้นกันขึ้นมา เข้าแถวพากันขับรถของตัวเองเข้ามาชนที่ร่างของเซียวชุ่นกันอย่างต่อเนื่อง

ดูครื้นเครงกันขึ้นมาทันที

แต่อารมณ์ความสนุกสนานของเด็กๆมาเร็วก็ไปเร็วด้วยเช่นกัน

หลังจากนั้นไม่กี่นาที ก็รู้สึกว่าน่าสนใจแล้ว ในที่สุดก็หยุดลง

เด็กผู้ชายตัวอ้วนคนแรกสุดคนนั้นคงจะได้ระบายอารมณ์แล้ว จอดรถสปอร์ตของเขาไว้ข้างๆเซียวชุ่น ลงจากรถ เงยหน้าขึ้นจ้องมองเซียวชุ่น ท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย

เขาออกคำสั่งอย่างเย่อหยิ่ง : “ต่อไปทุกวันนายต้องมาที่นี่ให้ฉันชนทุกวัน ฉันชนจนพอใจแล้วฉันจะให้รางวัลนายเป็นช็อคโกแลตหนึ่งอัน”

เห็นท่าทางที่อ้วนพลุ้ยของเขาแล้ว ช็อคโกแลตคงจะเป็นสิ่งของที่มีค่ามากของเขาสินะ

เซียวชุ่นทำปากยื่น เดินไปข้างๆรถสปอร์ตของเขา แล้วเตะไปหนึ่งที

โครม!

รถคันนั้นของเขาดูแล้วราคาไม่ใช่ถูกๆ รถสปอร์ตคันเล็กสีแดงสวยแตกกระจัดกระจายภายในชั่วพริบตา ชิ้นส่วนกระจายเต็มพื้น

ทุกคนตกใจกันหมด เด็กผู้หญิงสองสามคนที่อยู่ข้างๆยิ่งอดที่จะส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้

“อ๊า! นายชดใช้รถให้ฉันเลย!”

“นายชดใช้รถฉันมา!”

เด็กผู้ชายมองดูรถสปอร์ตของตัวเองกลายเป็นกองขยะในชั่วพริบตาอย่างตกตะลึง นั่งลงที่พื้นกลิ้งไปกลิ้งมาร้องไห้ยกใหญ่

พอเขาร้องไห้ก็ไม่เท่าไหร่ ไม่รู้ทำไมเด็กๆคนอื่นๆก็ร้องไห้ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุตามไปด้วย

ระหว่างเด็กๆนั้น การร้องไห้ก็เป็นโรคติดต่ออยู่เหมือนกัน

พี่เลี้ยงทั้งสองคนนั้นรู้สึกตกใจ รีบวิ่งเข้ามา พี่เลี้ยงคนที่ตัวสูงรีบอุ้มเด็กผู้ชายคนนั้นขึ้นมา พลางช่วยเขาเช็ดน้ำตาและโอ๋ปลอบไปด้วย

“แกนี่บ้าไปแล้วใช่ไหม? แกโตขนาดนี้แล้วจะมาไม่ยอมกับเด็กคนเดียวเนี่ยนะ?” ป้าหลิวจ้องเซียวชุ่น พลางต่อว่า

“รถคันนี้ของคุณชายต่งหลายหมื่นเชียวนะ แกชดใช้ได้ไหม?”

“เขาไม่ใช่ลูกชายผมเสียหน่อย ทำไมผมต้องไปโอ๋ตามใจเขาด้วย?” เซียวชุ่นไม่ได้สนใจ

“นี่ผมช่วยพวกคุณอบรมสั่งสอนเขาอยู่นะ เด็กขนาดนี้ก็เริ่มจะชนคนแล้ว โตขึ้นมาจะใช้ได้เหรอ”

“แก.....” ป้าหลิวพูดไม่ออกขึ้นมาทันที

เธอรู้สึกว่าเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนนี้ไม่เข้าใจหลักการเหตุผลเอาเสียเลย ถ้าหากเขาไม่อยากถูกชนก็เดินหลบไปเสียตั้งแต่แรกก็ได้แล้ว กับเด็กคนหนึ่งจะมีเหตุผลอะไรมาให้พูดด้วยเสียที่ไหนกัน

“บอกพ่อบ้านหม่า รีบไล่เขาออกไปเถอะ คนอะไรเนี่ย ไม่ได้รับการสั่งสอนเลยแม้แต่นิดเดียว” พี่เลี้ยงคนตัวสูงเอ่ยขึ้นมา