บทที่ 511 แปลกพิลึก

“พาเด็กๆลงไปก่อน” ถานกวงฉีหันกลับมาพูดกับภรรยาของเขา

หญิงสาวพยักหน้าลง : “คุณระวังตัวด้วยนะคะ”

จากนั้นก็พาเด็กกลุ่มนั้นกับสองพี่เลี้ยงออกไปจากลานภายใต้การปกป้องของนักบู๊อีกสองสามคน

“นายเป็นใครกันแน่?” ถานกวงฉีเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

“สตาร์ไลท์บีโอคุณเคยได้ยินไหม?” เซียวชุ่นย้อนถาม

“ไม่เคย” ถานกวงฉีตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

“ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ เรียกพ่อของคุณกลับมาคุยเถอะ” เซียวชุ่นเอ่ยขึ้น

“นี่นายหาเรื่องตายเองนะ”

ถานกวงฉีเดือดเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที และพูดเสียงดังขึ้นด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง : “หักขาแล้วโยนออกไปซะ!”

ถานกวงฉีนับว่าเป็นคนหนึ่งที่อ่อนโยนของตระกูลถาน เห็นได้จากการแต่งตัวของเขา เซียวชุ่นพุ่งเข้ามายังตระกูลถานเป็นการส่วนตัวและยังพูดจาไม่มีมารยาทครั้งแล้วครั้งเล่า หากเปลี่ยนเป็นพี่ชายหรือน้องสี่ของเขา บางทีอาจจะไม่ถามมากแบบนี้เลยเสียด้วยซ้ำ

คนที่ฝึกฝนการต่อสู้บนร่างจะมีกลิ่นอายพิเศษ เพียงแต่กลิ่นอายแบบนี้บนร่างของเซียวชุ่นคนอื่นๆกลับไม่สามารถสัมผัสได้เลย

แต่เขาสามารถหลบตาข่ายป้องกันที่หนาแน่นขนาดนั้นได้ แม้ว่าจะดูธรรมดามาก นักบู๊เหล่านั้นเองก็ไม่กล้าดูแคลนเลยซักนิดเดียวเช่นกัน

ถานกวงฉีส่งเสียงสั่งไปแล้ว นักบู๊ทั้งสามคนก็เข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เอนร่างและลอยเข้าไปหา

ถ้าหากสามารถใช้การขยับปากในการแก้ปัญหาได้ความจริงแล้วเซียวชุ่นก็ไม่ชอบที่จะลงไม้ลงมือนักเช่นกัน

จะทำอย่างไรได้ปากของเขานั้นโง่และเหม็นเกินไป โง่เกินไปก็ทำให้ตัวเองพูดคุยอย่างมีโทสะได้ง่าย ปากเหม็นเกินไปก็ทำให้พูดจนคนอื่นเกิดโทสะได้ง่ายด้วยเช่นกัน โชคดีที่เขามีฝีมือการต่อสู้นี้ มิเช่นนั้นแล้วคาดว่าจะถูกตีตายไปตั้งแต่แรกแล้ว

นักบู๊ที่อยู่ในช่วงการหลอมร่างออกกระบวนท่าอยู่ตรงหน้าเขา ไม่แตกต่างไปจากทักษะที่มีกระบวนท่าที่งดงามแต่ใช้การจริงไม่ได้เลย

พอปรากฏตัวแล้ว นักบู๊ทั้งสามคนนั้นก็รับรู้ถึงความผิดปกติ

รอบๆร่างของเซียวชุ่นนั้นมีกระแสอากาศที่มีพลังแฝงอยู่ขึ้นมาทันที มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่พอเข้าใกล้ก็รู้สึกได้ถึงพลังขับไล่ที่ไม่มีเสียงแต่กลับแข็งแกร่งมากเป็นพิเศษ ดันเสียจนก้าวเดินอย่างยากลำบาก

“เป็นพลังที่แข็งแกร่งมาก!”

“นักบู๊แดนปฐมภูมิ?”

“ไม่ใช่ นี่คงจะแข็งแกร่งกว่านักบู๊แดนปฐมภูมิอีก”

เมื่อนักบู๊ทั้งสามคนเข้าไปใกล้ ในใจก็อดที่จะหดลงไม่ได้ ใบหน้ายังคงเคร่งขรึมเช่นเดิม ความเยือกเย็นกลับอดที่จะพรั่งพรูขึ้นมาในใจไม่ได้

“เข้าไปพร้อมกัน!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา นักบู๊ที่เหลือก็กรูกันมาจากรอบทิศรอบทาง เข้าล้อมโจมตีเซียวชุ่นพร้อมกัน

เซียวชุ่นถอนพลังรอบๆร่างกายออก กระตุ้นจิตใจ รวบรวมลมหายใจไว้ตรงฝ่ามือ

ขยับเท้าอย่างรวดเร็ว ร่างแกว่งและดึงเงาสายฟ้าออกมา ทะลุผ่านกลุ่มคนไปในทันที

ฉึบ! ฉึบ!

ทุกหมัดของเซียวชุ่น เหมือนกับเสียงฟ้าร้องที่ดังระเบิดขึ้นกลางอากาศ จัดการกับนักบู๊ช่วงหลอมร่างสองสามคนนั้น เขาไม่จำเป็นต้องใช้แรงทั้งหมด ไม่เช่นนั้นคนพวกนี้ไม่ตายก็จะต้องทิ้งครึ่งชีวิตนึงไป จุดประสงค์ที่เขาเดินทางมาครั้งนี้คือมาเจรจา ไม่ใช่มาฆ่าคน

ถึงแม้ว่าพนักงานของสตาร์ไลท์บีโอถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ สำนักงานถูกทำลายเสียจนเละไม่เป็นท่าจะทำให้เขารู้สึกโมโหมาก แต่เรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้จำเป็นถึงขั้นที่จะต้องฆ่าคน ตรงจุดนี้ในใจของเขานั้นยังคงมีมาตรฐานโดยประมาณอยุ๋แล้ว

และแน่นอนว่าความตั้งใจเดิมของเขาคือเจรจากันด้วยเหตุผลก่อน หากไม่สำเร็จถึงใช้กำลัง ให้ทางศัตรูสูญเสียกำลังความสามารถและชนะไป และเปลี่ยนความขัดแย้งให้กลายเป็นการสงบศึก

ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้แล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ทำได้เพียงใช้กำลังก่อนแล้วค่อยเจรจา เพราะถึงอย่างไรผลลัพธ์ก็คงเหมือนกันอยู่ดี

สาขาย่อยของเมืองเหลยหยางสร้างขึ้นแล้ว ที่ดินตรงนั้น ให้ไม่ได้อยู่แล้ว

ถานกวงฉีมองเซียวชุ่นกับนักบู๊ของตระกูลเขา7-8คนต่อสู้กันไปมาอย่างอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

เขาไม่ใช่คนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ แต่เขาก็เคยเห็นกับตาตัวเองว่า นักบู๊ในนี้สามารถท้าสู้กับสมาชิกพิเศษของกองกำลังทหารเหล่านั้นสี่ห้าคนที่อยู่ในบ้านได้เลย

เวลานี้เห็นว่าเซียวชุ่นเพียงคนเดียวรับมือกับนักบู๊7-8คนอีกทั้งยังมีความชำนาญโดยแทบไม่ต้องออกแรงอีกด้วย ก็อดที่จะแอบกลืนน้ำลายไม่ได้

โชคดีที่คนนี้ไม่ได้ลงมือตั้งแต่แรก ไม่อย่างนั้นตัวเองเกรงว่าคงจะสูญเสียชีวิตไปแล้ว

ถานกวงฉีเงยหน้าขึ้นมองตรวจสอบตรงที่สูงรอบๆ พบว่ามือปืนซุ่มยิงอยู่ประจำตำแหน่งแล้ว ในใจก็สงบขึ้นมาทันที

แม้ว่านายจะแข็งแกร่ง แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นคนธรรมดาทั่วๆไป จะยังสามารถแบกรับกระสุนได้อย่างนั้นเชียวหรือ?