บทที่ 512 ถานห้าวฮั่น

ศัตรูเข้ามาใกล้ตัวแล้ว ปืนไรเฟิลอาวุธที่ไม่มีประโยชน์ มีเพียงแค่จะหนีหรือจะสู้เพียงเท่านั้น

โอวแมนยื่นมือออกมาหยิบกริชที่ทหารใช้ออกมาจากตรงข้อเท้า แล้วกระโดดขึ้น

ในหัวนั้นมีเสียงอื้ออึงขึ้นมาทันที หมัดหนึ่งก็ได้โจมตีมาที่ขมับของเขาแล้ว ตรงหน้ามืดลงทันที รู้สึกว่าร่างกายลอยอยู่ในความว่างเปล่า หลังจากนั้นไม่นานก็สูญเสียความรู้สึกไป

ปัง! ปัง!

และเป็นเสียงปืนดังขึ้นมาอีกสองครั้ง กระสุนที่ยิงออกมาสองนัดสั่นสะเทือนอากาศ แผดเสียงดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างของเซียวชุ่นสั่นไหวทิ้งเงาเอาไว้ เดิมทีเขายืนอยู่ตรงข้างกำแพงด้านหนึ่ง กรวดหินแตกออกเป็นเสี่ยงๆกระจัดกระจายไปรอบทิศ

เสียงปืนดังไปทั่วทั้งตระกูลถานอย่างรวดเร็ว

คนคุ้มกันติดอาวุธสิบกว่าคนรีบเข้ามาพร้อมกับปืน ปกป้องอยู่รอบๆถานกวงฉี

เมื่อครู่เห็นนักบู๊ที่แข็งแกร่งสิบกว่าคนที่เลี้ยงดูนั้นพ่ายแพ้ให้กับเซียวชุ่น เป็นการจู่โจมอย่างรุนแรงโดยไม่ทันตั้งตัวทำลายปืนไรเฟิลได้ ในใจเขาเกิดความรู้สึกกลัว จนกระทั่งคนคุ้มกันเหล่านี้ถือปืนมาถึง ในใจถึงได้นิ่งลงมาเล็กน้อย

เซียวชุ่นเดินอยู่กลางอากาศ หลังจากนั้นไม่นานระยะห่างสิบเมตร คนคุ้มกันที่ถือปืนอยู่เหล่านี้ไม่สามารถเล็งจ่อมาได้เลย อย่างมากก็ทำได้เพียงแค่มีผลกระทบต่อการป้องกันเล็กน้อยเท่านั้น สำหรับถานกวงฉี แบบนี้ก็เพียงพอแล้วเช่นกัน อย่างน้อยก็สามารถรับประกันความปลอดภัยของตัวเองได้

ส่วนนักบู๊ไม่กี่คนที่ถูกเซียวชุ่นทำร้ายไปเมื่อครู่นี้ เวลานี้ก็พยายามฝืนประคับประคองร่างกาย ราวกับมาเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งกรูกันมาอยู่ข้างๆถานกวงฉี

“นี่ใช่คนหรือเปล่า?”

“คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีนักบู๊ที่แข็งแกร่งขนาดนี้อยู่จริงๆ”

คนคุ้มกันถือปืนทุกคนได้สัมผัสกับนักบู๊ที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นเพียงนักบู๊เหล่านี้ที่ตระกูลถานเลี้ยงดูเพียงเท่านั้น ตามความเป็นจริงนั้น พวกเขาเองก็แข็งแกร่งมาก แต่เวลานี้เมื่อเทียบกับเซียวชุ่นแล้วก็หน้าถอดสีเศร้าสลดขึ้นมา

พวกเขามองร่างของเซียวชุ่นที่ลอยเคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกับเดินอยู่บนที่ราบกระโดดข้ามกำแพงไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกับฉากกำลังภายในในละคร อดที่จะส่งเสียงส่งเสียงออกมาด้วยความแปลกประหลาดใจไม่ได้ จนเกือบจะลืมไปแล้วว่าอีกฝ่ายนั้นคือศัตรูของพวกเขา

ตูม!

และมือปืนอีกคนนึ่งก็ถูกเซียวชุ่นโยนลงไปในสระน้ำที่อยู่ข้างๆจนน้ำสาดกระเซ็นขึ้นมา

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ลงมือฆ่าคน ก็ทำให้ถานกวงฉีรู้สึกตกตะลึงพอแล้ว

“สรุปแล้วคนนี้เป็นใครกันแน่? เมื่อกี้เขาเพิ่งจะพูดถึงสตาร์ไลท์บีโอคืออะไรกัน? จะต้องโทรรายงานสถานการณ์ในบ้านกับพ่อเสียหน่อยหรือเปล่า?”

ถานกวงฉีเห็นว่าดูเหมือนเขาจะไม่ได้มีเจตนาทำร้ายคน ในใจก็แอบครุ่นคิดขึ้นมา

และในเวลานี้ ถานห้าวฮั่นกลับมาจากข้างนอกแล้ว ได้ยินเสียงปืนทางนี้ก็พาคนคุ้มกันที่ติดตามรีบเดินมาตรงลานบ้านอย่างรวดเร็ว

เขาผมสั้นดูมีชีวิตชีวา ใบหน้าผอม รูปร่างกลางๆ แววตาดูกระฉับกระเฉง ใส่ชุดผ้าฝ้ายสีเทาอ่อน ข้อมือสวมลูกประคำเอาไว้ ถ้าหากอยู่ในกลุ่มผู้คน ก็คงจะไม่มีคนคิดว่าเขาเป็นบุคคลที่ร่ำรวยมาเป็นอันดับหนึ่งของหนิงโจว

ถานห้าวฮั่นมีสีหน้าที่หนักแน่นและจริงจัง สายตากวาดมองไปยังถานกวงฉีที่อยู่ข้างๆและนักบู๊ที่อยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้ แล้วเงยหน้าขึ้นไปรอบๆสำรวจร่างของเซียวชุ่นอีกครั้ง

“อ๊า!”

เสียงร้องดังขึ้น

มือปืนอีกคนหนึ่งตกลงมาจากที่สูง ถูกโยนลงมาด้วยความสับสนวุ่นวาย

“พ่อระวังครับ!”

ถานกวงฉีพาคนคุ้มกันกลุ่มหนึ่งเข้าไปใกล้ถานห้าวฮั่นอย่างรวดเร็ว

ถานห้าวฮั่นโบกมือขึ้น เอ่ยพูดขึ้นด้วยใบหน้าทะนงตัว : “มีคุณอาถานบูแกอยู่ด้วย คนธรรมดาทำร้ายฉันไม่ได้หรอก นั่นใคร?”

“คุณอาบู” ถานกวงฉีพยักหน้าทักทายผู้ชายวัยกลางคนที่ชื่อถานบูทางด้านหลังเขาคนนั้น