บทที่ 514 สภาพแวดล้อมในการเติบโตที่น่าเป็นห่วง

“ท่าทางคุณโมโหทำไมถึงได้ดูดีขนาดนี้กัน” เซียวชุ่นจ้องมองเธอแล้วยิ้ม

“พูดเรื่องซีเรียสอยู่ จริงจังกว่านี้หน่อยได้ไหมคุณ?” เหยาเสินเตะเขาไปหนึ่งที

“เปลี่ยนไปที่ไหน? เปลี่ยนอีกก็ออกนอกหนิงโจวไปแล้ว อยู่ห่างจากบ้านไกลเกินไป ก็ที่เมืองเหลยหยางนี่แล้ว สร้างขึ้นตรงพื้นที่นั้นนั่นแหล่ะ คุณจะทำอะไรก็ไปทำ เรื่องอื่นให้ผมจัดการเอง” เซียวชุ่นเก็บรอยยิ้มเอาไว้แล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง

เหยาเสินครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ : “เชื่อคุณค่ะ”

“แต่ฉันยังมีอีกเรื่องจะปรึกษากับคุณ” เธอเอ่ยขึ้นมาอย่างลังเล

“เรื่องอะไรครับ? ว่ามาสิ ยังจะมาเกรงใจแบบนี้กับผมอีก” เซียวชุ่นกลับมาเอ่ยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ทะเล้นเช่นเคย

“การแข่งขันประลองบู๊อะไรนั่น....ไม่ต้องลงได้ไหมคะ?” เหยาเสินว่า

ความจริงแล้วหลังจากที่ออกมาจากงานประมูลโอสถในวันนั้น เธอก็อยากจะคุยเรื่องนี้กับเซียวชุ่นมาตลอด เพียงแต่หาโอกาสที่เหมาะสมไม่ได้

“ไม่ได้ครับ”

เซียวชุ่นปฏิเสธอย่างเด็ดขาดมาก อีกทั้งสีหน้าก็เคร่งขรึมลงในทันทีด้วยเช่นกัน น้ำเสียงเย็นชาเป็นพิเศษ ทำให้เธออดที่จะรู้สึกตกตะลึงไปไม่ได้

เธอคิดไม่ถึงว่าเซียวชุ่นจะมีปฏิกิริยามากขนาดนี้ ในความทรงจำของเธอดูเหมือนว่าเซียวชุ่นจะเคยพูดแบบนี้กับเธอมาก่อน

เซียวชุ่นเองก็รับรู้ได้ในทันทีว่าตัวเองดูเหมือนจะลืมตัวทำกิริยาที่ไม่ดีไปแล้วเช่นกัน จึงยิ้มออกมาแข็งทื่อแต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เขาจับมือเธอขึ้นมา แล้วเอ่ยพูดขึ้นอย่างจริงจัง : “ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงผม แต่บางเรื่องผมก็มีความจำเป็นที่จะต้องไปทำ ไม่ใช่เพื่อตัวผมเอง อืม....บางทีก็มีอยู่บ้างนิดหน่อย”

จะบอกว่าไม่ใช่เพื่อตัวเองก็ไม่ใช่แบบนี้ทั้งหมด เพราะถึงอย่างไรการพ่ายแพ้เป็นเรื่องที่ทำลายศักดิ์ศรีมากเรื่องหนึ่ง

“สรุปคือเรื่องนี้ซับซ้อนมาก ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะบอกคุณยังไง แต่ผมสามารถรับปากคุณได้ ว่าผมจะต้องชนะอย่างแน่นอน คุณเชื่อว่าผมจะต้องชนะแน่ๆใช่ไหม?” เซียวชุ่นยิ้มพลางเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน

ตอนนั้นที่เหยาเสินทั้งสามคนรีบไปที่นั่นเห็นเพียงแค่เซียวชุ่นกับซ่งหลิงเออร์ได้รับบาดเจ็บ แต่กลับไม่ชัดเจนกับทั้งกระบวนการที่พวกเขาได้รับบาดเจ็บกัน

ความรู้สึกที่เซียวชุ่นมีต่อซ่งหลิงเออร์เดิมทีก็ซับซ้อนมากอยู่แล้ว อาจารย์ลูกศิษย์ พี่น้อง เพื่อน หรืออื่นๆ? ตัวเขาเองก็พูดได้ไม่ชัดเจนเช่นกัน

แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน หยางจื่อโน่มาดูถูกเธอแบบนั้นต่อหน้าเขา เขาก็ไม่สามารถทนได้เช่นกัน ถึงแม้ว่าภายนอกเขาจะดูสงบนิ่งมาก แต่ความเกลียดชังนั้นกลับฝังอยู่ในใจตลอดเวลา

ซ่งหลิงเออร์ไม่เคยเลย ภายนอกเธอดูไม่คิดอะไรมาก แต่เพียงแค่มีคนพูดถึงหยางจื่อโน่ในใจของเธอก็จะรู้สึกเดือดขึ้นมาเหมือนกับจุดไฟเผา ตรงจุดนี้ก็สามารถมองออก

บัญชีนี้เขาไม่เพียงแค่จะคิดกับหยางจื่อโน่เพียงเท่านั้น ยังจะคิดกู้ไป๋อี และกับทั้งสมาคมบู๊ด้วยเช่นกัน

ตอนนี้เขาสามารถฆ่าหยางจื่อโน่กับกู้ไป๋อีได้เลย เพียงแต่เป็นแบบนั้นก็จะเป็นการเอาเปรียบพวกเขามากเกินไป

ดังนั้น ไม่ว่าจะเพื่อตัวเอง หรือว่าเพื่อซ่งหลิงเออร์ หรือเพื่อความชอบธรรมจากปากของซ่งชิงโจ การประลองนี้เขาจะต้องลงอีกทั้งจะต้องชนะให้ได้ด้วย

“ไม่ว่าคุณจะทำอะไรฉันก็ควรจะสนับสนุนคุณ เพียงแต่เรื่องนี้มันอันตรายเกินไป.....” เหยาเสินเม้มปาก เหมือนกับภรรยาตัวน้อยๆที่น้อยใจเอ่ยพูดออกมาด้วนน้ำเสียงที่อ่อนโยน

เธอทำงานที่บริษัทดำเนินการไปอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด ด้วยท่าทางของผู้หญิงที่แข็งแกร่ง แต่ในที่สุดผู้หญิงคนนึง ก็มีด้านที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ผู้หญิงที่ไหนที่อยากจะให้สามีของตัวเองต้องไปเสี่ยงอันตรายกัน

“ผมรู้ คุณเป็นห่วงผมไง แต่สามีของคุณเก่งขนาดนี้ จะแพ้ได้ยังไงคุณว่าใช่หรือเปล่า จะต้องไม่เป็นไรแน่นอน วางใจเถอะ” เซียวชุ่นขายและชมตัวเอง

เหยาเสินเหลือบมองเขาอย่างจนปัญญา ถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้น : “ก็ได้ ดูแล้วฉันจะพูดเกลี้ยกล่อมคุณไม่ได้”

“พวกคุณสองคนทำอะไรกันน่ะ?”

ทั้งสองคนสนใจแต่ที่จะนั่งคุยกันอยู่บนโซฟา ไม่ได้สังเกตเห็นว่าหงส์แดงกับเสื้อน้อยกำลังทำอะไรบางอย่างกันอยู่ตรงข้างๆโต๊ะชา จนกระทั่งเวลานี้เซียวชุ่นถึงได้พบว่าบนโต๊ะชานั้นมีส่วนประกอบของปืนวางอยู่ด้วย จึงเอ่ยถามขึ้น

“อ๋อ ฉันสอนเสือน้อยประกอบปืนน่ะค่ะ” หงส์แดงตอบกลับโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

จากนั้นก็เอ่ยพูดขึ้นกับเสือน้อยต่อ : “ดูนะ น้าสาธิตให้ดูก่อน ง่ายมากเลย”