บทที่ 515 หินทอง

“แค่กๆ ผมก็เป็นผู้ชายคนนึง คุณกรุณาอย่าดึงดูดผม!”

เห็นหงส์แดงที่มีรอยยิ้มปรากฏออกมาให้เห็น เซียวชุ่นเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีความละอายใจเลยแม้แต่น้อย

เพิ่งจะสิ้นเสียงนั้น คิ้วโค้งได้รูปของหงส์แดงก็เลิกขึ้น จากนั้นก็หยิบเอากล่องเก็บกระสุนออกมาแล้วบรรจุกระสุนลงไปอย่างเอื่อยเฉื่อย พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา : “คนที่พูดแบบนี้กับฉันครั้งที่แล้ว คาดว่าวันนี้คงจะเป็นวันเกิดของคนตายไปแล้วหรือเปล่านะ?”

ได้ยินแล้ว เซียวชุ่นก็รู้สึกว่าหนังหัวตึงขึ้นมา แล้วไอออกมาอย่างทำตัวไม่ถูก : “แค่กๆ เมื่อกี้ผมพูดอะไรนะ? อ่อ...ใช่สิ พวกเรามาคุยกันถึงปัญหาการอบรมสั่งสอนของเสือน้อยกันดีกว่า!”

ได้ยินเสือน้อย หงส์แดงก็ชะงักการเคลื่อนไหวไป จากนั้นก็เหลือบตาขึ้นมามองเซียวชุ่นที่อยู่ข้างๆ

มองออกว่าเธอรักเด็กผู้หญิงมาก

คนที่ออกนอกลู่นอกทาง เสียดายที่ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามขนาดนั้น สุดท้ายแล้วก็สู้ไม่ได้แม้แต่เด็กคนหนึ่ง!

คิดด้วยความโมโห แต่เซียวชุ่นกลับไม่กล้าแสดงออกมาภายนอก เพราะถึงอย่างไหร่ปืนในมือของเธอก็ไม่ใช่สิ่งที่จะเอามาล้อเล่นได้

เขาจึงเอ่ยพูดขึ้นอย่างจริงจัง : “เด็กคนนี้จะต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่ นางมังกรสามอายุมากแล้ว เสือน้อยเด็กคนนี้หน้าที่ในการเลี้ยงดูก็จะต้องมาอยู่กับพวกเราแล้ว”

หงส์แดงพยักหน้าลงโดยไม่ได้พูดออกมา รอคำพูดต่อไปของเซียวชุ่น

“มังกรสามตายเพราะผม ดูแลครอบครัวของเขาเป็นภาระหน้าที่ของผม เสือน้อยเป็นเด็กฉลาดในทุกๆด้านล้วนแต่เป็นผ้าที่ดีแล้ว ผมคิดเอาไว้ว่าจะเอาทุกสิ่งที่ตัวเองทำเป็นส่งต่อให้กับเธอ”

ตอนที่พูดถึงมังกรสาม อาการที่แสดงออกมาของเซียวชุ่นก็ไม่มีความเหลาะแหละอย่างเมื่อครู่อีก แต่กลับเปลี่ยนเป็นมีความรู้สึกละอายใจขึ้นมา

เห็นสถานการณ์แล้ว หงส์แดงจึงพูดปลอบใจขึ้น : “เรื่องของมังกรสามฉันเคยได้ยินมาบ้าง ถ้าหากเขารับรู้ถึงทุกสิ่งที่คุณให้ครอบครัวของเขา เชื่อว่าเขาก็ไม่เสียใจเหมือนกัน”

“เฮ้อ!”

ถอนหายใจยาวๆออกมา เซียวชุ่นส่ายหน้าด้วยความเสียใจ จากนั้นก็เอ่ยพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง : “ดูแล้วเสือน้อยจะต้องเข้าโรงเรียนแล้ว ผมอยากจะรอให้หลังจากที่โรงเรียนศิลปะการต่อสู้เปิด แล้วสร้างชั้นอนุบาลขึ้นมา ถึงตอนนั้นก็จะให้เสื้อน้อยเข้าไป”

“ทางด้านการสอนเด็กๆไม่ใช่จุดแข็งของฉัน คุณวางแผนก็แล้วกัน” หงส์แดงเช็ดปืนที่อยู่ในมือ พลางเอ่ยขึ้นนิ่งๆ

เห็นเช่นนั้นแล้ว เซียวชุ่นจึงพูดเตือนเธอขึ้นมาประโยคหนึ่ง : “ผมหวังว่าตอนที่คุณถ่ายทอดการต่อสู้และทักษะทางปืนผาหน้าไม้ให้กับเสือน้อยคุณจะไม่เอาจิตสำนึกความคิดของตัวเองเป็นหลักไปเพิ่มให้เธอ”

หงส์แดงรู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย : “จิตสำนึกความคิดของตัวเอง?”

เซียวชุ่นพยักหน้าพลางตอบกลับ : “เสือน้อยเป็นเพียงเด็กที่ไร้เดียงสา เชื่อว่าคุณเองก็เหมือนกันกับผมที่ไม่อยากให้เธอกลายเป็นเครื่องจักรที่ใช้ในการสังหารอย่างไร้ความรู้สึกแบบนั้น”

“วางใจเถอะค่ะ ฉันไม่ใช่ฉันคนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว แล้วก็จะไม่ยอมให้เสือน้อยต้องมาถลำเข้าไปในรอยเดิมกับความล้มเหลวของฉันเหมือนเมื่อก่อนอีก!”

ว่าแล้ว ดวงตาคู่นั้นที่เยือกเย็นของหงส์แดงจู่ๆก็ปรากฏความซับซ้อนออกมา เหลือบมองเซียวชุ่นที่อยู่ข้างๆอย่างสงบเยือกเย็นมาก

เซียวชุ่นสังเกตเห็นถึงแววตาของอีกฝ่าย แต่กลับไม่ได้คิดอะไรมาก

จากนั้น เขาก็ยิ้มออกมา : “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ ผมก็สามารถสอนเทคนิคการสลักลายทิพย์ได้แล้วสิ”

ได้ยินแล้ว หงส์แดงก็เหลือบมองเซียวชุ่นนิ่งๆ ไม่ได้ตอบรับ

พระเจ้าเถอะ ความดื้อรั้นของผู้หญิงคนนี้ยิ่งเห็นแล้วก็ยิ่งทำให้รู้สึกทนไม่ไหว!

“แค่กแค่ก!”

แสร้งทำเป็นไอ พลางสงบจิตสงบใจลง เซียวชุ่นถึงได้ละสายตาออกมาอย่างอาลัยอาวรณ์ ถึงอย่างไรตอนนี้เขาเป็นผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว!

หลังจากที่แสร้งทำเป็นคลายความยากลำบากเมื่อครู่แล้ว เขาก็อธิบายขึ้นอย่างช้าๆ : “อานุภาพของการสลักลายทิพย์คุณเองก็เคยเห็นแล้ว ก็เหมือนกับปืนพกเหยี่ยวทะเลทรายในมือของคุณ ถ้าหากมีการสลัก แรงขับของกระสุนก็จะแข็งแกร่งกว่าเดิมถึงสองเท่า”