บทที่ 516 บังเอิญแล้ว

หงส์แดงมองพิจารณาเซียวชุ่นด้วยความสงสัยอยู่บ้าง เพราะถึงอย่างไรเมื่อครู่นี้ทางฝ่ายนั้นยังบอกกับตัวเองอยู่เลยว่าบริเวณนี้ไม่มีร้านที่น่าสนใจอยู่เลย ทำไมเพียงชั่วพริบตาเดียวถึงได้เปลี่ยนไปเป็นอีกแบบนึงได้กัน?

จากนิสัย เธอไม่ได้เอ่ยถามอะไรมาก หลังจากที่พยักหน้าลงก็เดินเข้าไปในร้านนั้นกับเซียวชุ่น

เนื่อจากว่าเวลายังเช้าอยู่ ในร้านจึงมีเพียงแค่ลูกค้าไม่กี่คนดูบางตา ประกอบกับช่วงนี้สถานการณ์การสร้างหินหยกปลอมก็ร้ายแรงมากเหลือเกิน จึงทำให้ชีวิตของคนที่ค้าขายหินหยกวงการโบราณวัตถุนั้นลำบาก

เห็นลูกค้าที่เพิ่งจะเข้ามาสองคน เถ้าแก่หวางฟู่กุ้ยก็เปิดเลือกตาขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าสวมใส่เสื้อผ้าที่ราคาถูกนั้น ก็เบะปากเล็กน้อย แล้วรีบหยุดความคิดที่จะลุกขึ้นมาต้อนรับลูกค้าทันที

เช่นนี้แล้ว เมื่อเขาเห็นมองเห็นหน้าตาที่ทำให้ต้องตกตะลึงในความงามของหงส์แดงแล้ว ดวงตาก็ยังคงมีแสงเปล่งประกายออกมา

แต่ก็เพียงแค่นี้เท่านั้น!

เดินผ่านไปตรงหน้าหยกแกะสลัก เซียวชุ่นชะงักฝีเท้าลง เขาที่มีประสาทสัมผัสทั้งห้า เวลานี้สามารถรับรู้ได้ถึงชี่ทิพย์ที่มาจากหยกแกะสลักนี้อย่างไม่ชัดเจนนัก

เห็นว่าเขามองดูหยกแกะสลักตรงหน้าอย่างไม่ไหวติงแล้ว หงส์แดงจึงเอ่ยถามขึ้น : “ทำไมคะ?”

“นี่อาจจะเป็นหินทิพย์!” เซียวชุ่นตอบ

หงส์แดงตกตะลึงไป ใบหน้าปรากฏถึงความประหลาดใจออกมา

หินทิพย์เป็นของล้ำค่าระดับไหนกัน เธอเคยได้ยินออกมาจากปากเซียวชุ่นหลายครั้งแล้ว

ไม่เคยคิดว่าวันนี้ตัวเองจะได้มาเจอสมบัติที่หายากขั้นนี้ที่ในโลกโบราณวัตถุในที่ที่คนดีและคนเลวปะปนกันอยู่แบบนี้!

ขณะที่เธอทอดถอนใจอยู่นั้น เซียวชุ่นที่อยู่ข้างๆก็มองไปยังหวางฟู่กุ้ยที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ด้านหน้า “เถ้าแก่ หยกแกะสลักนี่ผมซื้อนะ”

ตึง

หยกที่หวางฟู่กุ้ยถืออยู่ในมือนั้นอยู่ดีๆก็ลื่นลงมาบนเคาน์เตอร์!

ถามอยู่นั้น หวางฟู่กุ้ยยื่นมือออกมาแคะหูตัวเอง ไม่รู้ว่าไม่ได้แคะหูมานานแล้วหรือเปล่า ถึงได้หูฝาดไป

เซียวชุ่นเองก็ไม่แคร์เช่นกัน ยิ้มออกมานิ่ง : “ผมสนใจหยกแกะสลักอันนี้มาก คุณให้ราคามาสิ”

ครั้งนี้นับว่าหวางฟู่กุ้ยได้ยินชัดเจนแล้ว อดที่จะแสดงอาการดูถูกออกมาไม่ได้ พลางจ้องมองเซียวชุ่น : “นี่ยังเช้าอยู่เลย เด็กอย่างนายเนี่ยนะล้อเล่นหรือเปล่า?”

“เถ้าแก่หมายความว่าอะไร?”

เซียวชุ่นขมวดคิ้วขึ้น เขาไม่ได้แคร์กับท่าทางของอีกฝ่ายหนึ่งในเวลานี้ แต่รู้สึกว่าเพียงแค่ว่าตัวเองต้องการซื้อหยกแกะสลักนี้เท่านั้น ทำไมถึงได้กลายเป็นล้อเขาเล่นแล้ว?

เช้าขนาดนี้ ถ้าฉันมีเวลามาล้อเล่นสู้กลับไปนอนไม่ดีกว่าเหรอ!

“พ่อหนุ่ม นี่คือร้านสมบัติล้ำค่าของฉันเป่ายู่เจ ชื่อว่า ‘หินแก้วมรกต’เชียวนะ ราคาไม่ใช่ว่าเธอจะซื้อได้หรอก!”

หวางฟู่กุ้ยเอ่ยพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดูถูก จากนั้นก็เดินถือแก้วน้ำของตัวเองมาตรงหน้าของหยกแกะสลักอันนั้น ยื่นมือออกมาสลัดน้ำลงที่หยกแกะสลัก

หลังจากนั้นฉากที่มหัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น!

“ดูสิ น้ำหยดลงไปก็ดูดเข้าไปบนหยกแกะสลักนี่ด้วย!”

“ไม่เคยเห็น น้ำหยดลงไป อาศัยหยดน้ำแวววาวที่เกาะตัวไม่กระจัดกระจายนี้ผ่านไปได้ ก็สามารถตัดสินได้ว่าเป็นหยกที่มีคุณภาพสูง เป่ายู่เจนี่สมคำล่ำลือจริงๆ”

“ฮ่าๆ ได้ยินเป่ายู่เจว่าไม่ธรรมดามาตั้งแต่แรกแล้ว วันนี้สิ่งของล้ำค่าของร้านทำให้ฉันได้เปิดโลกใหม่จริงๆ!”

ลูกค้าสองสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมา คำพูดนี้เป็นการแสดงความเคารพยกย่องเป่ายู่เจของหวางฟู่กุ้ย

หวางฟู่กุ้ยเป็นคนที่รักหน้าตาของตัวเองมากคนหนึ่ง คำพูดไม่กี่ประโยคที่เป็นการประจบสอพลอก็อดที่จะเริ่มจะดีใจจนตัวลอยไม่ได้ แล้วชี้ไปที่กองก้อนหินแตกๆหักๆที่อยู่ไม่ไกลพลางเอ่ยพูดขึ้นอย่างไม่สนใจกับเซียวชุ่น :

“พ่อหนุ่ม หินแก้วนี่นายซื้อไม่ได้หรอก ไปดูทางนั้นดีกว่า ราคาจะถูกกว่า!”

เซียวชุ่นไม่อยากพูดมาก ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว : “สองร้อยล้าน!”

“พรืด!”