บทที่ 522 เปลี่ยนวิธีอื่น

ผ่านห้องใต้ดิน เซียวชุ่นพาหงส์แดงกลับเข้าห้องนั่งรับแขก

ซาไห่นั่งอยู่บนโซฟา พอเขาเห็นของในถุงที่แบกไว้บนหลังของเซียวชุ่น เขากระตุกมุมปาก

มึงนี่มันไม่เกรงใจกูเลยจริงๆนะ!

พูดตามตรง ตอนนี้ซาไห่เริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว ถ้ารู้แต่แรกว่าเซียวชุ่นจะหน้าด้านขนาดนี้ ให้ตายยังไงเขาก็ไม่มีทางพูดคำว่า “หยิบเต็มที่” ออกมาหรอก

เห็นสีหน้าจืดชืดของซาไห่เซียวชุ่นเงยหัวขึ้นหัวเราะ:

“ฮ่าฮ่า ขอบคุณเถ้าแก่ที่ใจกว้างมากๆนะครับ ยังคงคำเดิมผมชอบเพื่อนที่ตรงไหนตรงมาแบบคุณนี่แหละ”

“ฮึฮึ ได้เป็นเพื่อนกับคุณเซียวก็เป็นเกียรติของผมเช่นกันครับ”

กั้นคำด่าที่อยากจะพูดไว้ ซาไห่เดินขึ้นไปพูดคุยอย่างสุภาพสักหน่อย

ตบๆไปที่ไหล่ของอีกฝ่าย เซียวชุ่นพูดอย่างจริงจัง: “เรื่องหอการค้าคุณได้คุยกับถานห้าวฮั่นหรือยัง?”

“เมื่อกี้ผมโทรไปแล้ว คิดว่าน่าจะกำลังประชุมอยู่นะ เขาไม่ได้รับโทรศัพท์ แต่เดี๋ยวผมจะเดินทางไปด้วยตัวเอง จะนำคำพูดของคุณเซียวไปถึงที่เลยครับ”

พูดไป ซาไห่ก็เหลือบไปที่เซียวชุ่นอย่างระมัดระวัง

“ผมให้เวลาเขาตัดสินใจหนึ่งอาทิตย์ ถ้าถึงเวลาแล้วยังให้คำตอบผมไม่ได้ ผมจะไปหาเขาที่ตระกูลถานอีกครั้ง ถึงตอนนั้น………”

เขาหยุดพูด ในรอยยิ้มมุมปากของเซียวชุ่นแฝงความเย็นชาเล็กน้อย!

เห็นแบบนั้น ซาไห่ก็นึกถึงภาพตอนที่เขาตบประตูเหล็กจนพังด้วยมือข้างเดียวอย่างไม่ได้ตั้งตัว มีเพียงแต่ขนหัวลุกขึ้นมา

“ให้เถ้าแก่ถานคิดให้ดีแล้ว โทรเบอร์นี้มา”

พูดจบ เซียวชุ่นก็ยัดนามบัตรใบหนึ่งเข้าไปในมือที่สั่นระริกของซาไห่

แล้วก็พาหงส์แดงเดินออกไปอย่างผ่าเผย

มองดูนักฆ่าสองคนจากไป ซาไห่ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาอันนุ่มนวล

ฉินหยูตอนนี้เดินจากหน้าประตูมมาที่ห้องรับแขกอย่างไว เห็นเถ้าแก่ตัวเองนั่งสีหน้าขมขื่นเกลียดชัง เขาลองเสนอถาม: “เถ้าแก่ ผมรวบรวมคนไปจัดการพวกมันให้จบเลยดีไหมครับ?”

ซาไห่มองไปที่ลูกน้องอย่างไม่มั่นใจ แล้วถามกลับ: “เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าพวกมันเตรียมพร้อมก่อนมา ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อกี้แกก็ได้เห็นฝีมือของสองคนนั้นแล้วนี่ พวกมันชนะเห็นๆ ถ้าแผนล้มเหลวขึ้นมา แกคิดว่าเราจะต้องเจอกับอะไรบ้าง?”

พอได้ยินแบบนี้ ฉินหยูสีหน้าเปลี่ยนไป ในหัวปรากฎภาพเซียวชุ่นตอนต่อยหมัดมาที่เขาตอนอยู่ที่เป่ายู่เจรวมถึงทักษะปืนในฮึบเดียวของหงส์แดงเมื่อกี้

เห็นได้ชัดว่า ถ้าแผนลอบฆ่าล้มเหลว คนที่ตายก็อาจจะเป็นซาไห่

“ครั้งนี้ เราไปยุ่งกับตัวอันตรายเข้าแล้วสินะ!”

เขาส่ายหัวไปมา บนใบหน้าของปกคลุมไปด้วยความหนักใจ

ความรู้สึกไร้ความสามารถแบบนี้ เขาไม่ได้สัมผัสมานานหลายปีแล้ว ตั้งแต่เขาเป็นคนควบคุมสมาคมมังกรเก้าศัตรูที่แข็งแกร่งแทบจะโดนจัดการจนเรียบไปหมด

ขณะที่ซาไห่กำลังคิดหนักอยู่นั้น ฉินหยูที่อยู่ข้างๆถามขึ้นเบาๆว่า: “เถ้าแก่ ท่านว่าขั้นต่อไปเราจะทำอะไรต่อดี?”

“หยุดแผนการไว้ก่อน”

“หยุดแผนการไว้ก่อน?”

“ดี” ซาไห่พยักหน้า: “สมาคมมังกรเก้ามีกำลังคนมากก็จริง แต่เซียวชุ่นก็ไม่ใช่จะจัดการได้ง่ายๆ อีกอย่างยังมีสมาคมชิงจุนคอยหนุนหลัง อย่าพึ่งรีบร้อนด่วนตัดสินใจ ลองปรึกษากับถานห้าวฮั่นก่อนทีนึง แล้วค่อยหาวิธีกันอีกที

ฉินหยูกล่าว: “ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว แผนก่อนหน้านี้ของเถ้าแก่ก็……”

ซาไห่หัวเราะเบาๆ: “ฮึ ก็ปล่อยให้เฮียถานยืนอยู่เหนือคนอื่นต่อไปอีกสักครั้ง จัดการกับภัยคุกคามที่มีอยู่ตอนนี้ต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด!”

พอพูดจบ สีหน้าของเขาดูเศร้าหมองขึ้นมา และก็กลับไปเป็นทีท่าแข็งแกร่งอีกครั้ง

เย็นวันนั้น รถโรลส์-รอยส์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูอาคารถานซื่อกรุ๊ปภายใต้การคุ้มกันของบอดี้การ์ด ซาไห่เดินเข้าไปในตึกที่สูงล้นฟ้าบนหน้า

ชั้น88 พื้นที่ทำงานของหัวหน้า