บทที่ 521 เบื้องหลังพระพุทธรูปทอง

“หนูหงส์ ฉันว่าเธอเอาระเบิดบนกำแพงพวกนั้นลงมาเถอะ ดูน่าขนลุกอยู่นะ”

เซียวชุ่นชี้ไปบนจุดวิบวับสีแดงที่อยู่ไม่ไกลออกไป ถ้าเจ้าสิ่งนั้นเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ห้องใต้ดินนี่คงจะถล่มแน่

“นี่คุณกลัวเหรอ?” หงส์แดงกล่าวนิ่งๆ

เซียวชุ่นส่ายหัว: “ระเบิดทั่วไปไม่สามารถทำให้ผมกลัวได้หรอก ผมแค่รู้สึกว่าเด็กผู้หญิงอย่างคุณน่ะ วันวันอยู่แต่กับพวกปืนระเบิด ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“นี่คือความหมายของชีวิตฉัน จะให้ฉันล้มเลิกพวกมันก็เท่ากับฉันล้มเลิกตัวเอง” หงส์แดงจ้องเซียวชุ่นอย่างไม่ขยับ

เมื่อได้ยินแบบนั้น เซียวชุ่นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเลือกวิถีชีวิตของตัวเอง ไม่มีใครมีสิทธิ์ไปเรียกร้องให้คนอื่นใช้ชีวิตตามค่านิยมของตัวเอง

ใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไร้ขีดจำกัด นี่ต่างหากที่เรียกว่าชีวิต!

เซียวชุ่นเปลี่ยนเรื่องพูดทันที: “คุณเดินมาตั้งนานแล้ว เจอของที่ชอบบ้างหรือยัง?”

หงส์แดงส่ายหัว: “ของพวกนี้ ไม่มีส่วนช่วยให้ฉันเพิ่มความสามารถของตัวเองได้”

พระเจ้า ปล่อยฉันไปเถอะ!

เซียวชุ่นพิงไปที่กำแพง ท่าทางว่าแพ้ให้คุณแล้วจริงๆ

ทุกครั้งที่คุยกับหงส์แดง แทบจะไม่ใช่วิธีที่สร้างความสุขได้เลย ยังไงคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ก็คงจะพูดคุยกันไม่รู้เรื่อง

“ยอมแล้วยอมแล้ว ผมมาหาดูดีกว่าว่ามีของมีค่าอะไรที่จะเอากลับไปได้บ้าง เมื่อกี้ฟังไอ้ซาไห่โม้มาว่าที่นี่มีของวิเศษไม่น้อยเลยล่ะ คิดว่าน่าจะมีความน่าเชื่อถือกว่าพวกคนหลอกลวงในตลาดโบราณวัตถุนั้น

โบกมือไปมา เซียวชุ่นเดินเที่ยวเล่นในห้องเก็บของสะสม

“ชีวประวัติหวงถิงจิ้ง ฮ่าฮ่า!”

“ภาพตกปลาฮั่นเจียง ค้ากค้าก!”

“เหยดเข้ ภาพตะวันตกดินซีซาน!”

“โอ้ลูกรัก ปากกาซูเซิ่ง!”

“เชี่ย กุณฑีทอง……ฮึฮึ……กุณฑีทองนี่กลั่นจากอะไรกัน นี่มันหนังสือเล่มดีเลยนะเนี่ย มีประโยชน์ต่อฉันในการกลั่นเครื่องปั้นดินเผามากๆแน่นอน”

เขากล่าวอย่างจริงจัง เซียวชุ่นนำสมุดเย็บด้ายเล่มเก่ายัดลงกระเป๋าตัวเอง

ระหว่างที่เขากำลังดีใจกับสิ่งที่ได้มาอยู่นั้น หงส์แดงที่อยู่ข้างๆก็ถามขึ้นอย่างประหลาดใจ “นี่คุณทำเครื่องปั้นดินเผาเป็นเหรอ”

“พอรู้นิดหน่อย พอรู้นิดหน่อยน่ะ”

เซียวชุ่นหน้าแดงพร้อมพยักหน้าอย่างเขินอาย

เรื่องเผาฟืนน่ะเขาเป็นมืออาชีพ ยังไงซะเมื่อก่อนตอนบำเพ็ญตนกับอาจารย์ในป่าเขาไกลลึก เขาเป็นนักก่อไฟมือโปรเลยล่ะ

ส่วนเครื่องปั้นดินเผานั้น แม่งก็ไม่รู้จะเริ่มเล่าจากไหนเลย!

ทำไงได้ เพื่อรักษาภาพลักษณ์อันสง่าสงามของเขาที่มีมาตลอด เขาได้แต่พูดให้บุปผาในกุณฑีทองเป็นกุณฑีทองว่ากลั่นออกมายังไง เพื่อเป็นการปิดบังใจที่กำลังเต้นแรงอยู่ตอนนี้

บุปผาในกุณฑีทองเล่มเดียวในโลก สุดยอดอ้า ทำไมไม่เอาไป?

มองด้วยสายตาสงสัยบนสีหน้าที่เขินอายเผยความตื่นเต้นของเซียวชุ่น หงส์แดงเกิดความรู้สึกว่ากุณฑีทองเล่มนี้กลั่นออกมาได้อย่างไร ส่วนใหญ่เป็นหนังสือที่หาได้ยาก ไม่งั้นคงไม่ทำให้อีกฝ่ายดีใจได้ขนาดนี้หรอก

ดี นี่เป็นหนังสือหายาก อ้อไม่ น่าจะเป็นหนึ่งในหนังสือที่ดีที่สุดที่มี

พูดให้ถูกอีกหน่อย ยังเป็นหนังสือต้องห้ามที่มีสีสันเล็กน้อยอีกด้วย

ในเวลาเพียงไม่กี่นาที เซียวชุ่นได้อุ้มของมากมายไว้ตรงอก นี่ถ้าซาไห่อยู่นะ คงจะตกใจเป็นลมไปแน่

ทำไมล่ะ?

เพราะของที่เซียวชุ่นถืออยู่ตอนนี้ เป็นของที่ทำให้เขารู้สึกภูมิใจทั้งหมด

นี่มันชักศึกเข้าบ้านชัดๆ!

“คิกคิก เอาของคนอื่นเยอะขนาดนี้ รู้สึกเกรงใจเหมือนกันนะเนี่ย”

เซียงชุ่นแบกถุงใหญ่ไว้ เขาลูบท้ายทอยอย่างเกรงใจ