บทที่ 524 ทองคำดำ

“เซียวชุ่น!”

เสียงตะโกนโกรธ ดังสนั่นไปทั้งบ้าน

“เฮ้อ…..เฮ้อ….”

เขาถอดเสื้อ นั่งกลับไปที่โซฟา เสียงถอนหายใจดังขึ้นเรื่อยเรื่อย

หงส์แดงมองขึ้นเล็กน้อย “ เธอไม่ชอบให้นายทำเครื่องปั้นดินเผาเหรอ?”

เจ้าเด็กโง่นี่ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่ากุณฑีทองกลั่นออกมาได้ยังไง จริงๆแล้วคือหนังสือเหลืองเล่มหนึ่ง

“น่าจะใช่นะ เพราะเจ้าสิ่งนั้นไม่ดีต่อสุขภาพกายและจิต”

เซียวชุ่นจับท้ายทอย หน้าตาไม่รู้จะพูดอะไร

หงส์แดงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ยิ่งไม่เข้าใจว่าเครื่องปั้นดินเผาเกี่ยข้องอะไรกับสุขภาพกายและสุขภาพจิต หรือเพราะสภาพแวดล้อมในอุณหภูมิที่สูง?

ในเมื่อคิดไม่ออก เธอก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ ในขณะเดียวกันก็ขี้เกียจไปถาม เพราะยังไงก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับอะไรกับตัวเธอเองอยู่แล้ว

เซียวชุ่นในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่มีกะจิตกะใจที่จะพูดคุย

เพราะหนังสือต้องห้ามที่ได้มาอย่างลำบากเล่มนั้น ถูกเหยาเสินแย่งไปแล้ว

แน่นอนว่า เพื่อเป็นการลงโทษ วันนี้เขาต้องย้ายไปนอนที่ห้องรับแขกแล้ว

บรรยากาศในห้องรับแขก ก็ค่อยๆเงียบลงแบบนี้แหละ

ระหว่างที่เซียวชุ่นกำลังรู้สึกว่าโชคชะตาของตัวเองแย่แค่ไหนกันนั้น หงส์แดงค่อยๆเอ่ยปาก ทำลายความเงียบลงก่อนเลย “นายจะจัดการยังไงกับพระพุทธรูปทองนั้นยังไง?”

พอได้ยินถึงพระพุทธรูปทององค์นั้น เซียวชุ่นนิ่งไปชั่วครู่ ฝืนยิ้มทันที: “ฉันไม่สามารถลงมือโดยตรงได้ ต้องใช้ความร้อนสูงในการละลายหินทอง แล้วใช้ส่วนนึงมาหล่อเป็นมีดแกะสลัก

หงส์แดงพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อ ลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้องไป

“เฮ้อ ดูเจ้าเด็กนี่คงกังวลน่าดู คืนนี้คงทำงานล่วงเวลาสักหน่อยแล้ว เพื่อหล่อมีดแกะสลักออกมาให้ได้พรุ่งนี้เช้า!”

เขาพูดเองเออเองไป เขาเดินถึงหน้าห้องหงส์แดง ยื่นมือเคาะประตู

เปิดประตูออก หงส์แดงยืนมองเซียวชุ่นอย่างไม่ขยับ

เซียวชุ่นก็ไม่ได้พูดมาก สั้นๆง่ายๆสามคำ

“ตามฉันมา!”

หงส์แดงได้ยินแล้วดีใจ แต่ภายนอกไม่ได้แสดงทีท่าอะไร พยักหน้าแล้วรีบเดินตาม

ระหว่างทางไม่มีบทสนทนาใดๆ ทั้งสองมาถึงห้องเก็บของ

เซียวชุ่นหยิบเตายาออกจากมุม รีบให้หงส์แดงยื่นพระพุทธรูปทองข้างๆมาให้ แล้วเอาของใส่เข้าไปในเตายา

หงส์ทองรวบรวมจิตใจแล้วมองดูทีท่าของเซียวชุ่น เหมือนจะมีความสนใจอย่างมาก

เห็นอย่างนั้น เซียวชุ่นขยับปากอย่างได้ใจ แล้วนึกในใจว่า：เจ้าเด็กสาวนี่ปกติดูนิ่งเงียบ นึกไม่ถึงเลยที่แท้ก็เป็นเด็กผู้หญิงที่ชอบเรียนรู้ด้วย

แต่สิ่งที่เขาจะทำต่อมา ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆก็สามารถเรียนรู้แล้วทำได้

ยังไงซะ มันเป็นเรื่องหนึ่งที่ลึกลับและลึกลับมาก ต่อให้เขาเต็มใจจะสอนให้ ก็ใช่ว่าใครๆก็สามารถเข้าใจได้

การบำเพ็ญตน ถือแค่น้ำมาคลองเกิดเท่านั้น

ดังนั้น เซียวชุ่นก็ไม่ได้หลีกเลี่ยงความสงสัย เอามือตัวเองกดลงบนเตายา ต่อหน้าหงส์แดงค่อยๆใช้กำลังภายใน

ในทันทีนั้น คลื่นความร้อนก็แผดเผามาตรงหน้า

หงส์แดงรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในทะเลเพลิงซ้ำๆ ไอร้อนนั้นแผดมาที่ผิวอย่างต่อเนื่อง ไม่นานนักเหงื่อก็ไหลโซมแล้ว

“อดทนหน่อย เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” เซียวชุ่นยิ้มกล่าว

ท่าทางของเขาตอนนี้ได้แต่ใช้คำว่าสบายๆมาอธิบาย คลื่นความร้อนที่แผดเผานั้น แทบจะไม่มีผลอะไรกับร่างกายของเขาได้เลย เสื้อตั้งตัวแห้งเป็นปกติ

เมื่อเทียบกับหงส์แดงตอนนี้ กลับเหงื่อเปียกท่วมหลังไปนานแล้ว

เป็นอย่างที่เซียวชุ่นพูดไม่มีผิด คลื่นความร้อนที่แผดเผาออกมานี้อยู่แค่ชั่วครู่เท่านั้น แล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน ตรงฐานของเตายา มีเปลวไฟเล็กๆกำลังค่อยๆเผาไหม้